Tibetan
ག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི། མོས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྣ་ཚོགས་པར་བརྗོད་པ་དང༌། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེའི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བས་ན་གསུངས་པ། བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ནི་རང་གི་སེམས་སོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་ དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་རྣམས་གཅིག་ཅེས་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། །གཞན་ཡོད་མིན་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་པ་མེད་དོ། །གཅིག་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གསུངས་པ། རང་རིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐར་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་འདིར་རང་རིག་པ་ལ་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ལས་ཆོས་ཉིད་གང་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་འདིར་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། །དེ་ཉིད་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་པས་དེ་བས་ན་ཅི་སྟེ་འགལ། གཞན་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ནང་ནས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་གྱི་དམིགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་རང་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བས་རང་བཞིན་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་རང་རིག་པ་ཉིད་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་བེམས་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །གང་ཡང་གཞན་རྣམས་ལས་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པ་བདུན་པོ་འབྲས་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། རྒྱུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ལས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ལམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། བྱེད་པ་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། དབང་ཕྱུག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ཁྱབ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། དེ་རྣམས་ནི་རང་རིག་པ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རང་རིག
Chinese
应当修习何者的真如呢？ 并非以信解的真如而作种种言说，以及种种相状的分别。 又，那至上的真如是怎样的呢？ 因此宣说了“我”等。 我是自己的心。 它的事物就是那，从它的自性中，如是宣说。 “那些是一”以及“那就是”与前文相连。 “没有其他”是指没有第二个真如。 那唯一又是怎样的呢？ 宣说了“自证”等。 那么，空性是至上的真如吗？ 如此，那是在真实的边际所宣说的，真实就是真如。 那些的边际是主要的，因为没有比那更重要的真如之义，所以在此说自证为至上的真如是有矛盾的吗？ 所谓空性，丝毫也不是其他。 法与法性没有各异的自性，然而，如实证悟那的诸法的事物真如，是无二的识，那也是此处的至上真如。 那就是至上的真如，因此说自证就是至上的真如，所以那有什么矛盾呢？ 此外，在所缘的真如中，空性是至上的，但能缘者等的至上真如则不是。 又，自证本身就是一切法至上真如的自性，如此，如实自证是所缘真如中的至上空性，因为见到空性也就能见到自性，所以能缘的自证本身是至上的真如，但空性不是，因为是无情之物。 还有，从其他之中，至上的七种真如，即果的真如、因的真如、业的真如、道的真如、作者的真如、自在的真如和遍主的真如，那些就是自证本身，为了显示这一点而宣说了“自证”。
English
What should be meditated upon as the Suchness? It is not to speak variously of the Suchness of faith and to have various kinds of conceptualizations. Furthermore, what is the supreme Suchness of that? Therefore, it is said, "I," and so forth. "I" is one's own mind. Its entity is that itself, from its very nature, it is said thus. "Those are one" and "That is it" are connected to the previous. "There is no other" means there is no second Suchness. How is that oneness? It is said, "Self-awareness," and so forth. Then, is emptiness the supreme Suchness? Thus, that is said to be the ultimate truth. Truth is Suchness. The ultimate of those is the principal, because there is no other meaning of Suchness more important than that. Therefore, is it contradictory to say that self-awareness is the supreme Suchness here? The so-called emptiness is not something else at all. There is no different nature between Dharma and Dharmata. However, the entity of the Dharmas that truly realize that, the Suchness, is merely the aspect of consciousness that is non-dual. That is also the supreme Suchness here. Since that is the supreme Suchness, it is said that self-awareness is the supreme Suchness. Therefore, what contradiction is there? Furthermore, among the Suchness to be objectified, emptiness is supreme, but the supreme Suchness of the objectifier and so forth is not. Moreover, self-awareness itself is the nature of the supreme Suchness of all Dharmas. Thus, truly knowing oneself is the supreme emptiness among the Suchness to be objectified, because seeing emptiness also means seeing nature. Therefore, the self-awareness of the objectifier itself is the supreme Suchness, but emptiness is not, because it is inanimate. Furthermore, among the others, the seven kinds of supreme Suchness, namely, the Suchness of result, the Suchness of cause, the Suchness of action, the Suchness of path, the Suchness of agent, the Suchness of power, and the Suchness of the pervasive lord, those are self-awareness itself. To show this, it is said, "Self-awareness."
Tibetan
་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དཔེ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་རྟག་ཏུ་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། འབྲས་བུ་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། དེའི་བཤད་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ཡིན་ ཏེ། རང་རིག་པ་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །རང་རིག་པ་དེའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་དེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་གྲུབ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྟེ་དེ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་རྒྱུའི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། དངོས་གྲུབ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། །རང་རིག་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ལམ་གྱི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཞེས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། གནོད་པ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་ལས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་དང་རབ་ཏུ་སྤངས་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པ་ནི་སྤངས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ནི་སྤངས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གསུངས་ལ་ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་གྱིས་སོ། །གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་ནི་རྟོགས་པ་ལས་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེར་ནི་ཡེ་ཤེས་དངོས་གྲུབ་གསུངས་ལ་སྤངས་པ་ནི་དོན་གྱིས་སོ། །ལས་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནི་ལས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ་རང་རིག་པའི་ཉིད་དོ། །ལམ་ལས་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་གུད་ན་མེད་དེ་ལམ་ནི་བྱེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་སྒྲིབ་པ་དེ་དག་འཇོམས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བྱེད་པ་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་གི་རིག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། རང་གིས་སྡུད་ཅིང་རང་གིས་བྱེད། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཡེ་ཤེས་དང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་གསུངས་སོ། །གང་དེ་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ནུས་པས་དེ་ཉིད་ཁྱབ་བདག་གི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད
Chinese
等等。无与伦比、极其清净、恒常安乐的体性即是大乐，是殊胜果的真实性。它的解释是“大乐”，与“自智”一词连用。自智的本体即是它本身，是“它的体性”的意思。成就即是菩提，它从自智中产生。它本身是因之殊胜的真实性，是“产生成就者”的意思。“是”这个词表示必须确定地把握。修持自智本身，因此，它是道之殊胜的真实性。所谓“从自智的自性中”，是“从自智的本体本身”是业之殊胜的真实性的意思。如果问它如何是业呢？从损害等。其中，业有两种，即智慧和彻底断除。烦恼和所知障灭尽是断除。智慧是通达一切法的自性。从“从它损害”等，这明确地说明了断除，而智慧是通过意义来表达的。在一些经文中，“从证悟”出现，在那里，智慧和成就被明确说明，而断除是通过意义来表达的。所谓“业生”是成为业，即自智的本身。道中没有与道不同的作者，道即是作者。菩萨是作者，因为他摧毁了那些障碍并产生智慧。因此，作者的真实性是菩萨最终圆满，这也说是自己的觉性本身，所谓“自己收集，自己做”，意思是除了它之外没有作者。为了表明，凡是智慧和断除圆满的，就是一切世间的殊胜，即是世间自在之殊胜，而那也是它本身，所以说了“自己是国王”。由于它自身之利益圆满，在一切方式的一切中，能够圆满其他众生的利益，因此，它本身是遍主之殊胜，而那也是它本身。
English
Etcetera. The nature of being unparalleled, utterly pure, and perpetually blissful is great bliss, which is the very reality of the supreme fruit. Its explanation is "great bliss," which is to be combined with the term "self-awareness." The entity of that self-awareness is itself, meaning "its nature." Accomplishment is enlightenment, which arises from self-awareness itself. That itself is the very reality of the supreme cause, meaning "the one who generates accomplishment." The word "is" indicates that it must be grasped with certainty. Meditating on self-awareness itself, therefore, it is the very reality of the supreme path. The phrase "from the nature of self-awareness" means "from the very essence of self-awareness" is the very reality of the supreme action. If asked how it is action, it is from harm, etc. Therein, action is of two kinds: wisdom and complete abandonment. The exhaustion of afflictions and cognitive obscurations is abandonment. Wisdom is the nature of realizing all phenomena. From "harm from it," etc., this explicitly states abandonment, while wisdom is implied. In some texts, "from realization" appears, where wisdom and accomplishment are explicitly stated, while abandonment is implied. "Born from action" means becoming action, which is the very self-awareness. There is no agent of the path separate from the path; the path is the agent. A bodhisattva is the agent because he destroys those obscurations and generates wisdom. Therefore, the very reality of the agent is that the bodhisattva becomes supremely perfect, which is also said to be one's own awareness itself. The saying "one gathers oneself and one acts oneself" means that there is no agent other than that. To show that whatever is perfect in wisdom and abandonment is the supreme of all worlds, that is, the supreme of the lord of the world, and that is also itself, therefore, it is said, "one is oneself the king." Because that which is perfect in its own benefit is capable of perfecting the benefit of other sentient beings in all ways, therefore, that itself is the supreme of the pervasive lord, and that is also itself.