English
Because there is no dependence. The destruction of desire is also a decline from the original nature. The fourth practice is because the form of the three joys is taken as the taste of co-emergence. What will be the faults and merits of the fruit of one's own cause and the other's conditions? Supreme joy existence means attachment and greed. Joy and sorrow are like Sravakas. Middle Way joy is the fruit of equanimity. Abandoning these co-emergences is for the sake of attaining non-abiding Nirvana. So, what is co-emergence? There is no desire and the characteristics of the original nature are accomplished, supreme joy is non-discrimination. Without attachment and separation, there is no decline from one's own nature, and there is no discrimination between joy and separation. Not clinging to the middle is that happiness does not abide in equanimity, and there is no discrimination between joy and separation. These are one's own causes. For this is co-emergence. Method is the act of a husband, supreme joy. Wisdom is the act of a wife, joy and separation. The joy of both is joy and separation. The appearance of reality as it is is the fruit, the non-abiding Nirvana where samsara and peace are inseparable. So, how does co-emergence arise in the continuum? It is true that equality or the taste of seeing is equal. Through the taste of power, equal practice, happiness manifests and arises, which cannot be expressed by others, which refers to scriptures and gurus. Where it cannot be found is that it does not abide in any dharma. However, relying on the means of the guru's time is the oral instruction of Mahamudra. My merit refers to the blessings that appear from within oneself. Now, in order to indicate the oral instruction of the self-appearance of the senses. Inferior and medium, etc., are indicated by one verse, and explained by three verses. Inferior is bad or subtle, or coarse and subtle is medium. Supreme is good or coarse. Medium is neither. Also, it is divided into three from a relative point of view. Sound also depends on both pleasant and unpleasant. Similarly, smell, taste, and touch are also combined in this way. That is also explained by two and a half verses that seeing is selfless, and one verse and one sentence explain the form of practicing happiness. This meaning is used to express.
Tibetan
ནི་དེ་དག་གིས་བསྡུས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀུན་དབང་པོ་རང་སྣང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཚེ་ལྟ་བ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང༌། སྒོམ་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་བའོ། །ད་ནི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས། གཅིག་གིས་ནི་ཤེས་བྱ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། ཡང་གཅིག་གིས་ནི་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ད་ནི་སྤྱོད་ལམ་དང་བསྲེ་བའི་མན་ངག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་སྟེ། དེ་ཡང་གོ་རིམ་ས་བཅུང་ཟད་དཀྲུགས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་འདོད་པ་ནི་སྔར་བཞིན་དུ་མན་ངག་ཤེས་པས་སོ། །བཟའ་བཏུང་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རོའོ། །ཁྲུས་ནི་དབང་དུ་མོས་པའོ། །སད་པ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་སོ། །ཉལ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །དེས་ན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་རྫོགས་རིམ་ལྷག་པར་མོས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ། །ད་ནི་སྒོམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་མི་བསྒོམ་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུ་འཛིན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་ཡུལ་མེད་པ་འདི་ཡང་སྟེ་དེ་ཡང་འབྲིང་པའི་ཐབས་ཀྱིས་བྱའོ། །དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་སྟེ། ཡིད་དངས་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པ་ནི་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྡན་པས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ནི་ཡོངས་ཤེས་ནི་དེར་ཟག་པ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་སྒོམ་དུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མདུན་ན་གནས་པས་སོ། །སྒོམ་པ་པོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་རྒྱབ་ན་གནས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་ཐབས་སོ། །ད་ནི་ཤེས་པ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྟན་ གཡོའི་དངོས་པོ་ནི་ཀུན་གཞིར་གྱུར་པའོ། །རྩ་ལྕུག་ལ་སོགས་པ་ནི་དེར་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་བདེ་བར་མཚོན་པའོ། །བདག་གི་རང་བཞིན་ལས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དམ་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །དེས་སྒོམ་ནི་བླ་མ་བརྒྱུད་པའམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཅིག་པའོ། །དེ་རྣམས་ནི་སྔར་གྱི་ཆོས་ཅན་དེ་རྣམས་སོ། །གཅིག་ཉིད་ནི་བདེ་བའི་རོས་སོ། །གཞན་ཡོད་མིན་ནི་སྣ་ཚོགས་མེད་ཅིང་སྟོང་པར་བྱས་པའོ། །ད་ནི་དབྱེར་མེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚིག་རྐང་གསུམ་སྟེ་རང་རིག་བདེ་ཆེན་ནི་རང་རིག་ཐབས་བསྡུས་པའོ། །རང་རིག་བྱང་ཆུབ་ནི་ཤེས་པས་བསྡུ་བའོ། །རང་རིག་ཕྱིར་ན་བསྒོམ་པ་ནི། དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་བསྒོམ་པའོ། །ད་ནི་ལྟ་བ་མངོན་རྟོགས་ཀྱང་བསྟན་
Chinese
是这些所概括的，当诸法皆被加持为自显现时，成为见解总体的特征，以及禅修自身的特征。现在为了显示伟大的自性，说了两个偈颂，其中一个是指俱生智慧的功德，另一个是指修持的功德。现在为了显示与行为相结合的口诀，有一个偈颂。也就是稍微打乱顺序，想要现证大手印，如前一样通过了解口诀。饮食是俱生智慧的滋味。沐浴是信奉灌顶。醒来是通过方便。睡眠是通过方便而入于等持。因此，先行的是对圆满次第特别信奉，持续不断。现在为了显示禅修，不用意识去禅修，因为不是行境。如云彩般与虚空相同，无有处所，这也是，也就是通过中等的方法来做。之后禅修大手印，不仅仅是意识清明。禅修一切众生，因为一切有情都具有大手印。一切法是圆满知，因为在那里仅仅显现无漏。为了总结它，无有禅修的自性，是因为分别念在前。禅修者是大智慧在后，这些是禅修大乐的方法。现在为了显示了知无我，稳 定的事物是成为阿赖耶识。草木等是安住在那里，作为有法者而象征安乐。从我的自性中是俱生智慧的安乐自性。与彼胜者是与无漏的安乐相结合。以此禅修是上师传承或者体验相同。这些是之前的那些有法者。唯一性是安乐的滋味。非有他者是没有多种多样并且被空性化。现在为了显示无别的果，有三个词句，自证大乐是自证方便的概括。自证菩提是被智慧所概括。自证的缘故而禅修是，因为无别所以仅仅禅修那个。现在也显示见解的现证。
English
These are summarized by them. When all dharmas are blessed as self-manifestation, they become the characteristic of the general view and the characteristic of meditation itself. Now, in order to show the nature of greatness, two verses are spoken. One refers to the merit of co-emergent wisdom, and the other refers to the merit of practice. Now, in order to show the instructions combined with conduct, there is one verse. That is, slightly disrupting the order, wanting to manifest Mahamudra is, as before, through knowing the instructions. Eating and drinking are the taste of co-emergent wisdom. Bathing is devotion to empowerment. Awakening is through skillful means. Sleeping is entering into samadhi through skillful means. Therefore, what precedes is continuous and unwavering devotion to the completion stage. Now, in order to show meditation, not meditating with the mind, because it is not an object of experience. Like clouds, similar to the sky, without a place, this also is to be done through intermediate means. Then meditate on Mahamudra. It is not just clarity of mind. Meditating on all beings is because all sentient beings possess Mahamudra. All dharmas are complete knowledge, because there only the stainless appears. To summarize it, the very absence of meditation is because conceptualization is in front. The meditator is great wisdom behind, these are the means of meditating on great bliss. Now, in order to show that knowledge is selfless, the stable things are what has become the basis of all. Grasses and trees and so on are the dharmas abiding there, symbolizing bliss. From the nature of self is the nature of co-emergent bliss. That noble one is to be joined with stainless bliss. By this, meditation is the same as the lineage of the lama or experience. These are those former dharmas. Oneness is the taste of bliss. Non-existence of other is without variety and made empty. Now, in order to show the fruit of non-duality, there are three phrases: self-awareness, great bliss, is the summary of self-awareness means. Self-awareness, enlightenment, is summarized by wisdom. Because of self-awareness, meditation is, because of non-duality, only that is meditated upon. Now also shows the direct realization of view.
Tibetan
པའི་ཕྱིར། རང་གི་རིག་པ་ནི་གཉུག་མའི་རང་བཞིན་ནོ། །འགྱུར་བ་ནི་ཐ་མལ་གྱི་གནས་སྐབས་སོ། །དམན་པ་མི་བརྟག་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །ལས་ནི་བརྟག་པ་སྟེ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའོ། །འཕྲོ་བའམ་སྡུད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དབྱེ་བ་ནི་བདེ་བའོ། །རང་རིག་ནི་གཉུག་མ་དེ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་གཉུག་མ་དེ་ཉིད་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ཀུན་དུ་འགྱུར་བས་རྒྱལ་པོ་དང་གཙོ་བོ་ལྟ་བུ་རྒྱུ་བར་བྱེད་དོ། །འོ་ན་རང་རིག་པ་གཉུག་མའི་ཆོས་དེ་དང༌། དམན་པ་གློ་བུར་བ་གཉིས་ཐ་དད་དམ་ཐ་མི་དད་ཅེ་ན། ཐ་དད་ན་འགྲན་ཐུབ་པས་ཇི་ལྟར་སྤང་དུ་བཏུབ། ཐ་མི་དད་ན་ནི་འོ་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་རམ། དྲི་མའི་ཆོས་སུ་འགྱུར། རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ན་ནི་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་འབད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མ་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སོལ་བ་བདར་ཀྱང་དཀར་པོ་མི་འོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གལ་ཏེ་རྣམ་དག་དེ་མ་གྱུར། །འབད་པས་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་དེ་མ་འགྱུར། །འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ཟེར་བ་ལ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་ལྟ་སྟེ། རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་དང་དྲི་མ་གློ་བུར་གཉིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་པས་སྔ་མའི་སྐྱོན་མི་འོང་ལ། རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པས་འབད་པ་དོན་མེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །གཞན་ཡང༌། ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དག་པ་ཉིད་པས་དག་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་སྣ་ཚོགས་པའི་རྟོག་པ་མི་འཇུག་ལ། གློ་བུར་ཙམ་སྤང་པའི་ཐབས་ནི་དགོས་ཏེ། འོག་ནས། བཞིན་ལག་ཁ་དོག་གནས་པ་ནི། །བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་གནས། །འོན་ཀྱང་བག་ཆགས་ཕལ་བས་སོ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ད་ནི་གཉིས་མེད་རང་རིག་ཏུ་བསྟན་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ལྔའི་བདེ་བ་ནི་མཚོན་བྱེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱལ་ཡོད་པའོ། །དེ་ནས་ཉམས་དགའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་བྱ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའོ། །བཅུ་དྲུག་ཆ་ནི་ཟླ་བ་བཅུ་དྲུག་པ་ཚེས་གཅིག་དང༌། གཉིས་ལ་སོགས་པས་མི་བསྐྲུན་པའམ། ཡང
Chinese
的缘故。自己的觉性是本来的自性。变化是庸常的状态。不观察低劣是状态的显现执着。业是观察，即善与不善。散布或聚集是痛苦。分离是安乐。自知是本来之性。因此，自知本来之性在其一切状态中变化，如国王和主宰般运行。那么，自知本来的法，与低劣的、暂时的二者是相异还是不相异呢？如果相异，则因能竞争而如何能舍弃？如果不相异，那么会变成清净的法吗？还是会变成垢染的法？如果变成清净的法，那么会不费力气就解脱，因为自性清净的缘故。如果变成不净的自性，那么努力会变得没有结果，因为自性不净的缘故。譬如，即使打磨煤炭也不会变白一样。如是说：如果清净未曾变，努力则变得没有结果。如果烦恼未曾变，不费力气就解脱。说是这样，但并非如此看待，自性清净和垢染暂时二者不是一，也不是异，因为是不可说为彼和此，所以不会有之前的过失。 因为自性清净，所以努力也不会变得无意义。如是说：自性本来就清净，垢染都是暂时的。另外，如水、金和天空，因其本性清净而被认为是清净的。如是说。然而，因为垢染是暂时的，所以不会产生各种各样的分别念。仅仅舍弃暂时的方便是需要的。下面说：容颜手色所存在，仅仅通过生起而存在。然而凭借一般的习气，自性则从悲伤中解脱。如是说。现在，为了显示无二自知并显示大乐，贪欲等五种烦恼的安乐是象征，具有俱生业的手印。之后，名为喜悦的体验是所象征，安住于大手印中。十六分是指十六日的月亮，从初一和初二等不产生，或者又
English
Therefore, one's own awareness is the nature of the original state. Change is the ordinary state. Not examining the inferior is the manifest attachment of the state. Karma is examination, namely, virtue and non-virtue. Scattering or gathering is suffering. Separation is happiness. Self-awareness is that very original state. Therefore, that very original self-awareness changes in all its states, acting like a king and a lord. Now, are that original nature of self-awareness and the inferior, temporary ones different or not different? If they are different, how can they be abandoned since they can compete? If they are not different, then will they become pure dharmas? Or will they become defiled dharmas? If they become pure dharmas, then liberation will occur effortlessly, because of the purity of their nature. If they become impure by nature, then effort will become fruitless, because of the impurity of their nature. For example, just as polishing coal will not make it white. It is said: If purity has not changed, effort will become fruitless. If affliction has not changed, liberation will occur effortlessly. It is said thus, but it is not viewed in that way. The two, namely, the purity of nature and temporary defilement, are neither one nor different, because they cannot be spoken of as that and this, so the previous fault will not occur. Because of the purity of nature, effort will also not become meaningless. It is said: By its very nature it is completely pure, defilements are temporary. Furthermore, like water, gold, and the sky, it is considered pure because of its very purity. It is said. However, because defilement is temporary, various kinds of conceptualizations do not arise. The means of abandoning only the temporary is necessary. Below it says: The presence of face, hand, and color, exists only through arising. However, through ordinary habit, the nature is liberated from sorrow. It is said. Now, in order to show non-dual self-awareness and show great bliss, the bliss of the five afflictions, such as desire, is a symbol, possessing the co-emergent karma mudra. After that, what is called joyous experience is the symbolized, abiding in the great mudra. The sixteen parts refer to the sixteen-day moon, not produced by the first and second days, etc., or again