Tibetan
འདིར་ནི་འཛིན་ཕ་མི་བྱ་སྟེ། །འདོད་དང་མི་འདོད་རྣམ་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་པ་འཛིན་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །དེ་མི་བྱ་སྟེ། ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་འདོད་པ་བརྐམ་ཆགས་དང༌། མི་འདོད་པ་བརྐམ་ཆགས་མེད་པ་སྟེ། གཉིས་ཀ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཕྱིར་ཞེས་པ་རྒྱུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བཟའ་དང་བཟའ་མིན་རྣམ་དཔྱོད་དང་། །དེ་བཞིན་བཏུང་དང་བཏུང་མིན་ཉིད། །བགྲོད་དང་བགྲོད་མིན་སྔགས་པ་ཡིས། །རྣམ་རྟོག་ཉིད་དུ་མི་བྱའོ། །ཞེས་པའི་དོན་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་ན་བཟའ་བ་ནི་བཟའ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །བཅའ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ངག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །བཏུང་བ་ནི་བཏུང་བར་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ། གསུམ་པོ་འདི་ནི་རིམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་དང་ཐོབ་པ་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ལ་འཛིན་པ་ཞེན་པ་མི་བྱ་ཞིང་བྱ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་དང་མི་འདོད་རྣམ་རྟོག་ཕྱིར། །འདོད་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། །མི་འདོད་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་བྱ་བའི་སྒོ་ཡིས་ མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དེ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་ནི་འཛིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཡང་མི་བྱ་ཞེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཟའ་དང་བཟའ་མིན་ཞེས་པ། བཟའ་བ་ནི་ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེ་ན། པའོ། །བཟའ་མིན་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པས་འདི་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་བ་ཉིད་དེ། བྱ་བའི་སྒོ་ཡིས་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ། །བཏུང་དང་བཏུང་མིན་ཞེས་པ་བཏུང་བ་ཆུའི་ཁམས་གསུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །བཏུང་མིན་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་མེད་པ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་ངོ༌། །བགྲོད་དང་བགྲོད་མིན་ཞེས་པ། བགྲོད་བྱ་ནི་སེམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །བགྲོད་མིན་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་མེད་པའོ་ཞེས་པ་སྐུ་དང་གསུངས་དང་ཐུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ། གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་མི་བྱ་ཞིང་བྱ་བའི་སྒོ་ཡིས་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བླ་མའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དང་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་དོགས་པ་ལ་གསུངས་པ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱང་སློབ་མ་གང༌། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་པོ། །མནར་མེད་སྤང་བའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །གྲུབ་པས་བླ་མར་མངོན་ཕྱག་འཚལ། །ཞེས་པ་དེའི་དོན་ནི་རེ་ཞིག་སྤྱོད་པའི་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་གོམས་པ་ལ་དགའ་བ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་རྙེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་སློབ་མ་དེ་ཡང་བླ་མ་སྟོན་པ་ལ་མངོན་པར་ཕྱག་འཚལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་ཞེ་ན། མནར་མེད་སྤང་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་དེ་ཡང་མནར་མེད་པའི་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱང་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱང༌། བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ཉིད་བདག་མེད་མའི་རང་བཞིན་ཏེ། སློབ་མ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡང་བླ་མར་མངོན་ཕྱག་འཚལ། ཀུན་ནས་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་མཆོད་པའི་ངོ་བོས་གནས་པའོ། །བླ་མ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྟེ། འདིས་ནི་བླ་མ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱང་བདག་མེད་མའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་པར་རྟོག་པ་ལས་གྲུབ་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའོ། །ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་དོན་དུ་ཞེ་ན། མནར་མེད་སྤང་བའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། གནོད་པའི་རླབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མནར་མེད་བདག་མེད་མའོ། །དེ་སྤང་བ་ནི་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་སྟེ། དེའི་རྒྱུས་རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ཅི་གསུངས་ན། སློབ་མ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ཞེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྟོགས་པས་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་འདི་རང་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་འདོར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་བླ་མ་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ངོ་བོར་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེ་ལས་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་དབྱེར་མེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་པོར་འགྱུར་ཞིང་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བ་བཟོད་པ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་
Chinese
在此不应执著，因为贪欲和不贪欲是分别念。所谓执著，就是显现执著。不应执著，如何不执著呢？贪欲是贪爱，不贪欲是没有贪爱，两者都是分别念的缘故，因为是从分别念产生的。因此，吃与不吃是分别思量，同样，喝与不喝也是如此，行与不行，以咒语来说，不应作分别念。这只是阐明了其中的含义。或者说，吃是指应该吃的，是对身体的显现执著。用是指应该享用的，是对语言的显现执著。喝是指应该喝的，是对心的显现执著。这三者无论以何种方式获得，都应该吃，这样才能转变为没有显现执著的自性。因此，在这里，对于三金刚无二的显现执著，不应执著，而应以无所作为的方式安住于真实之中。因为贪欲和不贪欲是分别念。贪欲是显现执著，不贪欲是没有显现执著。如果通过行为的方式完全舍弃显现执著，那也是以显现执著来进行分别念。因此，在这里不应执著，也不应不执著。因此，所谓吃与不吃，吃是对身体的显现执著。不吃是完全舍弃显现执著，因为与此相应，所以不应进行这两种行为，不应通过行为的方式来成就。所谓喝与不喝，喝是水界，是语金刚，是对它的显现执著。不喝是没有显现执著，这两者都是。所谓行与不行，应该行的是对心的显现执著。不行是没有显现执著，也就是说，对身语意显现执著和没有显现执著，两者都是分别念，不应这样做，也不应通过行为的方式将其作为分别念的对象。如果像这样完全舍弃一切分别念，那么在任何情况下都不会有它的作用。
English
Here, one should not grasp, because desire and non-desire are conceptualizations. Grasping is manifest clinging. One should not grasp; how should one not grasp? Desire is craving, and non-desire is the absence of craving. Both are due to conceptualization, because they arise from conceptualization. Therefore, eating and not eating are discriminatory thoughts, and similarly, drinking and not drinking are the same. Going and not going, with mantras, one should not make conceptualizations. This merely clarifies the meaning. Alternatively, eating is what should be eaten, which is manifest clinging to the body. Using is what should be enjoyed, which is manifest clinging to speech. Drinking is what should be drunk, which is manifest clinging to the mind. These three, in whatever order they are obtained, should be eaten, so that they transform into the nature of non-manifest clinging. Therefore, here, one should not cling to the manifest clinging of the indivisible three vajras, but should abide in truth in a way that is without action. Because desire and non-desire are conceptualizations. Desire is manifest clinging, and non-desire is the absence of manifest clinging. If one completely abandons manifest clinging through the means of action, that too is merely conceptualizing with manifest clinging. Therefore, here one should not grasp, and one should not not grasp. Therefore, regarding eating and not eating, eating is manifest clinging to the body. Not eating is completely abandoning manifest clinging, and because it corresponds to that, one should not engage in either of these two actions, one should not accomplish it through the means of action. Regarding drinking and not drinking, drinking is the water element, the speech vajra, and it is manifest clinging to that. Not drinking is the absence of manifest clinging, and both of these are. Regarding going and not going, what should be gone is manifest clinging to the mind. Not going is the absence of manifest clinging, that is, manifest clinging and the absence of manifest clinging to body, speech, and mind. Both are merely conceptualizations, and one should not do that, nor should one make it an object of conceptualization through the means of action. If one completely abandons all conceptualizations in this way, then in no way will there be its activity.
Chinese
因为上师的分别念以及向其顶礼的分别念也全部都会消失，因此针对这个疑问而宣说了以下内容：即使获得了成就，什么样的弟子？真实智慧的显现者。为了舍弃无间地狱之因，以成就而向上师敬献顶礼。这其中的含义是，暂时进入行为之事，习惯于无分别念，喜欢获得成就，即使获得了手印的成就，也是因为这个原因而成就。像这样转变的弟子也向上师导师敬献顶礼，以各种方式敬献顶礼。因为什么而顶礼呢？为了舍弃无间地狱之因。另一种方式是，他也会堕入无间大地狱之中。还有一种解释是，即使获得了成就，指的是即使获得了大手印的成就，也必定从我与我所等各种分别念中解脱出来，自身就是无我之自性。像这样转变的瑜伽士弟子也向上师敬献顶礼，从各方面敬献顶礼，并且安住于供养的体性之中。上师指的是金刚持。这指的是上师本身就是金刚持，自身也是无我。因此，从观想二者无别而成就的是无分别的智慧，也就是真实智慧的显现。真实智慧是喜悦的自性。为了什么目的呢？为了舍弃无间地狱之因。因为没有损害的波浪，所以是无间无我。舍弃它就是完全抛弃，因为那个因，为了那个因。这说了什么呢？弟子获得成就指的是无所缘。如果完全体验并证悟了所宣说的空性而安住，那么那时就会完全抛弃自利和他利，因此也会缘于上师导师金刚持的体性，那时因为除了它之外什么也没有。从完全了知与其无别而成就，因此二者无别本身就会变成真实智慧的显现者，并且通晓利益众生的事业，忍耐，成就一切。
English
Because the conceptualizations of the guru and the conceptualizations of prostrating to him will also completely disappear, therefore, the following was spoken in response to this doubt: Even if one attains accomplishment, what kind of disciple? A manifestor of true wisdom. In order to abandon the cause of uninterrupted hell, one prostrates to the guru with accomplishment. The meaning of this is that, temporarily engaging in the activity of conduct, being accustomed to non-conceptualization, delighting in attaining accomplishment, even if one attains the accomplishment of the mudra, it is accomplished for that very reason. That disciple who has become like that also prostrates to the guru-teacher, prostrating in every way. Why does one prostrate? In order to abandon the cause of uninterrupted hell. In another way, he will also fall into the great uninterrupted hell. Another explanation is that, even if one attains accomplishment, it refers to even if one attains the accomplishment of the great mudra, one will certainly be liberated from the various conceptualizations of self and what belongs to self, and one's own nature is selflessness. That yogi disciple who has become like that also prostrates to the guru, prostrating in every way, and abides in the nature of offering. The guru refers to Vajradhara. This refers to the guru himself being Vajradhara, and oneself also being selfless. Therefore, what is accomplished from contemplating the inseparability of the two is non-conceptual wisdom, which is the manifestation of true wisdom. True wisdom is the nature of joy. For what purpose? In order to abandon the cause of uninterrupted hell. Because there are no waves of harm, it is uninterrupted selflessness. Abandoning it is completely abandoning it, because of that cause, for that cause. What does this say? The disciple attaining accomplishment refers to being without an object of focus. If one completely experiences and realizes the emptiness that has been taught and abides, then at that time one will completely abandon one's own benefit and the benefit of others, and therefore one will also focus on the nature of the guru-teacher Vajradhara, at that time because there is nothing other than it. One will be accomplished from completely knowing its inseparability, therefore the inseparability of the two itself will become the manifestor of true wisdom, and one will know all the deeds of benefiting beings, patience, and accomplishments.