Tibetan
ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཆ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ཕན་ཚུན་དབྱེར་མེད་པས་གོ་གཅིག་སྟེ། གླང་པོ་དང་རི་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་སའི་གོང་བུ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ རོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་འདི། །མཐོང་ཡང་དོན་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་དང་གཞན་པ་རྣམས་སྤངས་པ། །དེ་བཞིན་དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་གདུང་བའི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ནི་མེད་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་རྟག་ཏུ་ཡོད་དོ། །དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་མེད་པས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མེད་པས་སོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པས་ན་གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་སོ། །འཕགས་པ་བྱམས་པས། བརྟགས་པ་དང་ནི་གཞན་དབང་དང༌། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ༌། །དོན་གྱི་ཡང་དག་མི་རྟོགས་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཉིད་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པས་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཡང་སྲིད་པ་ལ་སྨོན་པ་དང་འགལ་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གློ་བུར་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཡིན་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་
Chinese
如同变成极微细的微尘。然而如果没有分，那么那时所有极微细的微尘都以其自性真实地结合，互相不可分离，成为一个整体。大象、山、海洋和所有土块都会变成极微细的微尘。 《圣楞伽经》中也说：“犹如镜中之影像，虽见而无实义，舍弃一与异，诸法自性亦如是。”因此，在识之外没有可执著的实义。因为没有它，所以依赖于它的识之执著也不存在。总之，能取和所取二者皆无，而显现为二的错觉是存在的。那错觉就是非真实的遍计所执。远离二取的非真实遍计所执，空性唯识恒常存在。那二取所遍计的自性，因无自性，故如实不存在。非真实的遍计所执是他起自性，因由其他因缘所生，故名他起。二取之空性是圆成实性，因恒常是其自性。圣慈氏菩萨说：“遍计与他起，以及圆成实，因不解真实义，故说二者无。”因此，菩萨应当修习三种三摩地：蕴、界、处的一切事物都是遍计所执，因无自性存在，故是空性三摩地，即以蕴等遍计所执不存在为对境。痛苦及其因的三界是他起自性，即以二取方式显现的非真实遍计所执，因无二取，故是无愿三摩地，即与希求有相违。一切法之自性非为突发，二取之空性恒常如是，故是真如之自性。那即是真实的边际，是真如中的殊胜者。
English
Like transforming into extremely fine dust particles. However, if there is no division, then at that time, all the extremely fine dust particles truly combine with their own nature, inseparable from each other, becoming a single whole. Elephants, mountains, oceans, and all clods of earth will turn into extremely fine dust particles. The "Holy Lankavatara Sutra" also says: "Like the image in a mirror, although seen, it has no real meaning; abandoning one and other, the nature of all things is also like this." Therefore, outside of consciousness, there is no real meaning to be grasped. Because it does not exist, the grasping of consciousness that relies on it also does not exist. In short, both the grasper and the grasped do not exist, but the illusion of appearing as two does exist. That illusion is the unreal conceptual construction. Separated from the two graspers of unreal conceptual construction, emptiness and mere consciousness constantly exist. That nature that is conceptually constructed by the two graspers, because it has no nature, does not exist as it is. The unreal conceptual construction is the other-dependent nature, because it is produced by other causes and conditions, it is called other-dependent. The emptiness of the two graspers is the thoroughly established nature, because it is always its own nature. The Holy Maitreya Bodhisattva said: "Conceptual construction and other-dependent, as well as the thoroughly established, because of not understanding the true meaning, therefore it is said that the two are non-existent." Therefore, Bodhisattvas should cultivate three samadhis: all phenomena of aggregates, elements, and sense bases are conceptual constructions, because they do not exist by nature, it is the samadhi of emptiness, that is, taking the non-existence of conceptual constructions such as aggregates as the object. The three realms of suffering and its causes are the other-dependent nature, that is, the unreal conceptual construction that appears in the form of two graspers, because there are no two graspers, it is the wishless samadhi, that is, it contradicts the desire for existence. The nature of all dharmas is not sudden, the emptiness of the two graspers is always thus, therefore it is the nature of suchness. That is the true limit, it is the supreme among suchnesses.
Tibetan
ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་རྣམ་ པར་སྤངས་པ་ན་དེ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་སྟེ་དམ་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་མི་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཕགས་པའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་སྐྱེས་པས་སོ། །དེ་ཡང་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་ཀྱིས་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པོ་འདི་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་ལམ། ནང་གི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་པ་ཉིད་དང༌། སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་མཚན་མའི་རྣམ་པར་དམིགས་ནས་གཉིས་སུ་བརྟགས་ཤིང་གཉིས་སུ་བཟུང་བས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཇི་སྲིད་གང་གིས་རྣམ་པར་སྣང་བ་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་དང་ཤ་སྦྲང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ན། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པས་མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། བརྗོད་པ་དང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་བག་ཆགས་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དུ་ནུབ་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་སྟེ། གཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པ་མཐའ་ཡས་ཤིང་ནམ་མཁའ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཙོ་བོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ལམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཉེན་པོ་དེས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བ
Chinese
是故。彼即是无相，谓遣除错乱之相，则彼即是显现故。彼即是胜义，谓胜者出世间之智慧之行境故。是圣者等力及不坏等之因故，亦是法界，谓缘彼而生圣者之种种法故。彼亦非是二空性之事物及非事物，何以非事物耶？谓以二无事物之相故。何以非非事物耶？谓是诸法之自性故。此是无相之等持，谓缘无相故。此三种等持，是无主之般若波罗蜜多，谓以彼之结合故。凡是青色及黄色等之显现，非是外境或内之事物，谓离一与多之自性，如前。一则无始之无明习气之力所搅动，于孩童等之心中，乃非有之显现，且显现彼即是世间人缘相之相而执二，执二故，成一切痛苦之因，如是凡以显现而入者，如是则不见胜义谛，如眩翳者见发网及肉蝇等时，不见空发网等。若尔，缘彼之诸法，舍弃一切名与因，安住于无言说及无显现之等持，乃以昔时极结合之习气力，任运成就及无现行，于一切戏论之相中没入，则于无分别及无显现中，见一切法为空，一则无垢无边且如虚空出世间之智慧胜义菩提心主之般若波罗蜜多，生起一切障碍之对治道，彼对治则于阿赖耶识上
English
Therefore. That itself is signless, meaning that when the signs of delusion are completely abandoned, then that itself is appearance. That itself is ultimate, meaning that it is the realm of activity of the wisdom of the noble ones who have transcended the world. It is the cause of the power and indestructibility of the noble ones, and is also the realm of phenomena, because various noble phenomena arise from focusing on it. That is also neither an entity of emptiness of duality nor a non-entity. Why is it not an entity? Because duality lacks the characteristic of an entity. Why is it not a non-entity? Because it is the very nature of all phenomena. This is signless samadhi, because it focuses on signlessness. These three samadhis are the Perfection of Wisdom that is without a chief, because it is the union with that. Whatever appearances there are, such as blue and yellow, are not external or internal entities, because they are separate from the nature of one and many, as before. Stirred by the power of the beginningless ignorance habit, the appearance that is not in the minds of children and so forth, and that appearance itself, is what worldly people focus on as a sign, and by fixating on it as two, and grasping it as two, it becomes the cause of all suffering. As long as one enters through appearance, one does not see the ultimate truth, just as when someone with cataracts sees hair-nets and flesh-flies, they do not see the emptiness of hair-nets and so forth. If one focuses on all those phenomena, abandoning all names and reasons, and abides in samadhi that is without speech or appearance, then by the power of the habit of previous thorough union, spontaneously accomplished and without manifest activity, one is immersed in all the signs of elaboration, and in non-discrimination and non-appearance, one sees all phenomena as empty. The stainless, limitless, and sky-like transcendental wisdom, the ultimate Bodhicitta, the Perfection of Wisdom of the chief, will generate the path that is the antidote to all obscurations. That antidote then, on the alaya consciousness,