English
Because there is no doubt at all. To be without doubt is to be without hesitation. Precisely because of this, one does not wish for other paths to appear. Even so, it is without sin because it is the source of merit. As the noble one said: Any being who, For even a single moment, cultivates the mind of enlightenment, The accumulation of merit from that, Cannot be counted, just this much. So it is said. In Entering the Bodhisattva's Way of Life, it also says: This, like the fire at the end of time, Will surely burn in an instant, All great sins. So it is said. In the Sutra of the Seal of the Wisdom of the Tathagatas, it also says: Those who, in the future, without shrinking, possess the mind of enlightenment, who have taken it up correctly, who are steadfast, for the sake of enlightenment, the excellent intention that is complete will arise. Those who have manifestly accumulated the karma that is certain to be experienced in the lower realms, in the future, merely by making offerings, or merely by mental suffering, or merely by many diseases, or merely by being born into a poor family, will be completely exhausted. So it is said. The first liberation from the thought of the end is because there is no beginning or end, and because it is the ultimate nature of the one and only suchness. That is the nature of the mind of enlightenment. That is also devoid of self, man, person, and so on, the apprehended aggregate of form, and the apprehender other than that, abandoning phenomena as if they were illusions, because they are without inherent existence, and because the reasoning is the same, the emptiness that is unborn from the beginning is inseparable from compassion. It is said: Devoid of all things, Aggregates, elements, and sense bases, Completely abandoning the apprehended and the apprehender, The equality of phenomena without self, One's own mind, unborn from the beginning, Is the nature of emptiness. So it is said. Like the sky, it is because there is no elaboration. As the noble one said: Possessing a mind without an object, Abiding in the nature of the sky, Merely meditating on the sky, Is considered to be meditating on emptiness. So it is said. Even so, for those who turn away from the benefit of sentient beings, for the first practitioner, it is to prevent existence, with what is not to be done, and so on. Sentient beings should also not be regarded as being existent or non-existent, because things and non-things are not reasonable.
Tibetan
ར་རོ། །འདིས་ནི་སྒྲུབ་པའི་གནས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་མདོར་བསྡུས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་ན། སྤྲོས་པ་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་མེད་པར་གྱུར་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་འདི་ཅི་ཞིག །མདོར་བསྡུ་ན་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྤྲོས་པ་སྟེ། །སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྲོས་པའོ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་མེད་ཀྱི། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་གསལ་བ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་མཐའ་དག་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་ཅེས་པས་དེ་བརྗོད་བྱར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་བརྗོད་དེ། སྟོང་ པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ལས་སྒྲོ་འདོགས་པ་མཐའ་དག་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། འདིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ་ཞེས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འབྱུང་བའི་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བ་འབྱུང་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཁོ་ནས་ཏེ། དེའི་དབང་ཁོ་ནས་དེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ་བཞིན་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་དམིགས་པ་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་བསྒོམ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པ་ནི་ལྡོག་པས་བྱས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཅིག་གྱུར་པ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་སྒོམ་པ་པོ་དང་སྒོམ་པ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་པ་པོ་དང་སྒོམ་པ་ལས་འདས་པ་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་ཞི་བའི་ལུས་དང་ང
Chinese
饶热！ 这说的是修行的处所。 简而言之，就是从修习菩提心生起，以及随后修习布施等。 菩提心就是智慧和方便。 如此，所谓“无戏论”等等，即是了悟一切法皆变为无戏论，这就是智慧。 那么，这个无戏论到底是什么呢？ 简而言之，只要存在对事物和非事物等的分别念，所有这些都是颠倒的戏论。 无戏论即是法界空性。 那么，难道空性本身就是戏论吗？ 空性的名言丝毫也不成立，但空性的言说显明，是因为它能使一切增益都止息，从而使被调伏者的相续中，如实之自性得以显现，因此才将它作为所诠释的对象而安立，从而进行诠释。 从空性等名言中，一切增益止息的自性，会更加执着于如实之性。 方便就是大悲，因为这能成办有情众生的利益。 即使在无分别念的状态中，由于串习大悲的习气苏醒，也会自然而然地生起利他之事，这完全是大悲的力量，完全是由于它的力量才会生起。 正因为如此，世尊才被说成是空性和大悲无二无别。 也要如是修习，在胜义谛中是无所缘的，即缘一切法无自性而生起。 因此，要将这些修习成它的自性。 方便和智慧的名称不同，是由于作用不同而造成的。 正因为如此才说“合一”。 正因为如此，仅仅见到二谛无别就能解脱，因此对于证悟双运次第的人来说，执着于能修者、所修和修行是不存在的，如是宣说。 所谓“无”等等，即是说，如此一来，超越所修、能修者和修行，本来未生、自性寂静的身和语
English
Raro! This speaks of the place of practice. In short, it arises from cultivating the mind of bodhichitta, and subsequently practicing generosity and so on. The mind of bodhichitta is simply wisdom and skillful means. Thus, the so-called "absence of elaboration" and so on, is the realization that all phenomena have become without elaboration, and this is wisdom. So, what exactly is this absence of elaboration? In short, as long as there is conceptualization of things and non-things, all of these are inverted elaborations. The absence of elaboration is the emptiness of the dharmadhatu. So, is emptiness itself elaboration? The expression of emptiness does not establish anything at all, but the clear expression of emptiness is because it makes all superimpositions cease, thereby making the self-nature of suchness manifest in the continuum of those to be tamed, and therefore it is established as the object to be explained, and thus explained. From the expressions of emptiness and so on, the self-nature of the cessation of all superimpositions will be even more attached to the nature of suchness. Skillful means is great compassion, because it accomplishes the benefit of sentient beings. Even in the state of non-conceptualization, due to the awakening of the habitual imprints of cultivating great compassion, the activity of benefiting others will arise spontaneously, and this is entirely due to the power of great compassion, and it arises entirely due to its power. Precisely because of this, the Bhagavan is said to be inseparable from emptiness and great compassion. One should also practice in this way, in the ultimate truth there is no object of focus, that is, focusing on all phenomena as being without self-nature. Therefore, one should cultivate these as its self-nature. The names of skillful means and wisdom are different, which is caused by the difference in function. Precisely because of this, it is said to be "unified." Precisely because of this, merely seeing the inseparability of the two truths is liberating, therefore, for those who realize the stages of union, attachment to the one who cultivates, the object of cultivation, and the cultivation does not exist, as it is proclaimed. The so-called "non-existence" and so on, means that in this way, transcending the object of cultivation, the one who cultivates, and the cultivation, the body and speech that are primordially unborn and naturally peaceful
Tibetan
ག་དང་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་སྒོམ་པ་ཞེས་པ། གང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཁོ་ནས་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒོམ་པ་དངོས་པོ་མེད་ཅིང༌། ཉེ་བར་སྟོན་བཞིན་པ་ཡང་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་བཞིན་དུ་དོན་གྱིས་སྒོམ་པ་ནི་སྒོམ་པ་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་དགོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ལྷའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ ལ་སྒོམ་པ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་ཏེ། རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། དངོས་པོ་མེད་ལ་སྒོམ་པ་མེད། །བསྒོམ་པ་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་མིན། །དེ་བས་དངོས་པོ་དངོས་མེད་པས། །སྒོམ་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ནི་སྒོམ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཅི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སུན་མ་ཕྱུང་ངམ་ཞེ་ན། སུན་ཕྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་འགྲོ་བ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྲོ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་བསམ་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སྐྱོན་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉེར་མཁོའི་ཆེད། །འཁྲུལ་པ་གཞན་ནི་སེལ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པ་ན། སྒོམ་པ་ཞེས་གདགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ང་ནི་ད་ལྟ་ཚོགས་གཉིས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་དེའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་བདག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་ལམ་ནི་གཏོང་བ་པོ་དང་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་གཟུང་བྱ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཅི་ཞིག་ལ་ཡང་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། གང་ཕྱིར་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ། ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་པ་
Chinese
嘎和心性空性和慈悲结合的自性，被称为菩提心。那是所谓的修习它本身，完全是因为一切分别念都平息的缘故。因此，对于自性空性的所有法来说，修习没有实体，并且正在显现也如幻象一般，实际上修习并非仅仅是修习，因为自性是空性，并且是分别念的自性。仅仅是随顺而已。因此，即使是天尊的形象等事物，也不会成为所修习的自性，因为在此处修习并不明显，因为是分别的自性。如是也曾说过：无实体则无修习，修习非仅是修习，因此，由于实体和非实体，修习是无所缘的。如此。那么，所谓的无分别修习是什么意思呢？仅仅是没有思虑一切大乐之方便的法，就是修习的意思。那么，难道没有驳倒大乐的分别念吗？并非驳倒，因为与轮回无差别，轮回以空性而成为空性，因此，甚至也不能思虑空性，因此也舍弃了它的分别念，因为随顺于无分别念，所以是随顺显示，如是所说：迷惑也是为了近需，为了遣除其他的迷惑。因此，在无分别中完全了知一切法，恒常进入胜义谛时，就称为修习。如果那样，我现在是成办二资粮的作者，并且也应享用它的果实。如果那样，我不是会分别念，我是修行者，道是舍弃者，二障是所断除者，所取是佛陀本身吗？如果那样，那么对于任何事物，进入和返回都不会存在吗？确实如此，因为进入和返回并非胜义谛的分别，所以说：什么也没有。
English
Ga and the nature of the union of emptiness and compassion of mind are said to be Bodhicitta. That is called meditating on it itself, which is solely because all discriminations are pacified. Therefore, for all phenomena that are empty in nature, there is no object of meditation, and what is being shown is also like an illusion, so in reality, meditation is not just meditation, because nature is emptiness, and because it is the nature of discrimination. It is only in accordance with it. Therefore, even things like the form of a deity will not become the nature of what is to be meditated on, because meditation is not obvious here, because it is the nature of discrimination. It has also been said: Without an object, there is no meditation. Meditation is not just meditation. Therefore, because of object and non-object, meditation is without an object. So what is the meaning of non-discriminating meditation? Just not thinking about all the methods of great bliss is the meaning of meditation. So, hasn't the discrimination of great bliss been refuted? It has not been refuted, because it is not different from going, because going is empty by emptiness, therefore, it is not even possible to think of emptiness, therefore, its discrimination is also abandoned, because it is in accordance with non-discrimination, so it is in accordance with the display, as it is said: Delusions are also for near needs, in order to eliminate other delusions. Therefore, when all phenomena are completely known in non-discrimination, and constantly enter the ultimate truth, it is called meditation. If so, I am now the doer of accomplishing the two accumulations, and I should also enjoy its fruits. If so, wouldn't I be discriminating, I am the practitioner, the path is the abandoner, the two obscurations are what should be eliminated, and what should be taken is the Buddha himself? If so, then for anything, entering and returning would not exist? That's right, because entering and returning are not discriminations of the ultimate truth, so it is said: There is nothing.