English
"O" refers to the empowerment by the secret lord of all wisdom and means, which is the secret empowerment. The empowerment of wisdom and knowledge refers to "causing to act," and so on. "That itself" refers only to the mudra of the disciple. If the disciple offers it for the purpose of enjoying everything, then that yogini who is oneself is not human, because serving her is the very cause of hell. Because it is said, "Terrible hell, the sinful one, do not transgress the wisdom of the lama." The Bhagavan also said, "The lama's belongings are like life, his consort is like the lama, his retinue is like relatives, always look upon them with equanimity. Fearing the sin like destroying a stupa, do not even step on his shadow, what need is there to mention stepping on shoes, cushions, and mounts?" Therefore, even stepping on the lama's shadow and so on produces sin, so one should regard the lama's most beloved consort as the lama, stepping on her is only a great sin. Therefore, it is said in the Vajra Tent of the Dakini, "The lama's shadow and leftovers, shoes, cushions, and mattresses, whoever steps on them out of great ignorance, that person is one who is cut by a razor. Even if well empowered, if the disciple does not obey the lama's command, in this world he will become mute, in the next world he will dwell in hell. By the union of deceit and deception, manifesting false respect, will lead to exhaustion, leprosy, and great disease, and will be born in hell and so on." Furthermore, the consort that the disciple offers to the lama solely for the meaning of the secret empowerment, the lama himself should enjoy and then give to the disciple, and the disciple should also experience wisdom and knowledge. Just as it is said in the later Compendium, "Extremely devoted and of great wisdom, delighting in a practitioner of good form, accustomed to the activity of solitary yoga, possessing the vows of all vows. The practitioner should offer to the lama for the sake of merit, the lama blesses and then gives to that practitioner." Together with the practitioner, whoever is accustomed to the solitary yoga of the deity, is both solitary and activity, that is, practice and absorption.
Tibetan
་པ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གང་གིས་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་རྣལ་འབྱོར་གཅིག་པུའི་བྱ་བ་གོམས་པའོ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོའི་དམ་ཚིག་ཅན་ཏེ་རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །མ་རྟོགས་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་གཅིག་པའི་བྱ་བ་གོམས་པ་ཁོ་ན་ལས་འདིའི་དམ་ཚིག་ཅན་མ་ འདིའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡོན་ནི་མི་འཁྱོག་པ་སྟེ་ཡོན་ནི་ཉེ་བར་ཕུལ་བ་འདི་ཉེ་བར་འདུན་པར་བྱེད་དོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་རང་ཉིད་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་དེ་བླ་མས་ཡང་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་འགྱུར་རོ། །རོ་མཉམ་ཞེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའོ། །སློབ་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སློབ་མས་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་བཞིན་ཏེ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤྲོ་བའི་དུས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བླ་མའི་ཞལ་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གང་བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ན། །སྣ་ཚོགས་སྤངས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ། །སྟོན་པས་གསུངས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཟུང་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་འདིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཁོ་ན་སྟེ་སྣ་ཚོགས་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འབྱུང་བའི་རིམ་པས་དེ་འཐོབ་པ་རྟོགས་པར་བྱའི། །དེ་བྱུང་བ་ན་བླ་མའི་གསུང་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བའོ། །འདིར་ཡང་མྱོང་བར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་དེ་ཁོ་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མྱོང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྨྲའོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་ཐབས་ངེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅིང༌། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་བཞི་པར་འཆད་དོ། །དེས་ཅི་ཞེ་ན་གསུངས་པ། རང་གིས་རིག་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རོ་མཉམ་པར་རང་གིས་རིག་པ་བསྒོམས་པས་ཡེ་ཤེས་འབྲས་བུར་གྱུར་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་བར་མ་མཚོན་པའི་ཕྱིའི་སྒོམ་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་པ་དགོངས་པའོ། །འབྲས་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དེ། རང་གཞན་ཡང་དག་རིག་པ་སྤངས། །བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཁའ་མཉམ་སྟེ་སྤྲོས་པ་མེད་པའོ། །རྔུལ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་
Chinese
以随行成就为特征的，谁习惯了它，那就是唯一瑜伽的行为习惯。如来佛等形象的修行者，具有誓言，即与自己的种姓相符。不理解的人，要认识到，仅仅是唯一瑜伽的行为习惯，而不是这个誓言。 供养是不弯曲的，供养是近献，这使人接近渴望。加持之后，自己亲近享用，上师也应给予修行者。这样，这就会被加持。所谓“味等”，是俱生之乐。弟子的行境，是弟子应当正确认识的，就像这里证悟真如一样。由于远离了所取等分别念，在菩提心生起之时，从已述的修行差别中，从上师的口中去认识。在《二观察》中所说：“获得极喜时，于舍弃种种之刹那，导师所说大心者，应取大乐。”这里，极喜仅仅是俱生之喜，因为仅仅是舍弃种种而作了区分。应当通过生起次第来认识获得它。当它生起时，上师的教言是不合时宜的，因为是不需要的。应当取的是必须取的。这里，说体验者们，说体验大乐即是真如。中观派们说，方法决定，一切法是不可思议的。因此，解释为真如四。那有什么用呢？所说是“自己应知”等。因为修习味等自己应知，会变成智慧果，意思是说，不适合不近似的外在修行。仅仅是果的智慧有所不同，因为舍弃了自他如实知，远离了应取应舍等分别念。正因为如此，如同虚空般，没有戏论。远离垢染，因为没有二障。是空性，因为没有自性。因为什么
English
That which is characterized by following accomplishment, whoever is accustomed to it, that is the habit of the sole yoga act. The practitioner of forms such as Vairochana, with vows, is in accordance with his own lineage. Those who do not understand should recognize that it is only the habit of the sole yoga act, not this vow. Offering is not crooked, offering is a near offering, this makes one approach desire. Having blessed, one should enjoy oneself closely, and the lama should also give it to the practitioner. In this way, this will be blessed. "Equal taste" means the bliss born together. The disciple's field of activity is what the disciple should correctly understand, just as here, the reality is realized. Since it is free from the conceptualization of what is to be grasped, it should be understood from the words of the lama from the distinction of practice that has already been explained at the time of generating Bodhicitta. It is said in the Second Examination: "When supreme joy is attained, in an instant of abandoning various things, the Teacher said, 'Great-hearted one, take great bliss.'" Here, supreme joy is only the joy born together, because it is distinguished only by abandoning various things. One should understand that it is obtained through the order of arising. When it arises, the lama's speech is not appropriate, because it is not needed. What is to be taken is what must be taken. Here, those who speak of experience say that experiencing great bliss is the same as reality. The Madhyamikas say that the method is definite and all dharmas are inconceivable. Therefore, it is explained as the fourth reality. What is the use of that? It is said, "One should know for oneself," and so on. Because by meditating on equal taste, knowing for oneself, it will become the fruit of wisdom, it means that external practice that is not approximate is not appropriate. Only the wisdom of the fruit is different, because it abandons the correct knowledge of self and others, and is free from the conceptualizations of what should be taken and what should be abandoned. For that very reason, it is like space, without elaboration. It is free from sweat, because there are no two obscurations. It is emptiness, because there is no self-nature. Because of what
Tibetan
དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་དེ། འབྱུང་བས་ན་ དངོས་པོ་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་མེད་ནི་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་དེའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་སོ། །དངོས་མེད་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་འདིའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་སྐད་གསུངས་སོ། །མཆོག་ནི་དོན་དམ་པའོ། །སྲོག་ཅེས་པ་ནི་འཚོ་བ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་ན་འཚོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་མེད་དམ་པ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཅན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུའི་རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་འདི་གསུངས་པ། དངོས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དངོས་པོ་ནི་བྱིས་པའི་བར་གྱི་དངོས་པོའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིགས་པའི་ངོ་བོ་ལུས་སོ། །དངོས་མེད་ནི་ཕྲ་བའི་དངོས་པོ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོའོ། །ཉེ་བར་མཚོན་པ་ལས་བར་མ་ཡང་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་གསུངས་སོ། །གཞན་རྣམས་ནི་དབང་པོ་རྣམས་སོ། །གང་རྣམས་དེ་རྣམས་ཞེས་པ་འདིས་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་གཡོ་བ་གཞན་སྲོག་ཆགས་རྣམས་བརྗོད་དོ། །དེ་སད་དུ་ཡང་བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པ། དམན་པ་ཕྲ་བའི་དངོས་པོ་སྟེ། །མཆོག་ནི་དངོས་པོར་བརྗོད་པར་བྱ། །བར་མ་གཉིས་ཀ་སྤངས་པའོ། །གཞན་རྣམས་ཞེས་པ་དབང་པོ་དྲུག །གང་རྣམས་དེ་རྣམས་བརྟན་དང་གཡོ། །ཞེས་སོ། །དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་བསྒོམ་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་ནི་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་བཞིན་དུ་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་སོ་སོར་སྣང་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་ རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཆུ་བསིལ་བ་ཉིད་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཆུ་རླབས་རྣམས་བཞིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་དེའི་རང་བཞིན་དགའ་
Chinese
有与非有的自性，由生起故。 有事物，即色等诸法，以及彼等之非有，即未生，是彼之自性。又或者，有事物是瑜伽士之身，非有是彼之感受等，彼等是此之自性，如是说。胜者是胜义谛。所谓命，即是生命，离此则无生命之故。不变之圣者，是无始无终之故。周遍一切，是诸法皆为菩提心之自性之故。具智慧之佛陀，是具足如遍照等之体性，如镜子等之智慧之故。吉祥黑汝迦，是因无二之智慧圆满，远离于因、自性与果之增益。因此，菩提心从因之续流的体性中生起种种，因其自性故，烦恼与业生起，此即所说，以“有与”等语所说。有事物，是直至孩童之有事物名言之境，是理性的体性，即身。非有，是微细事物，心与心所生之体性。从近似之譬喻中，应知中间者亦为真实之自性。如是，则已说身语意。其余者，是诸根。所谓“何者彼等”，此谓稳固者等，以及动摇之其他有情。彼亦于第二观察中说：劣者是微细事物，胜者应说为有事物，中间者舍弃二者。所谓“其余者”，是六根。“何者彼等”，是稳固与动摇。如是。修习此等有事物等，则成就大乐之自性。唯菩提心，如梦等中，以彼与彼之相各别显现，彼于安乐之自性中，彼等亦唯于彼之自性中成就，如水之清凉，彼之自性如水波一般，如是思惟。因此，又从菩提心中，彼之自性喜乐
English
The nature of existence and non-existence, because of arising. Existing things, namely forms and so on, and the non-existence of those, namely the unborn, is its nature. Or, existing things are the body of a yogi, and non-existence is their feelings and so on, those are its nature, so it is said. The supreme is the ultimate truth. What is called life is living, because without it there is no life. The unchanging holy one is without beginning or end. All-pervading, because all dharmas are the nature of bodhicitta. The Buddha with wisdom, because he possesses the nature of Vairochana and so on, like the wisdom of a mirror and so on. Glorious Heruka, because the wisdom of non-duality is perfect, free from imputation on cause, nature and result. Therefore, bodhicitta arises from the nature of the continuum of cause, because of its nature, afflictions and actions arise, this is what is said, with "existence and" and so on. Existing things are the object of the term of existing things up to children, is the nature of reason, namely the body. Non-existence is subtle things, the nature of mind and mental events. From the approximate metaphor, the middle one should also be known as the true nature. Thus, body, speech and mind have been spoken of. The others are the senses. What are those, this refers to the stable ones and so on, and the moving other sentient beings. That is also said in the second examination: the inferior is the subtle thing, the superior should be said to be the existing thing, the middle one abandons both. What are called "the others" are the six senses. "What are those" are the stable and the moving. Like that. By meditating on these existing things and so on, the nature of great bliss is attained. Only bodhicitta, like in dreams and so on, appears separately in those and those forms, in the nature of bliss, those also only attain in its nature, like the coolness of water, its nature is like water waves, so it is thought. Therefore, also from bodhicitta, its nature is joy.