Tibetan
་དེ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། ཆའི་དབྱེ་བས་སོ་སོར་སྣང་བས་སོ། །རྡུལ་ཕྲ་མོ་དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་མི་རིགས་པས་སོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཆ་དང་བཅས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཇི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཆ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ཕན་ཚུན་དབྱེར་མེད་པས་གོ་གཅིག་སྟེ། གླང་པོ་དང་རི་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་སའི་གོང་བུ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ རོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་འདི། །མཐོང་ཡང་དོན་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་དང་གཞན་པ་རྣམས་སྤངས་པ། །དེ་བཞིན་དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་གདུང་བའི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ནི་མེད་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་རྟག་ཏུ་ཡོད་དོ། །དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་མེད་པས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མེད་པས་སོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པས་ན་གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་སོ། །འཕགས་པ་བྱམས་པས། བརྟགས་པ་དང་ནི་གཞན་དབང་དང༌། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ༌། །དོན་གྱི་ཡང་དག་མི་རྟོགས་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཉིད་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པས་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཡང་སྲིད་པ་ལ་སྨོན་པ་དང་འགལ་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བ
Chinese
那不是一个，因为由部分的区分而显现为各个。也不是许多微尘，因为微尘不能聚集。这样，如果它有部分，那它如何能成为微尘？然而，如果它没有部分，那么那时所有的微尘都以其自性真实地结合，彼此不可分割，成为一个整体，那么大象、山、海洋和所有的土块都会变得像微尘一样。 《圣楞伽经》中也说： “犹如镜中之影像， 虽见而无实义， 离一与异等诸相， 如是诸法之自性。” 因此，在识之外没有可感受的事物存在。因为没有它，所以依赖于它的识的执着也不存在。总之，所取和能取二者都不存在，而显现为二的错觉是存在的，那错觉就是非真实的遍计所执。由于远离了非真实的遍计所执，空性唯识恒常存在。那被执为二的自性是无相的，也就是不像它所显现的那样存在。非真实的遍计所执是他起自性，因为由其他因缘所生，所以称为他起。二者的空性是圆成实性，因为恒常是其自性。圣慈氏菩萨说： “遍计与他起， 及圆成实性。 因不解真实义， 故说二者皆非有。” 因此，菩萨应当修习三种三摩地：蕴、界、处的一切事物都是遍计所执，以自性存在是不存在的，这是空性三摩地，因为专注在蕴等遍计所执的不存在上。痛苦及其原因的三界是他起自性，存在的是非真实的遍计所执，以二的方式显现，因为无二，所以是无愿三摩地，与再次存在之愿相违。一切法的自
English
That is not one, because it appears as separate due to the distinction of parts. Nor is it many minute particles, because minute particles cannot be collected. Thus, if it has parts, how can it become a minute particle? However, if it has no parts, then at that time all the minute particles are truly combined by their own nature, inseparable from each other, becoming one whole, then elephants, mountains, oceans, and all lumps of earth would become like minute particles. The Noble Lankavatara Sutra also says: "Like the image in a mirror, Although seen, it has no real meaning, Free from one and other aspects, Thus is the nature of all things." Therefore, there is no object of suffering outside of consciousness. Because it does not exist, the grasping of consciousness that relies on it also does not exist. In short, both the grasped and the grasper do not exist, but the illusion of appearing as two exists, and that illusion is the unreal conceptual imputation. Because it is free from the unreal conceptual imputation, emptiness, the mere consciousness, always exists. That nature imputed as two is without characteristics, that is, it does not exist as it appears. The unreal conceptual imputation is the nature of other-dependence, because it is produced by other causes and conditions, it is called other-dependent. The emptiness of the two is the nature of perfect establishment, because it is always its own nature. The Noble Maitreya Bodhisattva said: "Conceptual imputation and other-dependence, And the nature of perfect establishment as well. Because the true meaning is not understood, Therefore it is said that both are non-existent." Therefore, Bodhisattvas should cultivate three samadhis: all phenomena of aggregates, elements, and sources are conceptually imputed, and it does not exist by its own nature, this is the samadhi of emptiness, because it focuses on the non-existence of the conceptually imputed aggregates and so on. The three realms of suffering and its causes are the nature of other-dependence, what exists is the unreal conceptual imputation, appearing in the manner of two, because it is non-dual, it is the wishless samadhi, which is contrary to the wish for further existence. The self-nature of all dharmas
Tibetan
ཞིན་གློ་བུར་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཡིན་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་རྣམ་ པར་སྤངས་པ་ན་དེ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་སྟེ་དམ་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་མི་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཕགས་པའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་སྐྱེས་པས་སོ། །དེ་ཡང་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་ཀྱིས་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པོ་འདི་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་ལམ། ནང་གི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་པ་ཉིད་དང༌། སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་མཚན་མའི་རྣམ་པར་དམིགས་ནས་གཉིས་སུ་བརྟགས་ཤིང་གཉིས་སུ་བཟུང་བས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཇི་སྲིད་གང་གིས་རྣམ་པར་སྣང་བ་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་དང་ཤ་སྦྲང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ན། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པས་མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། བརྗོད་པ་དང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་བག་ཆགས་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དུ་ནུབ་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་སྟེ། གཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པ་མཐའ་ཡས་ཤིང་ནམ་མཁའ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་
Chinese
由于并非突如其来的二元空性总是如此，所以是如是的自性。那正是真实的边际，因为是如是中的至高者。那正是无相，因为当彻底断除错觉之相时，那便是显现本身。那正是胜义，因为是神圣的出世智慧的行境。由于是圣者们的力量和不坏等的因，所以也是法界，因为缘于它而生起各种圣法。那也不是二元空性的事物和非事物，为何不是事物呢？因为没有二元事物的特征。为何不是非事物呢？因为是诸法的自性。这是无相三摩地，因为缘于无相本身。这三种三摩地不是主要的般若波罗蜜多，而是通过与之结合。任何显现为蓝色和黄色等相状的，都不是外在或内在的事物，因为它与一和多的自性相分离，如前所述。由于无始以来的无明习气之力的搅动，显现于孩童心智中的并非真实之显现，世间人缘于此显现而执着于相状，并分别和执取二元，从而成为一切痛苦之因，只要显现持续存在，就无法见到胜义谛，就像患有眼翳者见到发丝和蝇虫等，却无法见到发丝等所空无的实相一样。如果专注于其一切法，舍弃一切名言和理由，安住于不可言说和不可显现的三摩地中，凭借先前精进串习的习气之力，自然成就且无需造作，一切戏论之相都将消失，从而无分别且无显现地见到一切法皆空，唯一无垢、无边且如虚空般出世间的智慧。
English
Since the emptiness of non-sudden duality is always thus, it is the nature of suchness. That is the true limit, because it is the supreme among suchnesses. That is the signless, because when the signs of delusion are completely abandoned, that is the appearance itself. That is the ultimate, because it is the very object of the holy, transcendental wisdom. Since it is the cause of the strength and indestructibility of the noble ones, it is also the Dharmadhatu, because various noble dharmas arise in dependence on it. That is also not the entity or non-entity of emptiness of duality, why is it not an entity? Because there is no characteristic of duality. Why is it not a non-entity? Because it is the very nature of all dharmas. This is the signless samadhi, because it focuses on the signless itself. These three samadhis are not the main Prajnaparamita, but by joining with it. Whatever appears as blue and yellow, etc., is not an external or internal object, because it is separated from the nature of one and many, as before. Stirred by the power of the beginningless ignorance habit, the appearance in the minds of children is not real, and worldly people cling to the appearance as a sign, and discriminate and grasp duality, thus becoming the cause of all suffering, as long as the appearance persists, the ultimate truth is not seen, just as when someone with cataracts sees hair and flies, etc., they do not see the emptiness of hair, etc. If one focuses on all its dharmas, abandoning all names and reasons, and abides in the inexpressible and invisible samadhi, by the power of the habit of previous diligent practice, all signs of elaboration will naturally disappear without effort, and one will see all dharmas as empty without discrimination and without appearance, the only stainless, infinite, and space-like transcendental wisdom.