Tibetan
ཞེ་ན། དེ་ཇི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཆ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ཕན་ཚུན་དབྱེར་མེད་པས་གོ་གཅིག་སྟེ། གླང་པོ་དང་རི་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་སའི་གོང་བུ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ རོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་འདི། །མཐོང་ཡང་དོན་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་དང་གཞན་པ་རྣམས་སྤངས་པ། །དེ་བཞིན་དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་གདུང་བའི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ནི་མེད་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་རྟག་ཏུ་ཡོད་དོ། །དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་མེད་པས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མེད་པས་སོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པས་ན་གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་སོ། །འཕགས་པ་བྱམས་པས། བརྟགས་པ་དང་ནི་གཞན་དབང་དང༌། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ༌། །དོན་གྱི་ཡང་དག་མི་རྟོགས་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཉིད་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པས་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཡང་སྲིད་པ་ལ་སྨོན་པ་དང་འགལ་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གློ་བུར་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཡིན་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་རྣམ་ པར་སྤངས་པ་ན་དེ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་སྟེ་དམ་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་མི་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཕགས་པའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་སྐྱེས་པས་སོ། །དེ་ཡང་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་ཀྱིས་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པོ་འདི་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་ལམ། ནང་གི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་པ་ཉིད་དང༌། སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་མཚན་མའི་རྣམ་པར་དམིགས་ནས་གཉིས་སུ་བརྟགས་ཤིང་གཉིས་སུ་བཟུང་བས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཇི་སྲིད་གང་གིས་རྣམ་པར་སྣང་བ་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་དང་ཤ་སྦྲང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ན། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པས་མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། བརྗོད་པ་དང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་བག་ཆགས་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དུ་ནུབ་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་སྟེ། གཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པ་མཐའ་ཡས་ཤིང་ནམ་མཁའ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཙོ་བོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ལམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཉེན་པོ་དེས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་
Chinese
那么，这如何变成极微之物呢？如果无有部分，那么那时一切极微之自性以真实的方式结合，互相无有差别，成为一体，所有的大象、山、海洋和土块都将变成极微之物。圣者《楞伽经》中也说：“如镜中之影像，虽见然无实义，离一与异等，如是诸法性。”因此，在识之外，没有可怖之义存在。因为没有它，所以依赖于它的识之执取也不存在。总之，能取和所取二者皆无，而显现为二的错觉是存在的，那错觉即非真实的遍计所执。远离非真实的遍计所执，空性唯以识而恒常存在。那二取所分别的自性是无相的，即如实而无有。非真实的遍计所执是他起性，由其他因缘所生，故名他起。二取之空性是圆成实性，因其恒常为彼之自性。圣者慈氏菩萨说：“遍计与他起，及圆成实性，不了义真实，故说无二性。”因此，菩萨应修习三种等持：蕴、界、处的一切事物皆为遍计所执，以自性存在是不存在的，此为空性等持，即以蕴等之遍计所执不存在而为所缘。痛苦与因俱全的三界是他起性的存在，即非真实的遍计所执，以二取之方式显现，此为无二，故为无愿等持，即与欲求有相违。一切法之非忽然而有之自性，以二取空性，恒常如是，故为如是性之自性。那即是真实的边际，即如是性等。
English
Then, how does it become extremely subtle? If there are no parts, then at that time, the nature of all extremely subtle things is truly combined, without any difference from each other, becoming one. All elephants, mountains, oceans, and clods of earth will become extremely subtle things. The noble *Laṅkāvatāra Sūtra* also says: "Like the image in a mirror, although seen, it has no real meaning, free from one and other, so is the nature of all things." Therefore, outside of consciousness, there is no fearful meaning. Because it does not exist, the grasping of consciousness that relies on it also does not exist. In short, both the grasper and the grasped do not exist, but the illusion of appearing as two exists, and that illusion is the unreal conceptualization. Free from unreal conceptualization, emptiness always exists only as consciousness. That nature, which is distinguished by the two graspers, is without characteristics, that is, it does not exist as it is. Unreal conceptualization is the nature of other-dependence, which is produced by other causes and conditions, hence it is called other-dependent. The emptiness of the two graspers is the nature of perfect reality, because it is always its own nature. The noble Maitreya says: "Conceptualization and other-dependence, and the nature of perfect reality, because the true meaning is not understood, therefore it is said to be without duality." Therefore, Bodhisattvas should cultivate three samādhis: all things of aggregates, elements, and sources are conceptualized, existing by nature is non-existent, this is the samādhi of emptiness, that is, focusing on the non-existence of the conceptualized aggregates, etc. The three realms of suffering and causes are the existence of other-dependent nature, that is, unreal conceptualization, appearing in the manner of two graspers, this is non-dual, hence it is the samādhi of no desire, that is, it is contrary to the desire for existence. The non-sudden nature of all dharmas, empty of the two graspers, is always thus, hence it is the nature of suchness. That is the true limit, that is, suchness, etc.
Chinese
是殊胜之体性之故。彼即是无相，谓遣除错乱之相，则彼即是显现之故。彼即是胜义谛，谓殊胜超世间之智慧行境之故。是圣者之力量与不坏等之因之故，亦是法界，于彼专注而生起种种圣法之故。彼亦非是二取空性之事物与非事物，何以故非事物耶？以二取无事物之相故。何以故非非事物耶？以是诸法之自性故。此是无相之等持，谓专注无相之故。此三种等持是非主要的般若波罗蜜多，谓以彼之修习之故。凡是青色与黄色等之显现，此非是外境或内境之事物，以离一与多之自性，如前一样。唯一从无始以来无明之习气所熏染之力量所扰乱，于孩童等之心中有非有之显现，以及显现彼本身，世间人以相之相状而专注，而二取分别与二取执著，成为一切痛苦之因，如是只要有显现生起，则彼时即不能见胜义谛，如患眼翳者见发网与蝇肉等时，不见空性之发网等一样。若彼专注一切法，而舍弃一切名与理由，安住于无言说与无显现之等持，则以先前串习之习气力，自然成就与无勤作，于一切戏论之相中隐没，而无分别与无显现，见一切法为空性，唯一无垢无边，如虚空超世间之智慧，胜义菩提心，主要的般若波罗蜜多，生起遣除一切障碍之道，彼对治法能
English
It is because it is the supreme nature. That itself is signless, namely, when the signs of delusion are completely abandoned, it is because that itself is appearance. That itself is the ultimate truth, namely, because it is the realm of activity of the supreme transcendental wisdom. It is also the realm of phenomena because it is the cause of the power and indestructibility of the noble ones, and because various noble dharmas arise by focusing on it. That is also neither the entity of emptiness of duality nor non-entity. Why is it not an entity? Because duality lacks the characteristic of an entity. Why is it not a non-entity? Because it is the very nature of all phenomena. This is signless samadhi, namely, because it focuses on signlessness. These three samadhis are the non-principal prajnaparamita, namely, by means of application to that. Whatever appearances there are, such as blue and yellow, these are not external or internal entities, because they are separate from the nature of one and many, just as before. Singularly, disturbed by the power of the beginningless ignorance-habituation, the appearance that is not present in the minds of children, and that appearance itself, worldly people focus on the aspect of signs, and by conceptually grasping and apprehending duality, it becomes the cause of all suffering. As long as that appearance arises, one does not see the ultimate truth, just as when someone with cataracts sees hair-nets and myiasis, they do not see the emptiness of hair-nets and so on. If one focuses on all those dharmas, abandoning all names and reasons, and abides in samadhi without expression or appearance, then by the power of the habituation of previous thorough application, spontaneously accomplished and without manifest effort, having disappeared into all the signs of elaboration, without conceptualization and without appearance, one sees all dharmas as empty. Singularly, immaculate, infinite, like space, transcendental wisdom, the ultimate bodhicitta, the principal prajnaparamita, the path that eliminates all obscurations will arise. That antidote can