Tibetan
ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བའི་དུས་ལས་སྔོན་དུ་ནི། གང་ལས་བདག་གི་སྐྱོན་འདི་ཟད་པར་འགྱུར་ཞེས་པས་ལམ་གོམས་པ་ལ་འཇུག་པ་གེགས་མེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ ཀྱིས་སེམས་དབང་དུ་བྱས་པས་ངེས་བར་འདྲིས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའི་ཐ་སྙད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ལྟོས་སོ། །འདི་ལྟར་སྒོམ་པ་འདི་ཁོ་ན་ལ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་སྣང་བ་དེ་གསུངས་པ། དྲི་ཟ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟོགས་ཤིང་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉེ་བར་དམིགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་འགྲོ་བའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། ཅུང་ཟད་གནས་པ་ཞེས་འབྲེལ་ཞིང་། འགྲོ་རྣམས་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྷག་མའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐབས་མེད་པར་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་ཐབས་མདོར་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རེག་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཞོན་ནུ་སྟེ། ལོ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་གཞོན་ནུ་དང་གཞོན་ནུ་མ་ནི་ལོ་བཅོ་བརྒྱད་དོ་ཞེས་འདུལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཅི་ཡང་སྐྱེ་བ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཤེས་རབ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ན་སྟེ། ཁྱད་པར་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཆེད་དུ་དང་རྒྱུན་གནས་པའི་ཆེད་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་གོམས་པ་ལས་རྣལ་འབྱོར་བ་དང་ཤེས་རབ་དག་འདུ་བའོ། །འདུ་བརྒྱས་པར་སྟོན་ཏེ། བྷ་གར་ལིང་ག་རབ་བཞག་ནས། །ཞེས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ། །ཞེས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། དེར་བདག་ཉིད་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང༌། བསྐྱེད་པའི་རིམ་བསྒོམ་པ་པོས་དེ་རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མའི་ངོ་བོར་དེ་འཆང་བར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཅི་ཡང་ཞེས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཐོག་ན་དབུས་མཐའ་དྲི་མེད་པ། །ཞེས་པ་ཐོག་མ་དང་དབུས་དང་ཐ་མ་རྣམས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །དེ་རྣམས་ཁོ་ནའི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འགག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དགའ་བ་དང་མཆོག་དང་
Chinese
等等。在那真如显现之时以前，以“从何处我的过失能够穷尽”之语，进入于道之串习，将无碍地进入。进入和返回等仅存在于名言中，因为没有成为那真如之决定的自性。由于无始以来的无明习气控制了心，所以仅仅进入于并非确切熟悉的名称中。因此，即使获得了见道，也仍然依赖于修道。如此这般，如何仅仅在此禅修中显现行进之相，那被讲述了，如乾闼婆等等。如何如乾闼婆之城等等，一切都以诸根的意识在世俗中觉察，而在胜义中，由于其自性不存在，因此以无所缘而行进，这是其意义。略微安住是关联的，而“行者亦如是”是剩余的。菩提心也只有在没有乐之自性的方便的情况下才不会生起，这是对方便的简要指示，如“如何”等等。由于没有体验过触的乐受，所以是年轻的，直到十八岁。如是说，年轻男子和年轻女子是十八岁，因为在律藏中如此宣说。当他们入定时，如是生起任何大乐，瑜伽士入定于智慧时也是如此。不同之处在于，为了生起大乐和为了持续存在，从不变的串习中，瑜伽士和智慧结合。结合被广泛地展示，如“安置婆伽林伽之后”，以及“修持忆念佛陀”。佛陀是菩提心金刚持，在那里，自身和智慧也应被观想为它的自性。通过观想生起次第者，他将以其次第持有彼金刚慢之体性。任何智慧，意思是说大乐。在开始时，无垢的中间和结尾，意思是说在开始、中间和结尾都没有分别。因为它们仅仅是具有生、住、灭之相的事物，在真如中并不存在。或者，喜和至上和
English
Etcetera. Before the time when that Suchness is manifested, by the words "From where will my faults be exhausted?", entering into the habituation of the path, one will enter without hindrance. Entering and returning, etc., exist only in name, because they have not become the nature of that determination of Suchness. Because the mind is controlled by the beginningless ignorance, it only enters into the name of what is not definitely familiar. Therefore, even when the path of seeing is attained, one still relies on the path of meditation. In this way, how the appearance of going is manifested only in this meditation, that is spoken of, such as Gandharva, etc. How, like the city of Gandharvas, etc., everything is perceived conventionally by the consciousness of the senses, but in the ultimate sense, because its nature does not exist, it goes without any object of focus, that is the meaning. "Abiding slightly" is related, and "The goers are also like that" is the remainder. The mind of enlightenment also does not arise without the means of the nature of bliss, which is a brief indication of the means, such as "How", etc. Because one has not experienced the bliss of touch, one is young, up to the age of eighteen. It is said that a young man and a young woman are eighteen years old, because it is so declared in the Vinaya. When they enter into equipoise, just as any great bliss arises, so too when a yogi enters into equipoise with wisdom. The difference is that for the sake of generating great bliss and for the sake of continuous existence, from the unchanging habituation, the yogi and wisdom unite. The union is extensively shown, such as "Having placed the Bhaga Linga well", and "Meditate on the recollection of the Buddha". The Buddha is the Vajradhara of the mind of enlightenment, where oneself and wisdom should also be contemplated as its nature. By the order of the one who meditates on the generation stage, he will hold that nature of Vajra pride in that order. Any wisdom means the great bliss. In the beginning, the middle, and the end, without impurity, means that there is no discrimination in the beginning, middle, and end. Because they are merely things characterized by arising, abiding, and ceasing, they do not exist in Suchness. Or, joy and supreme and
Tibetan
ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་རྣམས་ལ་ཉེ་བ་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། ལྟ་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་དུ་སོང་བའི་སེམས་ཀྱིས་མིན། ཞེས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གཅིག་ཏུ་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་ཡིད་ཅན་རྣམས་ཀྱིའོ། །རྒྱུན་དུ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ན་ཡང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་འགྲོ་བ་མོས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྐྱེའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཐར་ཐུག་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་ནི་རྣམ་པར་གཡེངས་པའོ། །འདི་ནི་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །མཆོག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ་སྒོམ་པས་འགྱུར་རོ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཀུན་རང་བཞིན། །ཞེས་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་སའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའོ། །སྒོམ་པ་མཆོག་ཅེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་སྒོམ་པ་སླར་ཡང་བརྟན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །དངོས་པོ་སྟེ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དངོས་མེད་དེ་མེད་པ་ཉིད་ཅིང༌། དེ་དག་ཅུང་ཟད་མེད་དེ། སེམས་ནི་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འབྱུང་བའོ་ཞེས་པས་དངོས་པོ་སྟེ། སྔར་མེད་པ་ཉིད་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་ཞིང༌། དོན་དམ་པར་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཉམས་པའི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཚད་མ་གང་གིས་འདི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་དེ་ནི་བདག་ཅག་གིས་རྒྱས་པ་དང་བཅས་པར་དེ་བུ་ མའི་སྙེ་མར་ཉེ་བར་བཀོད་ཅིང༌། ཐུབ་པའི་དགོངས་པའི་རྒྱན་དུ་ཡང་ལུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། མདོར་བསྡུས་པས་འཇིགས་པ་མེད་པའི་གཞུང་འགྲེལ་དུའོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་དངོས་པོ
Chinese
对于特殊的喜悦亲近， 俱生即是无分别。 还有，通过修持忆念佛陀，即使在未入定时，也能够圆满瑜伽，如经中所说“观”等。 不是被其他事物转移的心，而是指那些一心一意专注于真如，毫不散乱的有情众生。 恒常，即是不间断。 因为分别念极度流动，即使在未入定时，那些乐于趋向菩提心自性的人们，也能生起未入定的瑜伽。 与真如达到极致的心，无分别，即是入定的瑜伽。 一切从真如转向其他方向的，都只是散乱。 “此”指的是大乐。 “胜”指的是超越世间，通过禅修而转变。 “度母皆自性”，指的是布施等度母，因为她们的自性即是如此。 这里说的是极喜等地的体性。 所谓“殊胜禅修”，是相对于生起次第而言的。 如此，通过确立因和果的体性以及遍及性，再次稳固禅修，如“彼”等所说。 “彼”指的是大乐。 实有，即存在；非实有，即不存在。 这些都丝毫不存在，因为心远离了一和多的自性，因此自性本空。 或者，所谓“生起”，指的是实有，只有先前不存在的事物生起时，才能被安立。 并且，在胜义谛中也没有生，因此没有实有的体性。 正因为如此，它坏灭的体性，即非实有的体性，也不存在。 以何种量成立此为自性空呢？我们已经以广大的方式，在《女儿的穗》中详细阐述，并且在《能仁密意的庄严》中也遵循了经文，在简略的《无畏论释》中也有提及。 因此，因为实有和非实有的自性皆空，所以一切戏论皆不存在，因为它们是实有。
English
Approaching the special joys, Co-emergent is non-conceptual. Moreover, it is said that by meditating on the recollection of the Buddha, even when not in meditative equipoise, one can perfect yoga, as stated in the sutra, "View," and so forth. It is not with a mind that has gone elsewhere, but refers to those sentient beings who are single-mindedly focused on Suchness, without any distraction. Constantly means without interruption. Because conceptual thought flows excessively, even when not in meditative equipoise, those who delight in going to the very nature of Bodhicitta give rise to yoga that is not in meditative equipoise. The non-conceptual mind that is ultimate with Suchness is yoga in meditative equipoise. All that turns away from Suchness is simply distraction. "This" refers to great bliss. "Supreme" refers to that which transcends the world, transformed by meditation. "All Pāramitās are self-nature," which means that the Pāramitās such as giving are of that very nature. Here, it speaks of the nature of the grounds such as the Extremely Joyful. The so-called "supreme meditation" is in relation to the generation stage. Thus, having established the nature of cause and effect and pervasiveness, one again stabilizes meditation, as in "That itself," and so forth. "That itself" refers to great bliss. A thing, that is, existence, and a non-thing, that is, non-existence. These do not exist even slightly, because the mind is devoid of the nature of one and many, therefore it is devoid of self-nature. Or, "arising" refers to a thing, that is, only when something that did not exist before arises can it be designated. And also, in the ultimate sense, there is no birth, therefore there is no nature of a thing. For that very reason, its nature of decay, that is, the nature of a non-thing, also does not exist. By what valid cognition is it established that this is devoid of self-nature? We have elaborated on this extensively in "The Ear of a Daughter," and in "The Ornament of the Sage's Intent" we have also followed the scriptures, and it is also mentioned in the concise "Fearless Commentary." Therefore, because the self-nature of things and non-things is empty, all elaboration is non-existent, because they are things.