Tibetan
འགྱུར་ཏེ། རྐང་པ་ནི་བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། །རྗེས་ནི་ཚུལ་འདིས་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདུས་ཕྱིར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཡོ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ལེའུ་འདི་ཉིད་དུ། རྡོ་རྗེ་འདིས་ནི་གདབ་བྱ་སྟེ། །དེས་ན་ཕྱག་རྒྱར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་མདོར་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གསུངས་པ། ལག་པ་བསྒྱུར་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལག་པ་དག་གིས་ཕན་ཚུན་ཉེད་པ་འདི་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའོ། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་སོར་མོ་དག་གིས་ཕན་ཚུན་ཉེད་པ་འདི་ཡང་ཕྱག་རྒྱའོ། །ཡང་ན་ལག་པ་བསྒྱུར་བ་ཞེས་པ་ཀ་རྡོ་རྗེ་འཆང༌། ར་བདག་མེད་མ། གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་སྤོ་ཊ་ནི་སྒྲ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དང་མཚན་མར་འགྱུར་རོ། །རིགས་ལྔའི་རིམ་པས་རིགས་བརྒྱ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་སོར་མོའི་སྒྲས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན། ཡུལ་དང་དབང་པོའི་རང་བཞིན་རིགས་ལྔའོ། །དེ་ཉེད་པ་ནི་སྡུད་པ་སྟེ། འདི་མཐར་ཐུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་དབྱེར་མེད་པ་དང་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞེས་པའོ། །ལྷ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ལུས་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ནའི་རྣལ་འབྱོར་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནི་བསམ་བྱ་སྟེ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། གང་བསམ་པ་གང་དང་གང་བསམས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། གང་ཕྱིར་རྣམ་བསམས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཚན་མར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསམ་པར་ བྱའོ། །ཡང་ན། དེ་ནི་བསམ་བྱ་དེ་གཟུང་བ་དང་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། གང་ལས་ཤེ་ན། གང་བསམས་པ་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་དུ་དབང་བྱས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །རྣམ་བསམས་ནི། དབང་པོའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་གང་གི་ཕྱིར་བསམ་བྱ་གཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་བསམས་ཞེས་པ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པའོ། །ལུས་དང་ལྡན་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་རྣལ་འབྱོར་བས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལེའུ་དང་པོ་དང་གཉིས་པར་རོ། །ལྷ་གང་ཡིན་པའང་ལྷའི་ལེའུ་དང༌། དབང་བསྐུར་བའི་ལེའུར་གསུངས་སོ། །དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཕ་ལ་ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང༌། །བདེ་
Chinese
转变，足是第四个一起出生的。之后以这种方式如实地生起，那即被称为坛城。因为聚集，因为执持，是无动摇自性的意思。在此品中说，此金刚应当安立，因此称为手印。如是简略指示，即是广说，说“手转变是手印”，意思是手相互交叠即是手印。“手指交叠也是如此”，意思是手指相互交叠也是手印。或者说，手转变，即是ཀ རྡོ་རྗེ་འཆང༌། （Ka，金刚持，Ka，Vajradhara），ར་བདག་མེད་མ། （Ra，无我母，Ra，Nairātmyā），二者的自性，སྤོ་ཊ་ནི་སྒྲ་སྟེ། （Spoṭa，梵文天城体：स्फोटो，sphoṭa，语音），是声音，转变成手印和相。以五部的次第，将百部等极度区分成不同和无不同。手指交叠也是如此，意思是手指的声音具有五种自性，境和根的自性即是五部。交叠它们即是聚集，这是究竟，并且两个坛城无有分别，是喜乐和聚集的自性。本尊有两种，具有身体和咒的自性。那么如何以如实瑜伽来修习呢？因此说，那是所思，应当思，所思的是什么，以及作为所思之境的是什么。从何处思呢？因为以种种分别思的方式作为相的那个应当思。或者说，那是所思，是能取和境的自性，从何处思呢？所思的是诸根以执持的方式作为境所自在的那个。分别思是诸根的自性，因为那个所思是能取境的自性。那些体性没有差别，因为分别思是从诸根和境无有分别的自性中了解的。具有身体和咒的自性的本尊，应当以如实瑜伽在一切时修习，这是第一品和第二品。什么是本尊，也在本尊品和灌顶品中说了。那么那些应当如何修习呢？因此说，从父所获得的乐是何，乐
English
Transformation, the feet are the fourth born together. Afterwards, it arises truthfully in this manner, and that is called a mandala. Because of gathering, because of holding, it means the nature of being immovable. In this chapter, it says that this vajra should be established, therefore it is called a mudra. Thus, the brief instruction is the extensive explanation, saying, "The transformation of the hands is a mudra," meaning that the hands overlapping each other is a mudra. "The overlapping of fingers is also the same," meaning that the fingers overlapping each other is also a mudra. Or, the transformation of the hands, that is, Ka Vajradhara (ཀ རྡོ་རྗེ་འཆང༌། ), Ra Nairātmyā (ར་བདག་མེད་མ། ), the nature of both, Spoṭa (སྤོ་ཊ་ནི་སྒྲ་སྟེ། ), is sound, transforming into mudra and sign. With the order of the five families, the hundred families and so on are extremely divided into different and non-different. The overlapping of fingers is also the same, meaning that the sound of the fingers has five natures, the nature of object and sense faculty is the five families. Overlapping them is gathering, this is ultimate, and the two mandalas are inseparable, being the nature of joy and gathering. The deity is of two kinds, having a body and the nature of mantra. Then how should one practice with suchness yoga? Therefore it is said, that is the object of thought, one should think, what is thought, and what is made the object of thought. From where to think? Because that which makes the sign in the manner of various conceptual thoughts should be thought. Or, that is the object of thought, is the nature of the grasper and the object, from where to think? That which is thought, the senses grasp in the manner of holding, that which is the object of control. Conceptual thought is the nature of the senses, because that object of thought is the nature of the grasper object. Those entities have no difference, because conceptual thought is understood from the nature of the senses and objects being inseparable. The deity with the nature of body and mantra should be practiced at all times with suchness yoga, this is the first and second chapters. What is the deity is also said in the deity chapter and the empowerment chapter. Then how should those be practiced? Therefore it is said, what is the bliss obtained from the father, bliss.
Tibetan
བ་དེ་ནི་རང་གིས་བཟའ། །བདེ་བ་གང་གིས་འཆི་བ་འདིར། །བདེ་བ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་བརྗོད། །ཕ་ལ་ཞེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིད་ལའོ། །དེ་ལས་ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཟའ་ཞིང་མྱོང་བར་བྱ་སྟེ། རང་གིས་ཞེས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འདིས་ནི་སེམས་ལས་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པས་གསུངས་པ། ལྷ་ཡི་དམིགས་པ་ཐ་དད་ནི། །མོས་པ་སྣ་ཚོགས་རྒྱུ་ཉིད་དེ། །སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་གྲོལ་ན། །ལྷ་ནི་གཞན་དུ་བརྗོད་མི་བྱ། །ཞེས་པའོ། །བདེ་བ་དེ་ནི། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་བསམ་གཏན་བརྗོད། །འདིར་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་འདི་ནི་བསམ་གཏན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ལས་བདེ་བ་གང་གིས་ཞེས་པ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་འཆི་བ་ནི་འཆི་བ་ལྟ་བུར་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགོག་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལས་གཞན་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་ཡེ་ཤེས་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན། ཕ་ལ་ཞེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ན། ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རང་གིས་ཞེས་པ་བདག་ཉིད་ལ་བཟའ་ཞིང་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བདེ་བ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ནི་འཆི་བ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དེ། བདེ་བ་གང་གིས་ཞེས་ པ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་འདིར་བསམ་གཏན་བསམ་པ་ཞས་འདིར་བརྗོད་དེ། གནས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་པ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་ནི་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ནི་ངེས་པར་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཡང་ན། ཕ་ལས་ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང༌། །སྐྱེད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རང་གིས་བཟའ། །བདག་ཉིད་ཅེས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། བདེ་བ་དེ་ནི་འཆི་བར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྒྱུ་གང་གིས་འཆི་བ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསམ་གཏན་དུ་ཡང་བརྗོད་དེ་བསམ་པར་བརྗོད་ཅེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ཕ་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བསམ་གཏན་དང་བསམ་པར་བྱ་བ་དག་དབྱེར་མེད་པར་རྟོགས་པར་གྱུར་ན་བདེ་བ་གང་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་
Chinese
彼则自己食。（彼，自己吃。） 乐由何者死于此？（乐由何者而死于此？） 彼乐即说为禅定。（彼乐即说是禅定。） 父者，谓能生者意。（父，说是能生者之意。） 由彼所得之乐，由根与境所生之识，乐等之相为何，则应食而受用之。自己者，谓自己也。此谓无有异于心者。如是圣者亦云：天之标帜各异，乃是欲乐种种之因。心之金刚解脱中，天不应说为他。如是说。彼乐者，彼智慧即说为禅定。此处，此喜金刚续部，应说为禅定。由何者乐由何者，谓由何智慧，死者，如死一般，遮止境与根与识也。何以故？彼为欲从智慧之外了悟，故无有他智慧之义。又，父者，谓能生者，若能善为了悟智慧与方便无别之自性，则所得之乐，为何智慧所生之智慧，彼自己，谓于自己食而生之。乐，彼智慧亦说为死。乐由何者，谓由何智慧，此处，禅定，谓思惟，此处说为安住也。是故，生起与安住与坏灭，以与一识相联之故，智慧定是三金刚无别者。又，由父所得之乐为何？由生起者所生，以智慧与方便无别之故，是智慧。彼智慧自己食。应遍计为自己。彼亦是无自性者。如是说：彼乐说为死。如是说。彼智慧，由何因死者，应以死性而观察之。是故，彼智慧亦说为禅定，谓说为思惟也。是故，此一切皆是无自性者，以自性完全清净之故。又，于父，能生者，若能了悟禅定与所思惟者无别，则乐为何？彼智慧为何？彼即说为禅定。
English
That, then, is eaten by oneself. By what happiness does one die here? That happiness is said to be meditation. Father, it means the one who generates. Whatever happiness is obtained from that, whatever knowledge arises from the senses and objects, whatever the nature of happiness and so on, that should be eaten and experienced. "Oneself" means by oneself. This means that there is nothing different from the mind. Thus, the noble one also said: The signs of the gods are different, they are the cause of various desires. In the vajra liberation of the mind, the gods should not be spoken of as other. Thus it is said. That happiness, that wisdom itself is said to be meditation. Here, this Hevajra Tantra should be said to be meditation. From what, by what happiness, means by what wisdom, death is like death, stopping the object, senses and consciousness. Why? Because it is to understand other than wisdom, therefore there is no other meaning of wisdom. Also, "father" means the one who generates. If one can perfectly understand the nature of wisdom and means being inseparable, then the happiness obtained, what wisdom is born of wisdom, that self, means eating and generating in oneself. Happiness, that wisdom itself is also said to be death. By what happiness, means by what wisdom, here, meditation, means thinking, here it is said to abide. Therefore, arising, abiding and ceasing are related to one consciousness, so wisdom must be inseparable from the three vajras. Also, what is the happiness obtained from the father? Generated by the generator, because wisdom and means are inseparable, it is wisdom. That wisdom is eaten by oneself. It should be completely considered as oneself. That is also without self-nature. Thus it is said: That happiness is said to be death. Thus it is said. That wisdom, by what cause does the dead one, should be observed by the nature of death. Therefore, that wisdom is also said to be meditation, it is said to be thinking. Therefore, all this is without self-nature, because the self-nature is completely pure. Also, to the father, the one who generates, if one can understand that meditation and what is to be thought are inseparable, then what is happiness? What is that wisdom? That is said to be meditation.