Tibetan
རྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལྷ་ཡང་གུད་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཙལ་བར་བྱས་པས་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་གསུངས་པ། སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། །དེའི་ཚུལ་དུ་ལྷ་དང་སྔགས་དག་གནས་པ་སྟེ། གཞན་འདུལ་བའི་དབང་གིས་ལྷ་དང་སྔགས་རྣམས་སུ་ཀུན་དུ་བརྟགས་ནས་བསྟན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྔགས་དང་ལྷ་དག་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་གསུངས་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བར་མཛད་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། །དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཐམས་ཅད་མི་གཡོ་ཞིང་མི་འཁྲུགས་པས་ན་མི་བསྐྱོད་པའོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་སྩོལ་བས་ན་དོན་ཡོད་པའོ། །རྙེད་པར་དཀའ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། །རོལ་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་རྩོད་པ་སྟེ་དེ་མེད་པས་ཨཱ་རོ་ལྀ་ཀ་གོ །འཇིག་རྟེན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པས་ན། དེ་ཉིད་སེམས་པའི་བདག་ཅེས་བྱ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ཚངས་པ་ལྡོག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་དོན་དང་འབྲེལ་པ་དང་རིགས་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔགས་དང་ལྷ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོས་གང་ཅུང་ཟད་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་སུ་གྱུར་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། བརྗོད་པ་རྣམས་ནི་བཟླས་པར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་བསམ་གཏན་ནོ། །ཅི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དང་ཐུན་མོང་བ་ཞིག་གམ་སྙམ་པ་ལ། མ་ཡིན་ཏེ་ཕ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕ་ནི་རང་གི་སེམས་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ནི་བདེ་བ་ཙམ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་བྱེད་ པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྙེད་པ་ནི་དེ་ལས་ཐོབ་པའོ།
Chinese
没有所谓不可言说的真言，同样，具有面容和手等自性的本尊也不存在于别处。如果这样，所有法在被探寻时，岂不都变成完全空性的自性了吗？对此，这里说到：“于离戏论之自性中。”等等。所谓“于离戏论之自性中”，即是无分别唯心之自性。本尊和真言安住于此状态，应理解为，由于调伏他者的缘故，才普遍假立并示现为本尊和真言。因此，在此应知所有法，真言和本尊，皆是无别的法身自性。虽是无戏论之自性，然因所修和能修的差别而宣说，如“毗卢遮那”等等。以无所取和能取的方式，特别地显现，故名毗卢遮那。其自性本即一切不动摇、不混乱，故名不动。不损恼众生而赐予果实，故名不空成就。因具有难以获得、不可思议的功德，故名宝生。罗利（梵文，ārolika）是互相争论，因无有争论，故名阿若利格。因以如实之方式观照世间，故说其为具念者。同样，为了显示梵天等音声应被宣说，故说“梵天回遮”等等。如是，通晓与意义相关联，以及内外真言和本尊皆无自性的瑜伽士，无论稍微的身语意之业，皆是真言、手印和禅定的自性，如云：“言说即是念诵。”等等。所谓禅定，即是心和心所之相的思虑，此即是其禅定。是否与声闻等共通呢？并非如此，如“从父”等等，父即是自心唯识之自性。如何是安乐呢？安乐即是安乐本身，是利益一切有情的体性。获得即是从彼而得。
English
There is no such thing as an unspeakable mantra, and similarly, deities with characteristics such as faces and hands do not exist elsewhere. If this is the case, wouldn't all dharmas, when sought, become the nature of complete emptiness? To this, it is said here: "In the nature of freedom from elaboration." and so on. The so-called "in the nature of freedom from elaboration" is the nature of non-conceptual mind-only. Deities and mantras abide in this state, and it should be understood that it is because of taming others that they are universally postulated and shown as deities and mantras. Therefore, here it should be known that all dharmas, mantras and deities, are the nature of the indivisible Dharmakaya. Although it is the nature of non-elaboration, it is said because of the difference between what is to be practiced and what can be practiced, such as "Vairochana" and so on. Because it appears specially in the manner of no grasping and no grasper, it is called Vairochana. Its nature is inherently unmoving and unconfused, so it is called Akshobhya. Because it bestows fruits without harming sentient beings, it is called Amoghasiddhi. Because it possesses virtues that are difficult to obtain and inconceivable, it is called Ratnasambhava. Roli (Sanskrit, ārolika) is mutual dispute, because there is no dispute, it is called Aroliga. Because it observes the world in a true manner, it is said to be mindful. Similarly, in order to show that the sounds of Brahma and others should be proclaimed, it is said "Brahma repels" and so on. Thus, the great yogi who understands that the inner and outer mantras and deities, which are related to meaning, are all without self-nature, whatever slight actions of body, speech, and mind, are all the nature of mantras, mudras, and samadhi, as it is said: "Speech is explained as recitation." and so on. The so-called samadhi is the thought of the characteristics of mind and mental factors, this is its samadhi. Is it common with Shravakas and others? It is not so, such as "from the father" and so on, the father is the nature of one's own mind-only. How is it happiness? Happiness is happiness itself, it is the nature of benefiting all sentient beings. Attainment is obtained from it.