Tibetan
སྔལ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མི་དགེ་བའི་རང་བཞིན་ལས་ཡང་དག་པར་གདོན་པར་འདོད་པའོ། །དགའ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་གྲོལ་བ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་གང་སེམས་དགའ་བ་ནི་དགའ་བའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཀུན་གྱི་མཐའ་མར་ཞེས་པ་ནི། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐུག་པར་རོ། །ཡང་ན་བྱམས་པ་ནི་བུ་གཅིག་པའི་བརྩེ་བ་ཉིད་དེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ང་ལས་བྱུང༌། །སྲིད་པ་གསུམ་ཡང་ང་ལས་བྱུང༌། །ང་ཡིས་འདི་དག་ཀུན་ལ་ཁྱབ། །ང་ལས་གཞན་པའི་འགྲོ་མ་མཐོང༌། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སོ། །གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་ཞེས་པ་ནི། བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གསུམ་དགའ་བ་ཞེས་པ་ནི། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཉི་ག་ཐ་མི་དད་པའོ། །ཀུན་གྱི་མཐའ་མར་བཏང་སྙོམས་བསྒོམས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་དབྱེར་མེད་པ་རྟོགས་པར་གྱུར་པས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན། ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཐ་མི་དད་པ་བྱམས་པ་སྟེ། དགའ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་ཞེས་པ་ནི། ཀཱ་བདེ་བའོ། །རུ་འཛིན་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་ན་སྙིང་རྗེའོ། །མཆོག་དགའི་རང་བཞིན་ནོ། །དགའ་བ་ཞེས་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམ་པར་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་བྱམས་པ་ནི་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་པོ། །སྙིང་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐབས་སོ། །དགའ་བ་ཞེས་པ་ནི་གཉི་ག་དབྱེར་མེད་ པའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །བཞི་པོ་འདི་གཉིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཐ་མི་དད་པ་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོའི་རང་བཞིན་ལྷ་ལུས་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པས་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དག་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རཾ་ལས་ཉི་མ་མངོན་དུ་རྣམ་བསྒོམས་ནས། ཉི་དེར་ཧཱུཾ་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། །རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ར་བ་དང༌། གུར་བཅིང་བ་ཡང་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྨོས་ཏེ། ཉི་མ་ཉི་མའོ། །སྔོན་དུ་ནི་དང་པོར་རོ། །བསྒོམས་ནས་ནི་བལྟས་ནས་སོ། །
Chinese
首先，希望彻底去除痛苦和痛苦之因的不善之本性。喜悦是，所有众生从痛苦和痛苦之因中解脱，获得安乐，心中生起喜悦即是喜悦。舍是，从世间八法中解脱的特征。所谓的“一切的终极”是指，达到圆满正等觉。或者，慈爱就是如同独子的爱。一切众生都从我而生。三有也从我而生。我遍布于这一切。除了我之外，没有看到其他的众生。以这样的语句来表达。第二，悲悯是指，以教义的方式来辨识。第三，喜悦是指，以其自性而言，两者没有差别。所谓的“一切的终极修习舍”是指，领悟到两者无二无别的意思。或者，境与根无有差别即是慈爱，是喜悦的自性。悲悯是指，ཀཱ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是安乐。རུ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是执持，因为自性会融入，所以是悲悯。是殊胜喜悦的自性。喜悦是指，具有贪执安乐的自性，是完全喜悦的自性。所谓的舍是指，贪欲和无贪欲完全混合，是俱生自性的意思。或者，慈爱是证悟无二的智慧。悲悯是指，以欢喜的方式是方便。喜悦是指，两者无二无别的金刚三的特征。所谓的舍是指，金刚三无二无别的特征，是具足一切殊胜的空性的自性之意。宣说这四者是为了证悟方便与智慧无二无别，是八解脱门的自性，无有天身之自性的坛城之轮的次第，以自加持的结合。念诵道：从རཾ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）中观想显现太阳，在太阳中出现ཧཱུཾ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），是各种金刚。以那金刚本身，观想围墙和帐篷的系缚。如是说。太阳就是太阳。先前就是最初。观想后就是观看后。
English
Firstly, it is desired to completely remove the very nature of non-virtue, which is the cause of suffering and pain. Joy is when all sentient beings are liberated from suffering and the cause of suffering, and are endowed with happiness, whatever joy arises in the mind is joy. Equanimity is the characteristic of being completely liberated from the eight worldly dharmas. The meaning of "the ultimate of all" is to reach perfect and complete enlightenment. Alternatively, loving-kindness is the very affection of a single child. All beings arise from me. The three realms also arise from me. I pervade all of these. I do not see any beings other than myself. This is expressed by such words. Secondly, compassion is to be understood in the manner of teaching. Thirdly, joy is that by its very nature, the two are not different. The meaning of "meditating on equanimity at the ultimate of all" is that one has realized that the two are inseparable. Alternatively, loving-kindness is when the object and the senses are not different, it is the nature of joy. Compassion is that ཀཱ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) is bliss. རུ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning) is holding, because self will enter, therefore it is compassion. It is the nature of supreme joy. Joy is that which has the nature of attachment to bliss, it is the nature of complete joy. Equanimity is that which is the meaning of the nature of co-emergence, where desire and non-desire are completely mixed. Alternatively, loving-kindness is the wisdom that realizes non-duality. Compassion is the means in the manner of delight. Joy is the characteristic of the three vajras that are inseparable. Equanimity is the meaning of the nature of emptiness that possesses all the supreme qualities, which is the characteristic of the three vajras being inseparable. These four are taught in order to realize the union of method and wisdom being non-different, the nature of the eight doors of liberation, the order of the wheel of the mandala of the nature of having no divine body, self-blessing. It is said: From རཾ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning), contemplate the sun manifestly, in that sun arises ཧཱུཾ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning), it is various vajras. By that very vajra, contemplate the fence and the binding of the tent. Thus it is said. Sun is sun. Previously is first. Having contemplated is having looked.
Tibetan
དེའི་རྗེས་སུ་ཉིད་དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞིར་གྱུར་པ་དེར་རོ། །ཧཱུཾ་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་ནི་རབ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དང་གི་སྒྲ་ཐད་ཀར་འོད་ཟེར་སོང་བས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གུར་བཅིངས་པ་ཞེས་པ་ནི། གུར་དང་འདྲ་གས་ན་གུར་ཏེ། དེ་བཅིངས་པ་སྤྲས་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་འོག་ཏུ་སོང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱིས་གཞི་དང་དང་སྟེང་དུ་འཕྲོས་པས་ཐོག་ཕུབ་པར་བསམ་མོ། །རིམ་པ་འདིས་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ༌། །ཡན་ན་རཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཉི་མ་བདག་མེད་མའོ། །ཉི་དེར་ཧཱུམ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཟླ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །དེ་གཉིས་བྱུང་བའི་ཁམས་གསུམ་ནི་སྣ་ཚོགས་སོ། །དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ར་བ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ར་བ་སྟེ། མདོག་དང་ཕྱག་དང་ཞལ་དང་དབྱིབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་ཀ་ནི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འདི་གཉིས་ཐ་མི་དད་པར་གུར་འཆིང་བ་ནི་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ནོ། དང་པོར་རོ་ནི་རྣམ་བསྒོམ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག །ཅེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་དེར་དང་པོར་ཐོག་མར་རོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཅིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཤེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཉིད་རིག །ཅེས་པ་སྟེ། ཆོས་ནི་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་དོ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་བཞིན་མེད་ པའི་རང་བཞིན་ནོ། །རིག་པ་ནི་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཡང་ན་དེ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །རོ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དབྱིངས་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ཐ་མི་དད་པའོ། །རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་སྟེང་རྣལ་འབྱོར་པ་འདུག་ནས། །ཧེ་རུ་ཀ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་པ་ལ་རོ་དེའི་སྟེང་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་འདུག་ནས་སོ། །ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། །ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི། འདི་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཡོད་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་སྟེ་ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པ་ལ་གནས་པའོ། །དེའི་ངོ་བོ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བ
Chinese
在那之后，就在那里，成为坛城的基础。吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）出现，种种金刚，以那金刚本身来禅修。这应该好好观察。以及，声音直接发出光芒，因此应当禅修。所谓“帐篷束缚”，像帐篷一样，所以是帐篷，那束缚就是装饰。又，以声音，向下发出的光芒，以金刚的自性，在基础和上方照耀，因此思维覆盖屋顶。以这个次第是宫殿。所谓“ཡན་ན་རཾ་”，是宝生、具光、太阳、无我母。在那太阳上，吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）是无量光、月亮、菩提心。那二者出现的三个界是种种。那也是金刚，是不可分的智慧。以那金刚本身，就是以那智慧本身。绕巴是特别超胜的形态是绕巴，颜色、手、面容和形状的自性，是世俗谛的自性。那也是，嘎是真实的自性。这二者无别，帐篷束缚是双运。首先，若（རོ་）是如实禅修，法界的自性，觉知。这是说，在那宫殿里，首先最初应当禅修若（རོ་）。以什么而超胜呢？法界的自性，觉知。这是说，法是所有有为法。那些的界是自性，以那自性的自性，是无自性的自性。觉知是知晓，知晓的形态是分别。或者，那是喜悦金刚，最初是无二。若（རོ་）是无自性。法界的自性是诸法的界，那自性的身显现，因此法界的自性，世俗和胜义无别。觉知是以智慧的形态来安立的，是这个意思。在那之上，瑜伽士安住，黑汝嘎如实禅修。这是说，在那若（རོ་）之上，瑜伽士安住。黑汝嘎本身，是黑汝嘎的身如实禅修。或者，瑜伽士是，因为这有瑜伽，所以是瑜伽士，安住在双运的次第上。那的体性和法界的自性……
English
After that, right there, it becomes the basis of the mandala. Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ, Sanskrit Devanagari: हूँ, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) arises, various vajras, meditate with that very vajra. This should be observed well. And, the sound directly emits light, therefore one should meditate. The so-called "tent binding" is like a tent, so it is a tent, that binding is decoration. Also, with the sound, the light emitted downwards, with the nature of the vajra, shines on the base and above, therefore think of covering the roof. In this order is the palace. The so-called "yan na raṃ" is Ratnasambhava, possessing light, the sun, the selfless mother. On that sun, Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ, Sanskrit Devanagari: हूँ, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) is Amitābha, the moon, the mind of bodhicitta. The three realms arising from those two are various. That is also the vajra, it is indivisible wisdom. With that very vajra, it is with that very wisdom. Rāva is the particularly superior form is rāva, the nature of color, hands, face, and shape, is the nature of conventional truth. That is also, ka is the nature of truth. These two are inseparable, the tent binding is union. First, ro is to meditate as it is, the nature of the dharmadhātu, awareness. This is saying, in that palace, first, initially, one should meditate on ro. With what is it superior? The nature of the dharmadhātu, awareness. This is saying, dharma is all conditioned phenomena. The realm of those is nature, with the nature of that nature, it is the nature of no-nature. Awareness is knowing, the form of knowing is discrimination. Or, that is the joyful vajra, initially it is non-dual. Ro is no-nature. The nature of the dharmadhātu is the realm of all dharmas, that nature's body manifests, therefore the nature of the dharmadhātu, conventional and ultimate are inseparable. Awareness is established in the form of wisdom, that is the meaning. On top of that, the yogi sits, Heruka meditates as it is. This is saying, on top of that ro, the yogi sits. Heruka himself, is Heruka's body meditated as it is. Or, the yogi is, because this has yoga, therefore it is a yogi, abiding in the order of union. That essence and the nature of the dharmadhātu...