Tibetan
པར་ཤེས་པ་ལ་བསགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་ཡོངས་སུ་ཟད་ནས། གནས་དང་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་འགགས་ནས་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོར་ནས་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་ཐོབ་པ་ན་དེ་ལྟར་བརྟེན་ནས་ལོང་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་མཐའ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་འདིས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཡང་དག་པར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་གཉིས་པོ་མེད་པར་ངེས་པས་སོ། །གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་བརྫུན་པ་རྣམས་ནུབ་ཅིང་མཐའ་ཡས་པ་གསལ་བ་ཙམ་དུ་སྣང་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་དག་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་སྔགས་དང་མཚན་མ་དང་གདན་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་ཤིང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བ་འབྱུང་བ་སྟེ། ཐར་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གལ་ཏེ་སེམས་ན། དེ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དངོས་པོ་ནི་ཤིན་ཏུ་གནས་པར་བྱེད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཐོབ་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བོས་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཅིག་པུས་གྲོལ་བ་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལྷག་པར་འགྲོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཆོག་ཏུ་སྒྲུབ་ཅིང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འདུན་པ་འབྱེད་ཀྱི་དམན་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་ཏེ་གཅིག་གིས་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དྲུག་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་ན་དེའི་ཚེ་ལྔས་ནི་ཅིར་འགྱུར་བ་དྲུག་པས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ སྙམ་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པ། དངོས་པོའི་འཆིང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་དངོས་པོའི་སྒྲས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་གསུངས་ཏེ། གནས་པར་བྱེད་པ་དང་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལ་དེ་རྣམས་ཉིད་གཙོ་བོ
Chinese
识上积聚的烦恼及其随行之法，其习气完全耗尽后，显现为处所、身体和受用的各种识灭尽，所有这些都舍弃了阿赖耶识的体性，完全执取无漏法界的体性。这无漏法界即是诸佛的法身。获得它之后，如是依凭而获得圆满受用身和化身，这是成立的宗义。以此宗义，般若波罗蜜多本身应被修习为成佛之因，即以二种意义的区分，真实地成为无实事之智慧，因其确信二者不存。二者所生的虚假现象消逝，仅显现为无边无际的明朗。如此，若有人认为，观修具足嘿汝嘎和瑜伽母等形象的咒语、标志、座垫和宫殿等，是繁琐且颠倒的，因为这会产生烦恼之轮回，而非解脱之因。为了阐明这一点，佛陀说道：以实事本身而得解脱。这里的“实事”意指极度安住，并能圆满获得一切佛法。具足大悲者，以六度波罗蜜多本身而得解脱，因此称之为大悲。仅以般若波罗蜜多解脱，能迅速断除烦恼，成为阿罗汉。因此，更趋向于声闻菩提，而非成佛之菩提。具足大悲的菩萨，能圆满成办有情之最胜利益，并生起对无上菩提的希求，而非对下劣之境。这也是以六度波罗蜜多本身而得解脱，而非仅以一度。若以六度本身而得解脱，那么此时五度有何用处？第六度又作何用？如此思虑时，佛陀说道：实事之系缚等等。此处以“实事”之语，宣说了五度波罗蜜多，因为在安住和获得上，这些才是主要的。
English
When the habitual tendencies of all the defilements and associated dharmas accumulated on consciousness are completely exhausted, and the various forms of consciousness that appear as places, bodies, and enjoyments cease, all of these abandon the nature of the ālaya-vijñāna and fully grasp the nature of the uncontaminated realm of reality. This very uncontaminated realm of reality is the dharmakāya of the Buddhas. When it is attained, one obtains the sambhogakāya and nirmāṇakāya by relying on it in this way. This is the established tenet. According to this established tenet, the Prajñāpāramitā itself should be cultivated as the cause of Buddhahood, that is, by distinguishing between the two meanings, it truly becomes the wisdom of non-substantiality, because it is certain that the two do not exist. The false appearances produced by the two vanish, and only the infinite clarity appears. Thus, if someone thinks that meditating on mantras, signs, cushions, palaces, and so on, which have the forms of Heruka and Yoginis, is elaborate and inverted, because it causes the cycle of defilements to arise, and is not the cause of liberation, then, in order to clarify this, it is said: liberation is achieved by reality itself. Here, "reality" means to abide extremely and to fully attain all the Buddha's teachings. One who possesses great compassion is liberated by the six pāramitās themselves, and therefore it is called great compassion. Liberation by the Prajñāpāramitā alone quickly abandons defilements and becomes an Arhat. Therefore, one goes more towards the Śrāvaka's Bodhi, but not towards the Buddha's Bodhi. A Bodhisattva who possesses great compassion accomplishes the supreme benefit of sentient beings and generates aspiration for unsurpassed Bodhi, not for inferior states. This is also liberated by the six pāramitās themselves, not by one alone. If liberation is achieved by the six themselves, then what is the use of the five at that time? What does the sixth do? When thinking like this, the Buddha said: the bondage of reality, and so on. Here, the five pāramitās are taught by the word "reality", because these are the main ones for abiding and attaining.