Tibetan
པ་ལས་གཞན་གྱིས་དོན་ལ་དབང་བས་གང་གསད་པ་དེ་གཉི་ག་ཡང་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཉི་མ་གང་ལགས་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ཉིན་མོ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་སྤོ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །མཚན་མོ་ནི་ནུབ་མོ་སྟེ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་པོ། །བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །གཉི་གའི་རྟོག་པ་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་བདག་མེད་མ་དབྱེར་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། མི་བྱ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །བྱ་བ་མེད་པས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་དོ། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཀུན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེ་ལ་འདུ་བར་རྣལ་འབྱོར་མས་གནག་སྨྲས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱ་ཞེས་གནག་མདོར་བསྟན་པ་དེའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན་ཞེས་པ་འདིས་སོ། །དེ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་དེ་ལ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་སམ་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། །རྟག་ཏུ་མི་བཟའ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་དེར་འདུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཟའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་སེམས་ཅན་བཟའ་བ་ཡིན་པ་ན་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ཡང་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཡང་གི་སྒྲས་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་སྲས་དེ་ཀུན་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་དུ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དེས་སྐུའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བཟའ་བར་བྱའོ། །དེ་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མི་བཟའ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མེད་པས་དེ་མེད་པའི་རྟོག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་བཟའ་མིན་ཞེས་བ་མ་ནིང་གི་བསྟན་པའོ། །དེ་བས་ན་རྟག་ཏུ་ནི་དེ་ཡོད་པར་གནས་པའོ། །ཨ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའོ། །བདག་མེད་མའི་རང་བཞིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མངོན་ཞེན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་མི་བསམ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་སྨྲས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་བསམ་པའམ་མི་བསམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བསམ་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་བསམ་པའོ། །སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལོ། །སེམས་དེ་ཉིད་ནི་སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཡང་མེད་པས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པས་མི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ། །གཉི་ག་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར
Chinese
如果不是主使者亲自杀害，而是由他人主使杀害，那么这两种情况都应被视为没有区别。至于所说的“太阳是什么”，详细解释就是，白天是具有移转性质的世尊金刚持。夜晚是夜晚，那是智慧。是收摄的性质。由于两种分别念都得到了清晰的阐释，因此，散布和收摄性质的金刚持与无我母无二无别的遍计也就不存在了。因此，不应做之事丝毫也不存在。应做之事就成为应做的。由于没有应做之事，因此不应做之事也不存在。金刚持是超越一切分别念的。或者，为了聚集于此，瑜伽母说“那些黑暗之语都应做”，这就是对黑暗密续所说的内容的详细解释。这就是“丝毫也不存在”的意思。因此，对于世间和超世间的矛盾与非矛盾，没有认识。那些受意念支配的事物，或者那些事物的。常时不可食用的东西并不存在。意思是说，聚集在那里的人们，不应食用的东西也是可以食用的，如果第七世的众生可以食用，那么第七世也可以享用。又，以“又”字表示其他的众生也可以食用。所有儿子都可以食用，因为普遍显现的自性，身体的金刚身是可以食用的。因为它从原始就没有产生，所以不是不可食用的。这样，由于没有身体的遍计，因此没有它的分别念也是不存在的。不可食用，指的是非男非女的教义。因此，常时就是存在于那里。阿（藏文，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）金刚空行母。是无我母的自性，是对身体的执着的无执着。于此，不可思议并不存在。凡所说的一切都应做，因此，在这里思或者不思是不存在的。或者，不是不可思议的，就是应该思议的，所以是思议。是心的对境。心本身就是无心的自性，因此它的对境也不存在，所以应该思议的事物是不存在的。由于它不存在，因此不应该思议的事物也不存在。由于两者无二无别，因此，由于智慧本身存在，所以应该对它进行辨别。如何
English
If it is not the instigator who kills, but someone else who is instructed to kill, then both of these situations should be regarded as indistinguishable. As for what is said, "What is the sun?" the detailed explanation is that the daytime is the Lord Vajradhara, who has the nature of moving. The night is the night, which is wisdom. It is the nature of gathering. Since the two kinds of conceptualizations have been clearly explained, the Vajradhara with the nature of spreading and gathering, and the conceptualization of selflessness and non-duality, also do not exist. Therefore, there is nothing that should not be done. What should be done becomes what should be done. Since there is nothing that should be done, there is also nothing that should not be done. Vajradhara is beyond all conceptualizations. Or, in order to gather there, the yogini said, "Those dark words should all be done," which is a detailed explanation of what is said in the dark tantra. This is what is meant by "nothing at all exists." Therefore, there is no knowledge of the contradictions and non-contradictions of the worldly and the transcendent. Those things that are subject to the mind, or those things of them. Things that should not be eaten constantly do not exist. It means that for those who are gathered there, things that should not be eaten can also be eaten. If a sentient being of the seventh generation can be eaten, then the seventh generation can also be enjoyed. Also, the word "also" indicates that other sentient beings can also be eaten. All sons can be eaten, because the self-nature of universal appearance, the vajra body of the body, can be eaten. Because it has not been produced from the beginning, it is not inedible. Thus, since there is no conceptualization of the body, there is also no conceptualization of its non-existence. Inedible refers to the doctrine of hermaphrodites. Therefore, constantly it exists there. A（藏文，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）Vajra Dakini. It is the self-nature of the selflessness mother, which is the non-attachment to the attachment to the body. Here, the inconceivable does not exist. Everything that is said should be done, therefore, thinking or not thinking does not exist here. Or, what is not inconceivable is what should be thought, so it is thought. It is the object of the mind. The mind itself is the self-nature of no-mind, therefore its object also does not exist, so what should be thought does not exist. Since it does not exist, what should not be thought also does not exist. Since the two are non-dual, therefore, since wisdom itself exists, it should be distinguished. How
Tibetan
་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འདིར་ནི་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེར་རོ། །བཟང་ངན་མི་སྨྲ་གང་ཡང་མེད། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་ནི་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་དེ་ཡང་སེམས་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཚིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་བརྗོད་པ་དང་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང༌། མཚན་མ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཟད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཀུན་རྟོག་ལ། །གང་ཚེ་དག་པའམ་མི་དགེ་བ། །ཐམས་ཅད་དགེ་བ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཡིད་དབང་ ཡིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཀུན་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཟའ་བ་དང་མི་བཟའ་བའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་ནས། ལུས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །བསམ་པ་དང་མི་བསམ་པའི་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའོ། །བརྗོད་པ་དང་མི་སྨྲ་བའི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ངག་གི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །བདག་དང་གཞན་དུ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཞན། །ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ང་དང་གཞན། །ཇི་ལྟར་བདག་ང་ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཞན་ནི་འགྲོ་བ་རིས་དྲུག་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་གཞན་ཞེས་པ་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རང་དང་གཞན་གཉི་ག་གཞན་དུ་བརྗེས་ནས་གཉི་ག་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་རང་དང་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ནི་ཡོད་དོ། །བཞེས་པ་ནི། བདག་མེད་མ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་གཞན་ནི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པས་ངར་འཛིན་པའོ། །དེ་བཞིན་གཞན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རིག་པར་རྟོགས་པས་ན་ང་སྟེ། ཡི་གེ་ཨ་དང་ཧཾ་གི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་མེད་མ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་མཆོག་ཡང་དག
Chinese
那么，就像这样，这里是喜金刚。好坏都不说，什么也没有。所要说的是，说就是把语言作为使用的范围。那又是心的境地，所以心也不是心。语言本身也没有，因为没有它的实体，所以也没有语言。因此，由于没有说和不说的分别念，善与非善，有相和无相的分别念都已止息。如是说：菩提萨埵的分别念中，何时是清净或不善，一切都变成善，因为那些都是意自在。因此，所说的一切都是行为，那一切都是超越了金刚三者无别的分别念。完全舍弃了可食与不可食的分别念，身体的分别念完全止息，是完全舍弃了身体的分别念的薄伽梵。因为超越了思与非思的分别念，所以是超越了心的分别念。因为完全舍弃了说与不说的分别念，所以是远离了语的分别念。因此，因为完全舍弃了三种分别念，所以那是薄伽梵。关于了知自和他者的分别念也是不真实的，如是说：如何自身，亦如他者。如何自身，我与他者。如何自身，所谓我，是完全了知的。同样，他者，六道众生也应完全了知。如何说其他有情，就是了知他者。同样，自己也应了知为他者。这样，自己和他者二者互相转换，二者无别，就没有自和他者的分别念了。或者，如何我存在呢？接受的是：与无我母无别的金刚持的慢心。如何其他有情是殊胜的，那就是真实的正智，不是其他的我执。同样，他者也是识。这样，由于对境、根和识进行辨识，所以是我，字母阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）和吽（藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思：吽）的自性，与无我母无别的金刚持的智慧，那就是殊胜的正智。
English
So, like this, here is Hevajra. Neither good nor bad is spoken, there is nothing. What is to be said is that speaking is using language as the scope of use. That is also the realm of the mind, so the mind is also not the mind. Language itself is also absent, because there is no entity of it, so there is no language. Therefore, since there is no conceptualization of speaking and not speaking, the conceptualizations of good and non-good, with characteristics and without characteristics, are all ceased. As it is said: In the conceptualization of a Bodhisattva, when is it pure or non-virtuous, everything becomes virtuous, because those are all mind-controlled. Therefore, whatever is spoken is all action, all of that is beyond the conceptualization of the indivisibility of the three vajras. Having completely abandoned the conceptualization of edible and inedible, the conceptualization of the body is completely exhausted, is the Bhagavan who has completely abandoned the conceptualization of the body. Because it transcends the conceptualization of thinking and not thinking, it is beyond the conceptualization of the mind. Because it has completely abandoned the conceptualization of speaking and not speaking, it is separated from the conceptualization of speech. Therefore, since the three conceptualizations are completely abandoned, that is the Bhagavan. Regarding the conceptualization of knowing self and other as also being untrue, it is said: How the self, so is the other. How the self, me and other. How the self, the so-called I, is completely known. Likewise, the other, the six realms of beings should also be completely known. How other sentient beings are spoken of, is knowing the other. Likewise, oneself should also be known as the other. Thus, when the two, self and other, are exchanged, the two are inseparable, there is no conceptualization of self and other. Or, how does the self exist? What is accepted is: the pride of Vajradhara inseparable from the mother of no-self. How other sentient beings are supreme, that is the true perfect wisdom, not the other ego-grasping. Likewise, the other is also consciousness. Thus, since the object, the senses, and consciousness are distinguished, it is I, the nature of the letters A (藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿) and Hum (藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思：吽), the wisdom of Vajradhara inseparable from the mother of no-self, that is the supreme perfect wisdom.