Tibetan
གྱི་བདག་ཉིད་གནས། །ཞེས་པ་སྟེ། མི་རྟོག་པས་ཁྱབ་པའོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅེས་པ་ནི་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་དམ་པའི་བདེ་བས་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ། བདེ་བ་རོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་བཤད་པའི་སྐབས་སུ། བདེ་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་སངས་རྒྱས། །ཞེས་པ་སྟེ། གཉིས་མེད་རང་རིག་འོད་གསལ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་ཅེས་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཧ་ནི་ལུས་སོ། །བྷ་ག་ནི་འབྱུང་བ་དེ་སྟེ་དེའི་ལུས་ལས་འབྱུང་བས་ལྷའོ། །དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་བསྡུས་ལ་རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་བསྡུས་པས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ནོ། །ཡང་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བྷ་ག་ཝཱ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བུདྡྷ་འདི་ལ་ཞེས་པ་སྟེ། གོང་གི་འོད་གསལ་བའོ། །བྷ་ག་ཝཱ་ན་ཞེས་པ་བྷ་བཱ་ན་ཛི་བ་སྟེ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འཇོམས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་བྷ་ག་ནི་སྐལ་པ་སྟེ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའོ། །དེས་ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟ་བ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དབྱེར་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། སྒོམ་པའི་ཉམས་རང་སྐྱེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་རྟེན་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ་དང་སྲིང་མོ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གང་ཕྱིར་སྐྱེ་འགྲོ་སྐྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ཅིར་ཡང་སྣང་བ་ཡང༌། མི་འགོག་པར་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མའོ། །ཤེས་རབ་སྲིང་མོ་ཞེས་བྱ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི། བྷ་ག་ཝཱ་ན་ནི་སྟེ་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གང་ཕྱིར་སྐལ་པ་སྟོན། །ཞེས་པ་སྟེ། སྐལ་པ་ནི་ཐབས་ཏེ་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཙོ་བླག་མོ་དང་གར་མ་ལ་ཡང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །གཡུང་མོ་ཡང་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་གདོལ་པ་མོ་དང༌། བྲམ་ཟེ་མོ་ལ་ཡང་ཐབས་སུ་ཤེས་པ་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །དེ་དག་ནི་ལྟ་བ་དང་སྒོམ་པ་སྟེ་ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ
Chinese
之自性住。此谓，以不分别所遍也。彼性宣说者，乃于讲述之时，以胜妙之乐，彼性是也，乐集为一味也。 佛陀之谓者，乃于讲述之时，为悟乐故而名佛也。此谓，无二自明光明也。何以故，称世间与出世间之圆满为俱生耶？答曰：以何之故等语宣说之。 其中，哈者，身也。婆伽（藏文，梵文天城体，bhaga梵文罗马拟音，有分、幸运）者，乃彼生起之源，由彼身所生故为天。此亦俱生之义也。梵天等为世俗俱生所摄，遍照等为胜义俱生所摄，此乃二偈之义也。 又问，圆满之婆伽梵（藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，薄伽梵，世尊）为何如耶？答曰：谓此佛陀，即是上方之光明也。 婆伽梵（藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，薄伽梵，世尊）者，婆瓦纳吉瓦，谓自性摧灭分别等者，即名薄伽梵（藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，薄伽梵，世尊）也。 又，婆伽（藏文，梵文天城体，bhaga梵文罗马拟音，有分、幸运）者，分也，谓自在等也。是故以一偈半而示之。 然于一切法，见解、智慧与方便无别而决定，且禅修之体验，乃自生之实性，若如是，则依托业之手印母与姊妹等之实性为何如耶？为令彼等了知方便与智慧无别故，以何之故等语宣说之。 所谓当说智慧者，乃智慧之实性，空性也。 何以故，生养有情者，谓空性之体性，虽显现任何相状，然亦不遮止，乃母般若波罗蜜多也。 所谓智慧姊妹者，乃婆伽梵（藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，薄伽梵，世尊）也，谓具分者也。 是故何以故示分耶？谓分者，方便也，以具足智慧空性之故也。 如是，于屠女与乐女，亦如次第为方便与智慧也。 婢女亦示为方便也。如是，于旃陀罗女与婆罗门女，亦以方便，智慧则以暗示而示之。 彼等乃见解与禅修，即所知之实性也。
English
The abode of self-nature. This means it is pervaded by non-discrimination. "That very thing is spoken" means that in the context of explanation, that very thing is the bliss of the holy, meaning bliss is gathered into one taste. "Buddha" means that in the context of explanation, it is called Buddha because of realizing bliss. This means it is the clear light of non-dual self-awareness. Why is that perfection of the world and beyond called "together"? It is explained with "why" and so on. Here, "ha" means body. "Bhaga" (藏文，梵文天城体，bhaga梵文罗马拟音，having a share, lucky) means that origin, the deity arising from that body. This also means "born together." Brahma and others are included in relative co-emergence, while Vairochana and others are included in ultimate co-emergence, which is the meaning of the two verses. Or, how is the perfect Bhagavan (藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，Lord, Blessed One)? It means this Buddha is the clear light above. Bhagavan (藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，Lord, Blessed One) is Bhavanajiva, meaning that which spontaneously destroys discrimination and so on is called Bhagavan (藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，Lord, Blessed One). Or, "bhaga" (藏文，梵文天城体，bhaga梵文罗马拟音，having a share, lucky) means share, such as power. Therefore, it is shown with one and a half verses. However, if the view on all dharmas is determined to be inseparable from wisdom and means, and the experience of meditation is the self-born reality, then what is the reality of the karma mudra mother and sister and so on who are relied upon? In order to know that they are inseparable from means and wisdom, it is shown with "why" and so on. What is called wisdom is the reality of wisdom, emptiness. Why is it that which gives birth to beings? It means the characteristic of emptiness, although any appearance appears, it is not obstructed, it is the mother Prajnaparamita. What is called the wisdom sister is Bhagavan (藏文，梵文天城体，bhagavān梵文罗马拟音，Lord, Blessed One), meaning having a share. Therefore, why does it show the share? It means the share is means, because it is complete with the wisdom of emptiness. Likewise, for the butcher woman and the dancer, it is means and wisdom in order. The young woman is also shown as means. Likewise, for the Chandalika woman and the Brahmin woman, wisdom is implicitly shown as means. These are view and meditation, which is the reality of what is to be known.
Tibetan
། །སྒོ་གསུམ་ནུས་པ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཡང༌། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་རབ་བརྟགས་པས། །ཞེས་པ་ནི་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་རླུང་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ་གཡོན་དང་གཡས་ནས་རྒྱུ་བའོ། །བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟླས་པར་བཤད། །ཅེས་པ་ནི་རླུང་ལས་གྲུབ་པའམ། ཡང་ན་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྟེ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཟླས་པ་ཡིན་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་རླུང་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་ཨཾ་དང་ཧཾ་ཟློས་པའམ། ཡང་ན་རང་གི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཉམས་ཀྱིས་རྣམ་དག་སྣགས་ཀྱི་གླུ་ལེན་ཅེས་བྱའོ། །རྐང་པའི་རྗེས་ནི་ཞེས་པ་ནི་རྒྱ་བྲིས་པ་ལྟ་བུར་བྱུང་བ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན། ཉེད་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པའོ། །དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མཎྜལབྲིས་པ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །མ་ཊ་ན་ཉེད་པས་སམ་བྲིས་པས་ཞེས་སྒྲ་མཐུན་པ་དང༌། ཡང་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་སྣང་སྟེ་བརྟག་པ་ཕྱི་མར་འཆད་དོ། །ལག་པ་བསྒྱུར་བ་ཞེས་པ་ནི་གར་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བའི་རྟགས་ཡིན་པས་སོ། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་རྟགས་སོ། །གང་སེམས་དཔའ་བསམ་གཏན་དུ་བསྟན་པ་ཡང་ཚིག་གཉིས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཕ་ལས་བདེ་ཐོབ་པ། །ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་དག་བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་འདོད་དོ། །དེ་ནི་འདིར་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཕ་ལས་ཐོབ་པ་ནི་རང་གི་ནོར་ཏེ། གཞན་ལྷག་མ་མི་ཚོལ་བའི་དོན་ནོ། །དེ་ཡི་བདེ་བ་རང་གིས་བཟའ། །ཞེས་པ་ནི་བོ་ཀི་ནི་བཟའ་བའམ་ལོངས་སྤྱོད་ པའོ། །དེས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས། དེ་ཡི་བདེ་བ་བསམ་གཏན་བརྗོད། །ཅེས་པའོ། །བདེ་བ་གང་ཕྱིར་འཆི་བ་འདིར། །ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་དག་འཆི་བའི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དང༌། ལ་ལ་དག་སྤྱོད་ལམ་དུ་འདོད་དེ། དེ་དག་འདིར་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། །དེ་ཡང་འཆི་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་བསམ་གཏན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་བཟའ་བ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་གི་བདེན་པ་ལས་ལྷག་པར་མི་ཚོལ་ཞིང༌། འཆི་བའི་ཚེ་ཡང་རང་གི་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུན་དུ་རྩ་གཅིག་པས་གང་བསམ་ཀྱང་བསམ་གཏན་ཁོ་ནའོ། །སྤྱིར་སྔགས
Chinese
能使三门具有能力的修行者，其本身就是阿黎嘎黎等。 也就是，通过对阿黎嘎黎的彻底考察，可知一切言说是依赖于风的，即从左和右运行。 一切言说都说是念诵。 这就是说，是从风产生的，或者说是阿黎嘎黎，因为是从元音和辅音的字母产生的，所以是念诵，即金刚念诵是风的生起和进入，是嗡（藏文：ཨཾ，梵文天城体：अं，梵文罗马拟音：aṃ，汉语字面意思：嗡）和吽（藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思：吽）的重复，或者说是以自己俱生之体验唱清净密咒之歌。 脚步的痕迹，就像画的图案一样出现，说是坛城，是因为显现为影像。 因此，为了揉捏而宣说坛城。 这就是说，坛城是在绘制曼荼罗时成为坛城的。 玛达那（梵文：मण्डला）是揉捏或绘制的意思，声音相近。 此外，智慧本身显现为所依和能依，将在后面的考察中阐述。 手的转动，是指舞蹈等。 说是手印，是因为是安乐的象征。 手指的揉捏也是如此。 这就是说，是其本身之特征和象征。 凡是菩萨在禅定中所示现的，也是两句话。 其中的理由是什么呢？用一个偈颂来说明。 如何从父亲那里获得安乐？ 有些论师认为是上师和金刚持。 但这与此处不符。 例如，从父亲那里获得的是自己的财产，是不需要寻找其他剩余之物的意思。 他的安乐自己享用。 这就是说，布吉（梵文：भोकी）是享用或受用的意思。 因此，通过受用俱生，他的安乐被称为禅定。 为什么安乐会在此处死亡呢？ 有些论师认为是死亡之法，有些论师认为是行为，但这些与此处不符。 怎么样呢？ 死亡是痛苦之首，那怎么会变成禅定呢？ 确实如此，但在享用受用之时，不会寻找超过自己真实之物，在死亡之时也不会离开自己的安乐，因为是俱生的缘故。 因此，恒常以一脉相承，无论思考什么都是禅定。 总的来说，密咒。
English
The practitioner who empowers the three doors is none other than Ali Kali and others. That is, by thoroughly examining Ali Kali, it is known that all speech depends on the wind, that is, it runs from left and right. All speech is said to be recitation. That is to say, it is produced from the wind, or it is Ali Kali, because it is produced from the letters of vowels and consonants, so it is recitation, that is, Vajra recitation is the arising and entering of the wind, the repetition of Om (藏文：ཨཾ，梵文天城体：अं，梵文罗马拟音：aṃ，汉语字面意思：Om) and Hum (藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思：Hum), or it is singing the pure mantra song with one's own co-emergent experience. The trace of the foot, like a painted pattern, appears, and it is said to be a mandala because it appears as an image. Therefore, the mandala is spoken for kneading. That is to say, the mandala becomes a mandala when drawing a mandala. Maṇḍala is the meaning of kneading or drawing, and the sounds are similar. In addition, wisdom itself appears as the support and the supported, which will be explained in the later examination. The movement of the hand refers to dance and so on. It is said to be a mudra because it is a symbol of happiness. The kneading of the fingers is also the same. That is to say, it is the characteristic and symbol of itself. Whatever the Bodhisattva shows in meditation is also two sentences. What is the reason for this? Explain it with one verse. How to obtain happiness from the father? Some teachers think of it as the Guru and Vajradhara. But this does not match here. For example, what is obtained from the father is one's own property, which means that there is no need to look for other remaining things. He enjoys his happiness by himself. That is to say, Bhoki is the meaning of enjoying or using. Therefore, by enjoying the co-emergent, his happiness is called meditation. Why does happiness die here? Some teachers think of it as the law of death, and some teachers think of it as behavior, but these do not match here. How is it? Death is the head of suffering, so how can it become meditation? It is true, but when enjoying and using, one does not look for more than one's own truth, and one does not leave one's own happiness at the time of death, because it is co-emergent. Therefore, constantly with one vein, whatever you think is only meditation. In general, mantra.