Tibetan
་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཁོ་ན་ལྷག་པར་མོས་པས་ཀྱང་ བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་རབ་འདོད་པ་པོས་བསྟེན་པའོ་ཞེས་པས་བརྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །རྫོགས་པའི་ངོ་བོའི་ལྷ་བསྒྲུབས་ནས་སྔགས་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། བཟླས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་དག་སྔགས་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་བཟླས་པ་ཞེས་པ་འདི་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྔགས་སོ། །དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་ཀྱང་རྫོགས་པ་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པའོ། །འབྲི་བ་ནི་རི་མོ་སྟེ་རྡུལ་དང་འདམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྐང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་རྐང་པའི་རི་མོའོ། །ཉེད་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཉེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་དུ་བསྐྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །འདི་ནི་མངོན་པར་དགོངས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནས་གཤེགས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་འདི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངོ་བོར་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀུན་ནས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་བསོད་ནམས་དུ་མ་ཉེ་བར་སོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །ལག་པ་བསྐྱོད་པ་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདིར་ནི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་མ་བཀོད་པར་འདི་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། བྱ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི། ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་བཀོད་ན་རྒྱ་ཆེས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་སྒོམ་པ་པོ་དང་བསྒོམས་པ་མི་འཐད་ན། རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་པར་བསྟན་པའི་བསམ་པར་བྱ་བ་དང་བསམ་པ་ལ་ཅི་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་དུ་རྫོགས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། དེ་ནི་བསམ་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མི་འགག་ན་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཁོ་ན་སྟེ། བསམ་གཏན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་དེ་བསམ་བྱར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཕལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བདེ་དེ་རང་གིས་ལོངས་སྤྱད་བྱ། །ཞེས་པ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྒྱུན་མི་འ
Chinese
应当这样做。因此，对于仅仅特别倾心于如此这般所变的智慧自性之外在手印者，世尊如来部的空性与同一味道的大乐之真如，是渴望智慧者所应依止的，如是说应依止。讲述了成就圆满自性之本尊后，修持真言，即所谓念诵等。元音和辅音是智慧和方便的自性，因为是殊胜真言的缘故，一切都是它的自性，因此说诵念，这便是无戏论的真言。还讲述了坛城和手印是证悟圆满的工具，即所谓坛城。书写即是图画，在灰尘和泥土等上，脚的影像便是脚的图画。所谓“为了揉捏”，即是为了揉捏，是为了周遍运行的缘故。这是甚深密意，其他的坛城也是为了如来从一切处行进而设。因此，这也因为是圆满瑜伽士在如来体性中周遍生起的缘故，见到它的人们也是积聚众多福德的近因，因此称之为坛城。手移动即成手印，手指揉捏也是如此。此处没有叙述原因，而是这样显示，为了具有无量事业的瑜伽士们。如果对一切都叙述原因，则会过于繁琐，因为这一切都应证悟为智慧和方便自性的坛城和手印的体性。那么，如果那样观修的所观修、观修者和所观修不合理，难道对于必定显示圆满坛城的思考和思维，不是在一切方面都唯有圆满吗？如果这样认为，则说：那是所思等。那么，如果这样心的运行无量无边而不止息，岂不是唯有散乱，而不是禅定，因此它也不会成为所思的吗？如果这样认为，则说：寻常等。那安乐自己受用。
English
It should be done in this way. Therefore, for those who are particularly inclined only to the external mudras of the wisdom nature that has become like this, the suchness of great bliss, which is the emptiness and the same taste of the Tathagata family of the Bhagavan, should be relied upon by those who desire wisdom, as it is said that one should rely upon it. Having accomplished the deity of the complete essence, the practice of mantra is taught, such as recitation and so on. The vowels and consonants are the essence of wisdom and means, and because they are the supreme mantra, everything is its essence, therefore it is said to recite, this is the mantra without elaboration. It is also taught that mandalas and mudras are the means to realize completeness, namely the mandala. Writing is drawing, and the image of the foot on dust and mud is the drawing of the foot. The so-called "for kneading" means for kneading, for the sake of pervasive movement. This is the profound intention, and other mandalas are also set up for the Tathagata to proceed from all places. Therefore, this is also called a mandala because it is the near cause for those who see it to accumulate many merits, since it is completely generated by the complete yogi in the Tathagata nature. Moving the hand becomes a mudra, and kneading the fingers is also the same. Here, the cause is not stated, but it is shown in this way, for the yogis who have immeasurable activities. If the cause is stated for everything, it will become too cumbersome, because all of this should be realized as the nature of the mandala and mudra of the nature of wisdom and means. Then, if the object of meditation, the meditator, and the meditated upon are not reasonable to meditate upon in that way, is it not only completeness in all aspects for the thinking and contemplation that surely show the complete mandala? If you think so, then it is said: That is what is to be thought, etc. Then, if the movement of the mind is immeasurable and does not cease in this way, is it not only distraction, and not meditation, therefore it will not become what is to be thought? If you think so, then it is said: Ordinary, etc. That bliss is enjoyed by oneself.
Tibetan
ཆད་པར་གོམས་པ་ལས་སམ། ལང་ཚོ་ཅན་དབང་བསྐུར་བདག་གིས་དེ་ལྟར་ཐོག་མ་དང་བར་མ་དང་ཐ་མ་རྣམས་སུ་གང་བདེ་བ་དེ་འགོག་པ་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བསམ་གཏན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསམ་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་འགོག་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་གང་ལ་བསམ་བྱ་དང་བསམ་གཏན་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་གཡེང་བ་ཅི་ལས་ཡིན་ཞེས་པ་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན་ཕལ་ཞེས་པ་བླ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་གང་ཐོབ་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལོངས་སྤྱད་བྱ་སྟེ་རང་ཉིད་ཀུན་ནས་སྤྱད་པར་བྱ་ཞིང་གཞན་གྱི་ཚེ་ན་ཡང་ངོ༌། །ཡང་ན་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ལས་དེ་ལྟ་ཁོ་ནར་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་བདེ་བ་གང་གིས་འཆི་སྟེ་དབང་པོ་རྣམས་འགོག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། འདིར་ཞེས་པ་མཐོང་བའི་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ལ་སྟེ། བདེ་བ་དེ་བསམ་གཏན་དུ་བརྗོད་དོ། །རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བའི་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལས་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་བཤད་མ་ཐག་པའི་མན་ངག་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །ཅེས་པ་ཞེས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །སོགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདིས་སྐབས་སུ་བྱེད་ཅིང་སྐབས་སུ་བབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྐབས་ཏེ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དང༌། ལེའུ་ཞེས་པ་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དང་པོ་ནི་ཐོག་མར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། །ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ། མན་ངག་གི་སྙེ་མར་སྙེ་མ་དང་པོའོ།། །། སྙེ་མ་གཉིས་པ། རྒྱུའི་རྒྱུད་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཁོ་ན་རྒྱས་པར་བཤད་པ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་བསྒོམ་བྱར་མདོར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཁོ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། ཐབས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ་ མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་གསུངས་པ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །གང་དུ་སེམས་ནི་རབ་བསྒོམ་པ། །དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ནི། །དགེ་འདུན་གྱི་ཡང་བསྟན་པའོ། །ཞེས་སོ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནང་དུ་འདུས་ཀྱི། ལོག་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡི
Chinese
或者由于习惯了断绝？具有青春活力的（男女）接受灌顶者，我应当如是于初始、中间和最后，无有阻碍地体验任何安乐，这应当被说为禅定。同样，对于其他的念头，也无有阻碍地忆念那殊胜生起的大乐，从何而生起散乱，以至于不能成为所思和禅定呢？这是（上师的）密意。或者说，所谓“凡庸”，是指上师灌顶之时所获得并体验到的俱生大乐，应当受用，自己完全受用，在其他时候也是如此。或者，通过手印的结合，也应当仅仅如是受用。通过亲近受用之乐，什么会坏灭，以至于诸根被遮蔽呢？此处的“此”仅仅是指可见的生起，此乐应当被说为禅定。圆满瑜伽士的如是之禅定，是自然成就的，仅仅忆念如是，也应当了知刚才所说的口诀。所谓“如是”，是指完全圆满。等等之语表示盔甲等等。能说和所说，菩提心和盔甲等等的修习，它们的真如，即不颠倒的真如，以此作为境，并使之成为境，所以是境，即完全决断。章节并非意义不同，第一是因为最初宣说的缘故。正等结合续的广释，口诀的穗，第一穗。 第二穗。根本续仅仅广说圆满次第。 如是，仅仅真实菩提心被简略地宣说为所修。仅仅此亦是果、因和方便的殊胜差别，具有三续的自性，仅仅这些是薄伽梵所宣说的。如是说： 空行母金刚帐篷中所说：空性与悲心无别，于何处心乃善修习，彼即是佛法与僧伽之教导。如是说。应当修习的彼（菩提心）中，包含了菩提之道的诸法，而颠倒修习的则不然。
English
Or is it due to being accustomed to severance? A youthful (male or female) initiate, I should thus, in the beginning, middle, and end, experience any bliss without obstruction, and this should be spoken of as meditation. Likewise, for other thoughts as well, without obstruction, remembering the great bliss that arises excellently, from what does distraction arise, so that it cannot become what is to be thought of and meditation? This is the (guru's) intention. Or, the so-called "ordinary" refers to the co-emergent great bliss that is obtained and experienced at the time of the guru's initiation, which should be enjoyed, oneself fully enjoyed, and also at other times. Or, through the union of mudras, it should be enjoyed only in that way. Through the bliss of intimate enjoyment, what will perish, so that the senses are obscured? Here, "this" refers only to the visible arising, and this bliss should be spoken of as meditation. The meditation of a perfect yogi, which is thus, is naturally accomplished, and merely by remembering it thus, one should also understand the oral instructions just spoken of. The term "thus" means completely perfect. The word "etc." indicates armor, etc. The speaker and what is to be spoken, the generation of bodhicitta and the practice of armor, etc., their suchness, that is, the non-inverted suchness, this makes it the object and makes it become the object, so it is the object, that is, completely decisive. The chapters are not different in meaning, the first is because it is the very first teaching. The extensive commentary on the Tantra of Perfect Union, the ear of oral instructions, the first ear. Second ear. The root tantra only extensively explains the completion stage. Thus, only the true bodhicitta is briefly taught as what is to be cultivated. Only this is also the excellent distinction of fruit, cause, and means, possessing the nature of the three tantras, only these are what the Bhagavan taught. As it is said: As spoken in the Vajra Tent of the Dakini: Emptiness and compassion are inseparable, wherever the mind is well cultivated, that is also the teaching of the Buddha, Dharma, and Sangha. Thus it is said. In that which is to be cultivated (bodhicitta), all the dharmas of the path to enlightenment are included, but not in what is cultivated perversely.