Tibetan
། །འདིས་ནི་ལྷག་པར་མོས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པའོ། །བསོད་ནམས་ཆུང་བའི་མི་ཡིས་ཀྱང༌། །ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔ་མར་བསོད་ནམས་མ་བྱས་པས་ཀྱང་ངོ༌། །འགྲུབ་པར་ཐེ་ཙོམ་མེད་ཅེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་འདིས་བསོད་ནམས་བསགས་པས་སོ། །ཟ་ཞེས་པ་ནི་ཟ་བར་བྱེད་པ་ནའོ། །ཉལ་ཡང་ཞེས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་བསླབས་པས་དེ་བཞིན་དུ་རྨི་ལམ་ན་ཡང་མཐོང་ངོ༌། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འབྱུང་བའོ། །རྒྱུན་དུ་བྱ་བ་འདིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་ལྷག་པར་མོས་པའི་གཞུང་གིས་ནི་བསོད་ནམས་བྱས་པར་བཤད་དོ། །སེམས་ཀྱིས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ངེས་པར་གཟུང་བ་གང་གི་ཕྱིར་སྙམ་པ་ལ་གསུངས་པ་ཡིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟག་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ངེས་པར་གཟུང་ངོ༌། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བསྒོམ་པར་མི་བྱའམ་སྙམ་པ་ལ། དེ་བས་ན་གསུངས་པ། ཆོས་ནི་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟེ་རྟོག་པ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྟོག་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་པ་ལ་གསུངས་པ། བརྟག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། སོགས་པའི་སྒྲས་ཤིང་དང་རི་དང་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་དང་སྲོག་ཆགས་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི། མོས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྣ་ཚོགས་པར་བརྗོད་པ་དང༌། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེའི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བས་ན་གསུངས་པ། བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ནི་རང་གི་སེམས་སོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་ དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་རྣམས་གཅིག་ཅེས་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། །གཞན་ཡོད་མིན་ཞེ
Chinese
此乃宣说特别信乐之瑜伽。宣说其利益，如“如是”等。 “福德微薄之人亦”，意为前世未积福德者亦可。“成就无疑”者，乃此瑜伽积聚福德故。“食”者，于食之时也。“眠亦”者，谓恒常串习故，如是于梦中亦见。“恒常入”者，谓此瑜伽自身，自然成就其味也。若恒常行此，当为何事耶？故云：“大手印”等，意谓为大手印之成就义。如是之瑜伽，以特别信乐之教典，则说为已积福德。为说以心发愿故，而宣说“如是”等。“一切有情”者，谓有情及器世间也。彼等一切，皆应观为一。何故必须执取耶？故云：“以意”等。意者，乃分别之识也。不应以彼观察，应以彼执取也。是为彼义。若不应分别，尔时岂非不应修观耶？故云：“法乃一切”等。修观即是完全了知诸法，非如是之分别也。意谓诸分别自性本即错乱。尔时完全了知为何耶？故云：“观察与”等。等字包括树、山、海等，及众生也。彼等一切，皆应观为最胜之真如。于信乐之真如中，宣说种种，而非种种之分别也。又，彼最胜之真如为何耶？故云：“我以”等。我者，乃自心也。彼之事物即是彼，彼之自性即是彼，如是宣说。 “彼等一”及“彼即是”等，与前文相连。 “无有他”，
English
This speaks of the yoga of particularly strong faith. The benefits of which are spoken, such as "Thus." "Even a person of little merit," means even one who has not accumulated merit in previous lives. "There is no doubt of accomplishment" means that this yoga accumulates merit. "Eat" means at the time of eating. "Even sleep" means that because of constant practice, one sees it even in dreams. "Constantly enters" means that this yoga itself naturally accomplishes its taste. If one constantly does this, what should one do? Therefore, it is said, "Mahamudra," etc., meaning for the sake of accomplishing Mahamudra. Such a yoga, with a scripture of particularly strong faith, is said to have accumulated merit. To explain making aspirations with the mind, it is said, "Thus," etc. "All beings" means sentient beings and the container world. All of them should be contemplated as one. Why must one grasp it? Therefore, it is said, "With the mind," etc. The mind is the consciousness that distinguishes. One should not examine it with that, but one should grasp it with that. That is its meaning. If one should not distinguish, then should one not contemplate at that time? Therefore, it is said, "All phenomena," etc. Contemplation is the complete understanding of all phenomena, not such distinctions. It means that distinctions are inherently confused. At that time, what is complete understanding? Therefore, it is said, "Observation and," etc. The word "etc." includes trees, mountains, seas, etc., and living beings. All of them should be contemplated as the supreme Suchness. In the Suchness of faith, various things are spoken, but not various distinctions. Again, what is that supreme Suchness? Therefore, it is said, "I with," etc. "I" is one's own mind. Its object is that, its nature is that, as it is said. "Those are one" and "That is it," etc., are connected to the previous text. "There is no other,"
Tibetan
ས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་པ་མེད་དོ། །གཅིག་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གསུངས་པ། རང་རིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐར་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་འདིར་རང་རིག་པ་ལ་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ལས་ཆོས་ཉིད་གང་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་འདིར་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། །དེ་ཉིད་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་པས་དེ་བས་ན་ཅི་སྟེ་འགལ། གཞན་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ནང་ནས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་གྱི་དམིགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་རང་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བས་རང་བཞིན་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་རང་རིག་པ་ཉིད་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་བེམས་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །གང་ཡང་གཞན་རྣམས་ལས་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པ་བདུན་པོ་འབྲས་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། རྒྱུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ལས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ལམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། བྱེད་པ་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། དབང་ཕྱུག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ཁྱབ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། དེ་རྣམས་ནི་རང་རིག་པ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རང་རིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དཔེ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་རྟག་ཏུ་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། འབྲས་བུ་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། དེའི་བཤད་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ཡིན་ ཏེ། རང་རིག་པ་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །རང་རིག་པ་དེའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་དེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་གྲུབ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྟེ་དེ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་རྒྱུའི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། དངོས་གྲུབ་ཉིད
Chinese
薩迦派認為，真實性不是二元的。如果說它是一元的，那又是怎樣的呢？如經中所說：「自知」等等。如果空性是至高的真實性，就像經中說的那樣，它是真實的極致，真實性即是究竟。這些的極致是主要的部分，因為沒有其他真實性的意義存在，所以在此說自知是至高的真實性，這難道沒有矛盾嗎？所謂的空性，沒有任何其他的東西。在法中，沒有任何與法性不同的自性。然而，僅僅是正確地認識到它的法的事物的真實性，即是那不可分割的智慧。因此，這裏說它是至高的真實性。既然它是至高的真實性，那麼說自知是至高的真實性，這有什麼矛盾呢？此外，在所要觀察的真實性中，空性是至高的，但不是能觀察者等等的至高真實性。而且，自知本身就是一切法至高真實性的本性。就像正確地認識到自性，就能夠看見所要觀察的真實性中的至高空性，因此，能觀察的自知才是至高的真實性，而不是空性，因為空性是無生命的。還有，從其他事物中產生的七種至高真實性，即是果的真實性、因的真實性、業的真實性、道的真實性、作者的真實性、自在的真實性以及遍在者的真實性，這些都顯示了自知本身就是這些。因此經中說：「自知」等等。無與倫比、極其清淨、恆常快樂的特徵就是大樂，這是果的至高真實性。它的解釋就是所謂的「大樂」，要與「自知」一詞結合起來。自知的本質就是它本身，這就是所謂的「它的特徵」的意義。成就就是菩提，它來自於自知本身。這本身就是因的至高真實性，即是成就本身。
English
The Sakya school holds that reality is not dualistic. If it is said to be singular, then how is it so? As it is said in the scriptures, "self-awareness" and so on. If emptiness is the supreme reality, as it is said in the scriptures, it is the ultimate of truth, and truth is the ultimate. The ultimate of these is the main part, because there is no other meaning of reality, so there is no contradiction in saying that self-awareness is the supreme reality here? The so-called emptiness is nothing else. In the Dharma, there is no self-nature that is different from the Dharma-nature. However, merely correctly recognizing the reality of the things of its Dharma is the indivisible wisdom. Therefore, it is said here that it is the supreme reality. Since it is the supreme reality, then what contradiction is there in saying that self-awareness is the supreme reality? Furthermore, among the realities to be observed, emptiness is supreme, but not the supreme reality of the observer and so on. Moreover, self-awareness itself is the nature of the supreme reality of all dharmas. Just as correctly recognizing self-nature can see the supreme emptiness in the reality to be observed, therefore, the self-awareness that can observe is the supreme reality, not emptiness, because emptiness is inanimate. Also, the seven supreme realities that arise from other things are the reality of the fruit, the reality of the cause, the reality of the action, the reality of the path, the reality of the agent, the reality of the independent, and the reality of the omnipresent, these all show that self-awareness itself is these. Therefore, the scriptures say, "self-awareness" and so on. The characteristics of being unparalleled, extremely pure, and constantly happy are great bliss, which is the supreme reality of the fruit. Its explanation is the so-called "great bliss", which should be combined with the word "self-awareness". The essence of self-awareness is itself, which is the meaning of the so-called "its characteristics". Accomplishment is Bodhi, which comes from self-awareness itself. This itself is the supreme reality of the cause, which is accomplishment itself.
Tibetan
་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། །རང་རིག་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ལམ་གྱི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཞེས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། གནོད་པ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་ལས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་དང་རབ་ཏུ་སྤངས་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པ་ནི་སྤངས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ནི་སྤངས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གསུངས་ལ་ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་གྱིས་སོ། །གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་ནི་རྟོགས་པ་ལས་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེར་ནི་ཡེ་ཤེས་དངོས་གྲུབ་གསུངས་ལ་སྤངས་པ་ནི་དོན་གྱིས་སོ། །ལས་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནི་ལས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ་རང་རིག་པའི་ཉིད་དོ། །ལམ་ལས་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་གུད་ན་མེད་དེ་ལམ་ནི་བྱེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་སྒྲིབ་པ་དེ་དག་འཇོམས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བྱེད་པ་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་གི་རིག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། རང་གིས་སྡུད་ཅིང་རང་གིས་བྱེད། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཡེ་ཤེས་དང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་གསུངས་སོ། །གང་དེ་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ནུས་པས་དེ་ཉིད་ཁྱབ་བདག་གི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་པ། རང་གཙོ་བོ་ཞེས་པའོ། །ཅི་ཡང་འདི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ལས་གཞན་མ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གསུངས་པ། འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདོད་ཆགས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། །ཞེ་སྡང་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། །ཕྲག་དོག་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། །གཏི་མུག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། །ང་རྒྱལ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། །དེ་གནས་ཞེས་པ་དྲུག་པའི་དོན་ལ་བདུན་པའོ། །རང་རིག་པ་འདི་ཉིད་གནས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་རྡོ་
Chinese
是“生起者”的意思。 “尼”这个词表示一定要抓住。 就是修习自明。 因此，它就是道路之殊胜的真如之义。 “自明之自性”是指自明之本体，即是殊胜的真如之义。 那么，它如何是业呢？ “从损害”等等。 其中，业有两种，即智慧和彻底断除。 断除是指烦恼和所知障的灭尽。 智慧是指通达一切法的自性。 从此，“损害”等等，是指显明地宣说了断除，而智慧则是通过意义来表达的。 有些经文中说“从证悟”，那里是指真实地宣说了智慧成就，而断除则是通过意义来表达的。 “业生”是指成为业，即是自明之本体。 道路与道路的作者没有分别，道路就是作者。 菩提萨埵是作者，因为他能摧毁那些障碍并产生智慧。 因此，作者的真如就是菩提萨埵达到最究竟的圆满。 这也被说成是自之明觉。 “自己积聚，自己造作”，意思是说，除了它之外没有其他的作者。 凡是智慧和断除圆满的，就是一切世间之殊胜，因此是世间自在之殊胜，为了显示那也就是它本身，所以说了“自己是国王”。 凡是自己之义圆满，并且在一切的一切中都能圆满其他有情之义，那也就是遍主之殊胜，为了说明那也就是它本身，所以说了“自己是主宰”。 难道这些与五如来不同吗？ 不是的，说了“贪欲”等等。 贪欲是无量光。 嗔恨是不动。 嫉妒是不空成就。 愚痴是毗卢遮那。 我慢是宝生。 “彼处”是指第六个意思的第七个。 此自明安住，大乐之地位。
English
It means "the one who causes to arise." The word "ni" means to definitely grasp. It is to meditate on self-awareness itself. Therefore, it is the meaning of the ultimate suchness of the supreme path. "From the nature of self-awareness" means the very essence of self-awareness, which is the ultimate suchness of the supreme. How is it karma? "From harm" and so on. There are two kinds of karma: wisdom and complete abandonment. Abandonment is the exhaustion of afflictions and cognitive obscurations. Wisdom is the nature of realizing all dharmas. From this, "harm" and so on, explicitly state abandonment, while wisdom is implied. In some texts, it says "from realization," where wisdom and accomplishment are explicitly stated, while abandonment is implied. "Born from karma" means becoming karma, which is the nature of self-awareness. There is no separation between the path and the agent of the path; the path is the agent. The Bodhisattva is the agent because he destroys those obscurations and generates wisdom. Therefore, the suchness of the agent is the Bodhisattva who becomes supremely perfect. This is also said to be one's own awareness. "One gathers oneself, one acts oneself," meaning that there is no other agent apart from it. Whatever is perfect with wisdom and abandonment is the supreme of all worlds, therefore the supreme of the lord of the world, to show that it is also that itself, therefore it is said, "oneself is the king." Whatever is perfect in its own meaning and is capable of perfecting the meaning of other sentient beings in all of everything, that is the supreme of the all-pervading lord, to explain that it is also that itself, therefore it is said, "oneself is the master." Are these different from the five Tathagatas? No, it is said, "desire" and so on. Desire is Amitabha. Hatred is Akshobhya. Jealousy is Amoghasiddhi. Ignorance is Vairochana. Pride is Ratnasambhava. "That place" refers to the seventh in the sense of the sixth. This self-awareness abides, the state of great bliss.