Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་རང་རིག་པས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རིམ་པ་མཐོང་བའོ། །དེའི་རྒྱུ་ཞེས་པ་ནི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཙམ་མོ། །དེས་ན་ས་བོན་ཞེས་པ་ནི་མ་རིག་པ་སྤངས་པའི་སེམས་ཅན་ལས་རིག་པ་བཟང་པོ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་མིན། །ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ་རེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ཡན་ལུང་ལས་དེ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་རིས་དང༌། སྲོག་གི་རིས་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྲོག་ཀྱང་འཁྲུལ་བའི་གཟུགས་མི་བདེན་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་མིན་ཏེ་མཐོང་བ་ནི་ཟད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ་ངེས་པའོ། །འདིར་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་གཟུགས་ཅན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་འགལ་ཏེ། འདིར་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་མཆོག་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་ས་བོན་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འདི་ཇི་ལྟར་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། གང་ཡང་སྔགས་བཟླས་པས་དེ་ཡང་འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བརྡས་སྟོན་པའི་ལུང་ལས་གསུང་སྣ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིད་ཙམ་གྱིས་ཡིད་ལ་ཡི་གེ་ལྔ་བཟླས་པ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་དོགས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ་འདིར་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་བརྗོད་བ། གཟུགས་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་གང་གི་ཡི་གེའི་དོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ལྔའོ། །སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་ཉེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་སོ། །དེར་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཞེས་པ་ནི་གང་བརྗོད་པ། །ལྷ་ཡི་གཟུགས་ནི་ཡང་དག་འབྱུང༌། །སེམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་དམིགས་པ་ནི། །སེམས་ཅན་འདོད་པའི་ཡིད་ནི་ཉིད། །ཨ་ཞེས་པ་ཡི་སྒྲ་ཡི་གཟུགས། །དེ་དམིགས་པ་ལ་ལྷ་ཡི་སྒྲ། །དེ་ཡང་ཡིད་ལས་བྱུང་བར་འགྱུར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གཟུགས་ཅན་ན། །ཧྲཱི་ཞེས་ཡང་དག་བཤད་པ་ནི། །བདུད་རྩིའི་ག
Chinese
等语。果，谓以自智见圆满菩提之次第。彼之因，谓蕴之自性尔。故，种子，谓从离无明之有情生妙智，又由此生佛与菩萨。故，彼亦非见真如。谓佛与菩萨乃真如之体，即由彼所生故。彼 以上经中，彼等亦无常，谓以有情之类与命之类无常故。命亦幻相，乃非真无常之相。故，彼等非所见，谓见乃尽灭之事物故，是为决定。此处，谓佛等一切事物皆无常之体，是相违。此处，三乘等一切胜乘之法，世尊皆已宣说。如是，以种子与相好等之理，色等之相状事物，岂非如来所生之次第成就耶？故，此当如何以唯圆满次第而修菩提耶？又，以明咒持诵，彼亦以具入、住之三字表诠之经中所说之语，云何仅以意念于心中持诵五字耶？若有人疑之，对此言说，彼一切皆真。然于彼处，世尊曾宣说，色等语等。此处，色等，谓何者之字义之字等，乃嗡等五字。有之受用，谓五欲功德之近受用等。彼处曾说，嗡，谓所说，天之体性乃真实生。以心普缘者，有情欲乐之心即是。阿，谓语之体性，彼所缘乃天之语，彼亦从意所生，具因果之体性。啥（藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉语字面意思：惭愧），谓真实宣说，甘露之
English
Etc. The fruit is seeing the stages of perfect enlightenment through one's own wisdom. Its cause is merely the nature of the aggregates. Therefore, the seed is that from sentient beings who have abandoned ignorance, excellent wisdom arises, and from that, Buddhas and Bodhisattvas also arise. Therefore, that is also not seeing Suchness. That is, Buddhas and Bodhisattvas are the embodiment of Suchness, because they arise from that very Suchness. In the above sutras, those are also impermanent, because the classes of sentient beings and the classes of life are impermanent. Life is also an illusory form, a characteristic of untruth and impermanence. Therefore, those are not seen, because seeing is an exhausted thing, which is definite. Here, saying that all things such as Buddhas are of the nature of impermanence is contradictory. Here, the Blessed One has spoken of all the supreme vehicle teachings, such as the Three Vehicles. Thus, are not the aspects of form, etc., in the manner of seeds and marks, etc., accomplished by the stages generated by the Tathagatas? Therefore, how should one accomplish enlightenment with only the stages of completion? Also, with mantra recitation, how can one doubt that the speech spoken in the sutras that show the symbol of the three letters that have entry and abiding is only mentally reciting the five letters in the mind? To that statement, all of that is true. However, there the Blessed One has spoken of form, etc. Here, form, etc., means what the letters of the meaning of the letters are, which are the five letters such as Om. The enjoyment of existence is the near enjoyment of the five desirable qualities, etc. There it was said, Om, that which is spoken, the nature of the deity is truly born. That which is universally focused on by the mind is the mind of sentient beings' desire. Ah, the nature of speech, that which is focused on is the speech of the deity, that also arises from the mind, having the nature of cause and effect. Hrīḥ (藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉语字面意思：Shame), which is truly spoken, the nectar of
Tibetan
ཟུགས་ཏེ་དེ་ནི་སེམས། །རོ་བཞིན་དུ་ནི་ཆོས་རྣམས་བྱེད། །ཐམས་ཅད་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་བཞིན་ནོ། །ཁང་ཞེས་པ་ནི་སྣས་བསྣམས་པ། །ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཉིད། །དེ་ནི་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ནི། །ལྷ་ཡི་དྲི་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་ བདག་བྱས་ཏེ། །སྒོམ་པ་བསམ་མེད་མཚན་ཉིད་ལ། །སེམས་ནི་དགའ་ཕྱིར་བ་སྤུ་ལངས། །རེག་པའི་བདེ་བ་ཡང་དག་འབྱུང༌། །དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་རིག་པ་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །ཀུན་གྱི་སྤྱི་བོར་ཡང་དག་གནས། །ཞེས་པ་ནི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱི་བོའོ་ཞེས་པ་གཙོ་བོའི་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བ་ཉིད་དོ། །རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་རྣམས་ནི་གཙོར་བཅུད་འབབ་ཅན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི། གང་ཅུང་ཟད་མཐོང་བའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་གནས་སྐབས་འདིར་ཡི་གེ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ས་བོན་ཏེ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ལ་ཡིད་གཙོར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིད་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ཡང༌། ཐིག་ལེའི་སྒྲ་དང་ཡང་དག་ལྡན། །ཞེས་པ་ནི་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ས་བོན་ལྔ་ཞེས་པ་བསྡུས་ན་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་དོན་གསལ་བའོ། །དེ་ཡང་རྩ་བ་ནི་ཨུའོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་ཧའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྤྱི་བོའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཀུན་གྱི་ཀུན་འཛིན་ཞེས་པ་ནི་ཨ་ཞེས་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པར་བརྗོད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། དེ་ཉིད་སྒྲ་དང་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྡུས་པ་ཡི་གེ་ལྡན་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ལྔ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁོར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུར་སྤྱོད་པས་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་ཚུལ་ལ་སོགས་པས་ཡི་གེ་གསུམ་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། །རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟླས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཐིམ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྒོམ་པས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མིང་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལྟར་དེ་ཐིམ་པའི་ཕྱིར་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་མཚོན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་མཐོང་བའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟག་པའི་ ཕྱི
Chinese
形即是心，如味般行诸法，一切皆如取精华。康字意为鼻所嗅，乃文字之大主。若能专注彼，则生天神香。吽字者， 视我为主，于无思之禅定，心喜而毛竖，触之乐亦生。如是，于无明等，无明乃执持一切习气。安住于一切之顶，意指一切遍计之顶，乃以主要无明力而轮回。恒常者，如一切种子之根，乃主要精华之源。如是，智慧者，凡略见事物之相，此时五字乃智慧，亦为识之种子，意即五欲之境，心为主而入。如是，心即是智慧之象征。又，与明点之声相应。此处，若将世俗谛之五种子合摄，则前所说之义明矣。彼之根本为乌（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。智慧为哈（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。识为顶。因此，一切之总持，阿（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）字乃言安住于一切事物之体性。彼亦以声与明点庄严。如是合摄之具文字者，即吽（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）字。如是，色等五近受用，心之识，以轮回受用之因受用，故取生。是故，以先前之理等，三字以心念诵，即称彼。恒常等，此之“即”字，乃决定执取。恒常等，乃念诵之差别。如是，识融入于智慧。意指以心之禅定，以心之识之名之智慧。如是，彼融入之故，作为象征之相之果，将成无象征。故，智慧之事物，乃世间人不见识。超世间者，亦因识之恒常之 故
English
Form is mind. Like taste, it performs all dharmas. Everything is like taking the essence. The syllable "Khaṃ" means that which is smelled by the nose. It is the great lord of letters. If one focuses on it, the fragrance of the gods will arise. The syllable "Hūṃ," considering oneself as the main one, in the state of thoughtless meditation, the mind rejoices and the hairs stand on end, and the bliss of touch arises. Likewise, in ignorance and so forth, ignorance is what holds all the habitual tendencies. It dwells perfectly at the crown of all, meaning the crown of all conceptualizations, which is the cycle of existence due to the power of the main ignorance. "Always" means that the roots of all seeds are mainly sources of essence. Likewise, "wisdom" means that whatever slightly seen characteristic of things, at this time, the five syllables are wisdom itself, and also the seed of consciousness, meaning that the mind mainly enters into the five desirable qualities. Thus, that mind itself is merely a symbol of wisdom. Moreover, it is perfectly endowed with the sound of bindu. Here, if the five seeds of conventional truth are combined, then the meaning previously spoken will be clear. Its root is U. Wisdom is Hā. Consciousness is the crown. Therefore, the all-holding of all, the syllable A, is said to be the nature of dwelling perfectly in all things. It is also adorned with sound and bindu. Thus, the letter-endowed one that is combined is the syllable Hūṃ. Likewise, the five near enjoyments such as form, the consciousness of the mind, are used as the cause of the enjoyment of samsara, therefore taking birth. Therefore, with the previous method and so forth, the three syllables recited by the mind are called that. In "constant" and so forth, the word "itself" is to be definitely grasped. "Constant" and so forth are the distinctions of recitation. Likewise, consciousness dissolves into wisdom. It means that through the mind's meditation, wisdom is the name of the mind's consciousness. Thus, because it dissolves, the result of having made it a characteristic of symbolism will become without symbolism. Therefore, the object of wisdom is that which worldly people do not see as consciousness. Also, the supramundane is because of the constancy of consciousness.