Tibetan
འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ནི་མཚོན་པར་བྱ་བ་བཞི་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གསུངས་པ་ཡང༌། སློབ་དཔོན་གསང་བ་ཤེས་རབ་དང༌། །བཞི་པ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ལས། །དེ་འདི་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་ཡང༌། །ལོག་པར་རྟོག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད། །མཆོག་ འགྱུར་ཁྱད་དགའ་དག་དབུས་སུ། །གང་རྣམས་མཚོན་བྱ་དམ་འཆའ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ཡི་འཐད་པ་དེ། །འབད་པས་བྱེད་དུ་ཆུག་ན་ཡང༌། །དེ་རྣམས་ཀྱི་འདིར་དབང་བསྐུར་འདི། །བཞི་བར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །རང་གི་ངོ་བོས་རྫོགས་ཤེ་ན། །ཐོག་མར་འབྲས་བུས་ཡོངས་གྲུབ་པས། །ཕྱི་ནས་རྒྱུ་ཡིས་འདིར་ཅི་བྱ། །དབང་འདིས་དེ་ལྟར་ཉིད་བསྟན་ན། །དངོས་གྲུབ་དོན་དུ་རྒྱུར་གཞན་མིན། །གལ་ཏེ་སྔོན་དུ་དེ་གྲུབ་ན། །སླར་ཡང་དེ་ནི་དོན་ཅིར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ན། །ཕྱི་ནས་དབང་བསྐུར་མངོན་བརྗོད་ན། །སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དག་གི །དབུགས་དབྱུང་དབྱེ་བ་འདིར་ཅི་ལྟར། །གལ་ཏེ་མངོན་དུ་རྡོར་འཛིན་གྱི། །དབུགས་དབྱུང་ཕྱི་ནས་སངས་རྒྱས་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང༌། །འཁྲུགས་པ་ཉིད་ནི་གང་གིས་ཟློག །གལ་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ངོར། །གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་འབྱུང་འགྱུར་ན། །མཚོན་བྱ་མིན་ཉིད་དེ་ཉིད་ལས། །ཚིགས་བཅད་དོན་ནི་རྣམ་གཞག་ཕྱིར། །མཚོན་བྱ་ཁོ་ནའི་ངོར་བྱས་ནས། །ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་སྦྱར་རིགས། །ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ངོར་བྱས་ནས། །མཚོན་བྱ་གཞན་དུ་དྲང་བྱ་མིན། །ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའམ་དཔལ་འདུས་པར། །འདིར་ནི་དེ་ཉིད་ལས་དབྱེ་མེད། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །དེར་ནི་ཉེ་བར་དབྱེ་བར་བཤད། །དེར་ནི་དབང་བསྐུར་རྣམ་གསུམ་བཤད། །ཅེ་ན་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་དབང་བསྐུར་ཡང༌། །གསུངས་ཀྱང་གསལ་བར་བྱས་པ་མིན། །ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་གྱིས། །བཞི་པ་དེ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་འདི་མཁས་པས་ཤེས་ཆེད་དུ། །བླ་མ་དམ་པ་བརྟེན་པར་བྱ། །དེ་ཕྱིར་ནམ་ཡང་འཐད་པ་ཡིས། །དབུས་སུ་མཚོན་བྱར་གང་སྨྲ་མོད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུང་རིགས་ཀྱིས། །མཐའ་མ་ཁོ་ནར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ལྷན་སྐྱེས་མཐའ་མར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །ཚིགས་བཅད་འཐད་པ་ཅི་ལྟར་དུ། །བྱ་ཡིན་ཞེ་ན་སྐྱོན་འདི་མེད། །ཚིགས་བཅད་དོན་འདི་ཤིན་ཏུ་འཐད། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་དགའ་བ་དག་གི་དབུས་སུ་མཆོག་དང་ཁྱད་དགའ་དག་ཡིན་ཞིང་གང་གི་ཚེ་དགའ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་ལྟོས་པས། དབུས་སུ་མཆོག་དང་ཁྱད་དགའ་དག་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བཞི་པ་མཚོ
Chinese
转变的安乐应被称为第四种象征。如是说：导师秘密智慧，第四从果的自性中，对这些如何，产生很大的邪见。殊胜转变胜喜等之中，哪些是象征立誓者。如果声音的合理性能努力做到，但那些在此的灌顶，不合理是第四种。第三，为了果的自性，如果以自己的自性圆满，最初以果完全成就，之后因在此做什么？如果此灌顶如此显示，为了成就，不需要其他的因。如果之前已经成就，再次那又有什么意义？如果果已经成就，之后灌顶显现说，诸佛金刚持的，呼吸差别如何在此？如果显现金刚持的，呼吸之后成佛，那样因果也，混乱谁能遮止？如果从偈颂的角度，在二者中间产生，从那本身不是象征，为了偈颂的意义分别，仅仅从象征的角度做了之后，应该结合偈颂的意义。从偈颂的角度做了之后，不应引向其他的象征。嘿金刚或吉祥集聚中，在此与那本身没有差别。以所要修的差别，在那里略微分别宣说。在那里宣说三种灌顶，如果说那是从世间，也是超世间的灌顶，虽然说了也没有明确说明。以智慧智慧灌顶，应该了解那是第四种。说这个为了智者了解，应该依止殊胜上师。因此无论何时以理，虽然说中间是象征，即使那样以教理和正理，毫无疑问是最后。因为俱生在最后产生，偈颂的合理性如何？如果说是这样做，没有这个过失。偈颂的意义非常合理。在俱生和喜乐等之中，是殊胜和特殊喜乐等，什么时候依赖于喜乐和俱生，中间殊胜和特殊喜乐等转变的时候，第四种象征。
English
The bliss of transformation should be called the fourth symbol. It is said: The teacher Secret Wisdom, the fourth from the nature of the fruit, how do they have great wrong views on these? In the midst of supreme transformation, excellent joy, etc., which are the symbols that the vow-holders? If the rationality of sound can be made by effort, but those empowerments here are not reasonable as the fourth. Third, for the sake of the nature of the fruit, if it is perfected by its own nature, since the fruit is completely accomplished at the beginning, what does the cause do here afterwards? If this empowerment shows it as such, there is no other cause for accomplishment. If it has already been accomplished before, what is the meaning of that again? If the fruit has been accomplished, and the empowerment is manifested afterwards, how are the breathing differences of the Buddhas Vajradhara here? If the breathing of Vajradhara manifests, and Buddhahood is attained afterwards, then who can prevent the confusion of cause and effect? If it arises in the middle of the two from the perspective of the verses, it is not a symbol from that itself, for the sake of distinguishing the meaning of the verses, after doing it only from the perspective of the symbol, one should combine the meaning of the verses. After doing it from the perspective of the verses, one should not lead to other symbols. In Hevajra or the Glorious Assembly, there is no difference here from that itself. By the difference of what is to be practiced, it is said that there is a slight distinction there. There, three empowerments are taught, if it is said that it is from the world, and also the transcendental empowerment, although it is said, it is not clearly stated. With the wisdom and knowledge empowerment, one should know that it is the fourth. Saying this, for the wise to understand, one should rely on the excellent guru. Therefore, whenever with reason, although it is said that the middle is a symbol, even so, with scripture and reason, there is no doubt that it is the last. Because co-emergence arises at the end, how is the rationality of the verses? If it is said that this is done, there is no fault. The meaning of the verses is very reasonable. Among co-emergence and joy, etc., are supreme and special joys, etc., and when relying on joy and co-emergence, the fourth symbol is when supreme and special joys, etc., transform.
Tibetan
ན་ པར་བྱའོ་ཞེས་བལྟས་ནས་བསྟན་པར་བྱོས་ཤིག །དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་དུ་ལེའུར་བཤད་པར། ཁྱད་དགའི་མཐར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པའི་གསུངས་ལས་ཁྱད་དགའི་མཐར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་གསལ་བར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཤིན་ཏུ་མགུ་དགའ་མཐའ་དག་ངེས། །དེ་བདེ་ཐབས་ཅན་ཐམས་ཅད་རིག །ཅེས་པས་ཤིན་ཏུ་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །དགའ་བ་གསུམ་པོ་འདི་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་མགུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་བདེ་ཐབས་ཞེས་པ་དེའི་ཚེ་དགའ་བ་གསུམ་པོ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཐབས་ཏེ། གང་གི་དངོས་དང་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །གསུངས་པ་ཡང༌། བྱེད་དགའི་དགའ་བས་ཁྱད་ཆགས་འགྱུར། །ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཉིད། །ཅེས་པ་འདིའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་ཆགས་པ་ནི་ཁྱད་ཆགས་ཏེ་གྲོས་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་ཁྱད་པར་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བདེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཞེས་པའི་བར་རོ། །ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ནི། །ཞེས་པ་ནི་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ། གསུམ་པ་འདོད་ཆགས་པ་ཡི་ཕྱིར། །དེས་ན་བཞི་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའོ། །དེར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་དེ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དེས་ན་བཞི་པ་ཁོ་ན་ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་པ་ལྷག་མ་སྟེ་མཐའ་མར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྲིད་པར་བརྗོད། །ཆགས་བྲལ་ལས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །དབུ་མར་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། །ལྷན་སྐྱེས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྤངས་པའོ། །ཞེས་པ་འདིའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྲིད་པ་སྟེ་འཁོར་བར་བརྗོད་དོ། །ཆགས་བྲལ་ལས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་པ་ནི་ཁྱད་དགའི་དགའ་བ་ནི་འགྲོ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཆགས་པ་འཇིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དབུ་མ་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་ནི་དང་པོའི་དགའ་བ་ནི་བདེ་བ་ཐུན་མོང་པའི་མཚན་ ཉིད་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབུ་མའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དགའ་བ་གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྤངས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ།
Chinese
那 请观察并展示，如是说。吉祥喜金刚续中，于章节中说，殊胜喜的最后也是如此。从这段话中，应清楚地理解到，殊胜喜的最后是俱生。同样地，极其欢喜，完全确定。彼乐具方便，一切皆知。因此，完全合理。这三种喜是成为俱生之因的极其欢喜的自性。所谓“彼乐方便”，此时三种喜是乐的自性方便，凡是直接和间接之因，都是一切智俱生喜的自性。也曾说过：行喜之喜，特染变异。余者俱生喜自性。这即是此处的意义。特别的贪染是特染，即于作意之体性中，特别地体验到乐之行相的，直到此处。余者俱生喜，是指紧接着它的俱生喜之义。同样地，第三贪欲之故，因此应修第四。这也是因为遍染污的贪欲毁灭之故。因为在那里，唯有无分别才能生起。因此，应修习第四，即最后俱生。同样地，胜喜说为有。离贪即是寂灭。中庸唯是喜。此等俱生所舍弃。这段话的意义是：胜喜，是指遍染污的安乐受用之自性，因此说为有，即轮回。离贪即是寂灭，是指殊胜喜之喜，是行者的自性，因为是遍染污的贪欲毁灭之自性，所以是寂灭的体性。中庸唯是喜，是指最初的喜，是共同安乐的体性，因此是中庸之义。舍弃这三种喜，是指成为俱生之果的意思。同样地。
English
Then, Observe and show, it is said. In the glorious Hevajra Tantra, it is said in the chapter that the end of the special joy is also the same. From this statement, it should be clearly understood that the end of the special joy is co-emergent. Similarly, extremely delighted, completely certain. That is the means of happiness, all know. Therefore, it is completely reasonable. These three joys are the nature of extreme joy that becomes the cause of co-emergence. The so-called "that is the means of happiness," at this time the three joys are the means of the nature of happiness, whatever is the direct and indirect cause is the nature of the omniscient co-emergent joy. It has also been said: The joy of acting joy, special dye changes. The rest is the nature of co-emergent joy. This is the meaning here. Special attachment is special dye, that is, in the nature of attention, especially experiencing the aspect of happiness, up to here. The rest is co-emergent joy, which refers to the meaning of co-emergent joy immediately after it. Similarly, because of the third desire, therefore the fourth should be cultivated. This is also because of the destruction of pervasive defiled desire. Because there, only non-discrimination can arise. Therefore, the fourth, that is, the last co-emergent, should be cultivated. Similarly, supreme joy is said to be existence. Freedom from attachment is nirvana. The middle is only joy. These co-emergents are abandoned. The meaning of this passage is: Supreme joy refers to the nature of pervasive defiled enjoyment of bliss, therefore it is said to be existence, that is, samsara. Freedom from attachment is nirvana, which refers to the joy of special joy, which is the nature of the practitioner, because it is the nature of the destruction of pervasive defiled desire, so it is the nature of nirvana. The middle is only joy, which refers to the initial joy, which is the nature of common happiness, therefore it is the meaning of the middle. Abandoning these three joys refers to the meaning of becoming the fruit of co-emergence. Similarly.