Tibetan
་ལྟར་ལམ་གྱི་མཆོག་ཉིད་ནི། །བླ་མས་བསྟན་པ་ཡི་ནི་མཆོག། མན་ངག་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ནི། །བསྟན་པ་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། །དེ་ཡང་ལམ་ལས་ཕྱི་མིན་སོགས། །མན་ངག་ལས་ནི་ཕྱི་རོལ་མིན། །བསྟན་བཅོས་མ་གཏོགས་མན་ངག་མེད། །བསྟན་བཅོས་ཉེ་བར་སྤྱོད་ལས་རྙེད། །རྙེད་སླ་ལ་སོགས་པ་ཡི་ཚིག །ཕྱི་ཡི་བསྟན་བཅོས་སྣ་ཚོགས་པའོ། །སྦྱོར་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས། །བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལས་རྙེད་དཀའ། །ཐབས་ཤེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསྒོམ་པ་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པའོ། །བསྟན་བཅོས་རྣམས་ནི་བསྟན་པ་ཙམ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་པ། །མ་ཐོས་པར་ནི་འཇུག་བྱེད་ཅིང༌། །སློབ་མ་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་བྱེད། །དེ་རྣམས་དམྱལ་བ་རུ་ནི་འགྲོ། །རྩོད་དུས་མི་བདེན་པ་སྨྲས་པ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐབས་ཤེས་པའོ། །བླ་མ་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བསྙེན་བཀུར་བྱ། །དེ་བཞིན་མི་ཤེས་པ་ནི་སྤངས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ ཆོས། །བླ་མའི་ཁ་ལས་རྙེད་པར་འགྱུར། །གཅིག་ནས་གཅིག་བརྒྱུད་རིམ་པ་ཉིད། །ལམ་ནི་དེ་བཞིན་བསྟན་པ་ཡིན། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་བྱ། །བླ་མ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་མཉམ། །བརྒྱ་ལ་བསྟན་བཅོས་དམན་ན་ཡང༌། །མཁས་པས་སྨད་པར་མི་བྱའོ། །དེའི་མགྲིན་པར་ལམ་ནི་གནས། །སྒྲ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཉིད་མི་འོང༌། །སྒྲ་ཙམ་ལ་ནི་ཞེན་པ་དག །བྱང་ཆུབ་ལམ་ལས་ཕྱི་རོལ་འགྱུར། །མཉམ་གཞག་ལ་སོགས་ཚིག་གིས་ནི། །བློ་ལྡན་བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་ཡིས། །དེ་ཡི་བསྒོམ་པའི་དངོས་པོ་ནི། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྒྱུ་མ་ཉིད། །མི་གཡོ་སྒྱུ་མའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །དབང་པོ་རྣམས་ནི་འཚེ་བ་ལྡོག །དེ་བཞིན་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི། །ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རིམ་ཇི་བཞིན། །འདིར་སྙིང་པོར་གོང་དུ་འཕོ་བ་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམས་པ་ཙམ་གྱིས་ན། དེས་ན་སྔོན་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྒོམ་པ་རྣམས་ཡིད་ལས་བྱུང་ངོ༌། །ཆོས་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་ལས་འབྱུང་བ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་དག་ཅེས་པ་ནི་བསྒོམ་པ་བཟང་པོས་དག་པའོ། །ཡིད་ལས་བྱུང་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལས་འབྱུང་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་སྤྲོས་ཤིང་གསལ་བས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའོ། །བཀའ་དྲིན་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ནུས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ལུས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་མི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱས་པས་ལུས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལས་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའོ། །དེས་ན
Chinese
如是，道路之殊胜者，乃上师所开示之殊胜。口诀殊胜之智慧，乃开示平等与不平等。彼亦从道之外非有等。口诀之外非有他。无有非论典之口诀。从亲近行持论典而得。易得等之语，乃外之种种论典也。结合等如是说，从一切论典中难得。方便智慧乃佛陀之，修习乃以心所作。论典等仅是开示，智者等不能领悟。未经听闻而入，并为弟子等开示。彼等将堕入地狱。诤论时说不真实语，因此即是方便智慧。上师乃一切功德之所依，瑜伽士以恭敬承侍。如是不知者当舍弃。如来之续部的 法，从上师之口中可得。从一至一次第相传，道如是开示。当随学智者。彼上师与佛陀同等。纵然论典百倍不如，智者亦不应轻毁。道在于彼之喉咙。从声音不能生起菩提。当舍弃仅对声音之执着。菩提将从道之外而生。以等持等语词，具慧者以禅定结合。彼之修习之对境，恒常是佛陀幻化。以不动摇之幻化结合，诸根之损害止息。如是与彼分离者，名为意等次第如是。于此将心识向上转移，亦仅以意念修习之故。因此，所谓之前行，乃先前所说之修习皆从意念所生。法，乃非从意念所生。彼亦以意念清净，乃以善妙修习而清净。从意念所生，乃一切法皆从意念所生。因此，所谓意之国王等，以意念开展与明晰，故为意之国王。以恩德，乃以意念使能力明晰。如身体之恩德不享用增长，则身体将增长。如是，从意念生起三界一切。因此
English
Thus, the supreme of paths is the supreme that the Lama has shown. The wisdom of the supreme instruction is the teaching of equality and inequality. That is also not outside the path, and so on. It is not outside of the oral instructions. There are no oral instructions apart from treatises. It is obtained from closely practicing the treatises. Words such as 'easy to obtain' are various external treatises. As it is said, 'union' and so on, it is difficult to obtain from all the treatises. Skillful means and wisdom are of the Buddha. Meditation is done by the mind. Treatises are only teachings. The wise do not understand. They enter without having heard, and they teach the disciples. Those ones go to hell. Speaking untruths during disputes, that itself is skillful means and wisdom. The Lama is the abode of all qualities. The yogi serves with reverence. Likewise, those who do not know should be abandoned. The Dharma of the Tathagata's lineage is obtained from the Lama's mouth. From one to one, the sequence is the same. The path is taught in that way. Follow the wise. That Lama is equal to the Buddha. Even if the treatises are a hundred times inferior, the wise should not despise them. The path resides in his throat. Enlightenment does not come from sound. Abandon attachment to mere sound. Enlightenment will arise outside the path. With words such as 'equanimity,' the intelligent combine with meditative concentration. The object of his meditation is always the Buddha's illusion. By the unwavering union of illusion, the harm of the senses ceases. Likewise, that which is separate from that is called 'mind,' and so on, in due order. Here, transferring the essence upwards is also only through meditating with the mind. Therefore, what is called preliminary practice is that all the meditations previously spoken of arise from the mind. Dharma is that which does not arise from the mind. That is also purified by the mind, which is purified by excellent meditation. Arising from the mind means that all dharmas arise from the mind. Therefore, what is called the king of mind, and so on, is the king of mind because it expands and clarifies with the mind. By grace, it clarifies the power with the mind. Just as the grace of the body does not enjoy growth, the body will grow. Likewise, all three realms arise from the mind. Therefore
Tibetan
་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་ངག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་སྤྲུལ་པའོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་མལ་པའི་འཇིག་རྟེན་བརྗོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སྤྲོ་བར་བྱའོ། །འདིར་སྔོན་ནས་ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་སེམས་ཅན་ཡིད་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་གང་བྱུང་བའི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ཡང་བློ་ལྡན་ཞེས་པ་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། གལ་ ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གལ་ཏེ་མ་རིག་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་འོད་ན་དེའི་ཚེ་བཟླས་ཞེས་པ་ནི། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་གའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའི་སྙིང་གའི་མཆོད་རྟེན་ལྔ་མཚོན་པར་བྱ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཙམ་གྱིས་སོ། །སྙིང་དུ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། །བསམ་པ་ཞེས་པ་ནི་བསམ་དུ་མེད་པའི་དངོས་པོའོ། །དེས་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཐིག་ལེ་བཞིའི་ནང་དུ་ཐིམ་པའོ། །དེར་ཕུང་ངོ་ཕྲ་མོ་ཐིག་ལེ་བཞི་ཡང་ནམ་མཁའི་ནང་དུ་ཐིམ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔ་ཕྲ་མོ་ལ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་པདྨའི་རྩ་བའི་རྣལ་མ་ལྟ་བུའི་རྩ་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། །དེའི་ནང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོའོ། དེར་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །འདི་ཉིད་དུ་གོང་དུ་འཕོ་བའི་སྒོམ་པ་དེ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །དེ་ལྟར་བརྡས་མཆོད་རྟེན་ལྔ་རགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་དགོངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྒྱུ་ཞེས་པ་ནི་དེར་ཐིམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྱུར་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ས་བོན་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་ཙམ་པ་ཁམས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དམ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ནའི་གཟུགས་མིན་ཞེས་པ་ནི། ཡི་གེའི་གཟུགས་སམ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ནི་དོན་དམ་པར་མི་འབྱུང་ངོ༌། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་ཡིད་ཙམ་བརྟག་པའི་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། རྒྱུ་དང
Chinese
因为被认为是法与有法，所以通过语言的门来表达。或者说“做”是指三界之化身。如此，这是佛的世界。同样地，也讲述了凡夫的世界。因此，“因为”等等是为了阐述现在众生的因果事物。在此，由于从一开始就没有开端的传承，无明的自性之众生皆是意的自性。因此，“众生从意而生”，是指从意的分别念所产生的无明。因此，有智慧者应该完全舍弃“有知者”。如果问这是如何，回答说：如果等等，意思是如果无明可以完全舍弃，那么此时的念诵，是因为之前所说的特征。在阿瓦杜提（梵文：Avadhūti，梵文罗马拟音：Avadhūti，汉语字面意思：离欲者）之中，要象征智慧菩萨心间的禅定，菩萨心间的五种佛塔，要做智慧的念诵。瑜伽士是指唯识者。心是指心的精华。想法是指不可思议的事物。因此要禅修。粗大的蕴等等和生处都融入四个明点之中。在那里，微细的蕴和四个明点也融入虚空之中。如此，五蕴微细，其中色蕴是如莲藕根般的七万二千条脉。其中，阿瓦杜提（梵文：Avadhūti，梵文罗马拟音：Avadhūti，汉语字面意思：离欲者）是识蕴。其中的智慧菩萨是受蕴。那里的禅定菩萨是想蕴。此处向上转移的禅修是行蕴。如此，用象征的方式认为五种佛塔是粗大的形态。同样地，在因等等之中，因是指融入其中的原因。成为是指色等等。其种子是指唯识者，五界之自性或五智之自性。因此，又说那不是唯一的形象，意思是文字的形象或明点的形象，在胜义谛中不会显现。然而，那些是唯识所设想的形象的自性。如果问为什么，回答说：因和
English
Because it is considered as dharma and dharmata, it is expressed through the door of language. Or, "to do" refers to the emanation of the three realms. Thus, this is the world of the Buddha. Similarly, the world of ordinary people is also described. Therefore, "because" and so on are to elaborate on the causal and consequential things of sentient beings now. Here, because of the beginningless continuum from the beginning, all sentient beings of the nature of ignorance are of the nature of mind. Therefore, "sentient beings arise from mind" refers to the ignorance that arises from the conceptualization of mind. Therefore, the wise should completely abandon "the knowledgeable." If asked how this is, the answer is: If and so on, meaning if ignorance can be completely abandoned, then the recitation at this time is because of the characteristics mentioned earlier. Within the Avadhūti (梵文：Avadhūti，梵文罗马拟音：Avadhūti，汉语字面意思：离欲者), one should symbolize the samādhi of the heart of the wisdom bodhisattva, the five stupas of the heart of the bodhisattva, and perform the recitation of wisdom. The yogi refers to the Mind-Only practitioner. Heart refers to the essence of the mind. Thought refers to the inconceivable thing. Therefore, one should meditate. The gross aggregates and so on, and the sense bases, dissolve into the four bindus. There, the subtle aggregates and the four bindus also dissolve into space. Thus, the five aggregates are subtle, and among them, the form aggregate is the seventy-two thousand channels like the root of a lotus. Among them, Avadhūti (梵文：Avadhūti，梵文罗马拟音：Avadhūti，汉语字面意思：离欲者) is the consciousness aggregate. The wisdom bodhisattva within it is the feeling aggregate. The samādhi bodhisattva there is the perception aggregate. The meditation of transferring upwards here is the formation aggregate. Thus, the five stupas are considered to be gross forms by way of symbolism. Similarly, in cause and so on, cause refers to the reason for dissolving into it. Becoming refers to form and so on. Its seed refers to the Mind-Only practitioner, the nature of the five elements or the nature of the five wisdoms. Therefore, it is also said that it is not the form of that alone, meaning the form of letters or the form of bindus does not appear in ultimate truth. However, those are the nature of the form conceived by Mind-Only. If asked why, the answer is: Cause and