Tibetan
་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མར་མེ་མཛད་ཀྱི་གསུང་རབ་ལས་ལུང་བསྟན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། མདོ་སྡེ་འདི་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ནོ། །གསུངས་པའི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ། གདུལ་བྱའི་དོན་དུ་སྒྲ་དང་ཚིག་དང༌། ཡི་གེ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྐང་པ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པས་གདུལ་བྱའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་འདི་ནི་རྗེས་པའི་དོན་ནོ། །གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐྱེ་བོའི་བསམ་པས་ཞུས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། །སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ངག་ནི་གླེང་གཞིའོ། །སྐྱེ་བོ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་དཔེས་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་བརྗོད་པའོ། །སྔོན་བྱུང་བ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་བའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་ལུས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་སྟོན་པ་ནི་སྐྱེས་རབས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་རྣམ་པར་རྒྱས་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའོ། །ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སོ་སོར་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་རྨད་དུ་བྱུང་བའོ། །རྣམ་པར་བཤད་པ་སྦས་པའི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཞེས་པ་སྟེ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་རྣམས་སོ། །འཕགས་པ་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་བ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་གླེང་གཞི་དང༌། རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་དང༌། ཉེ་བར་བསྟན་པའི་མིང་ཅན་ཡན་ལག་གསུམ་ནི་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་གཏོགས་ཤིང་ཆོས་ཡན་ལག་དགུའོ་ཞེས་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ༌། །འགྲོ་བའི་སྟོན་པ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བླ་མ་ང་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ང་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ང་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ང་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ང་ཉིད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཡང་ན་ང་ཞེས་པ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ། འཆད་པ་པོ་ང་ཞེས་པ་འདིས་སྤྲུལ་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཀྱང་ང་ཞེས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཉན་པར་ཞེས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཡོངས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡང་པའོ། །རང་དང་ཚོགས་ལྡན་ཞེས་པ་རང་སེམས་དང་ཚོགས་པ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ལྡན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་བ་ཞེས་པ་གསུངས་པའི་དོན་ཁོ་ནའོ། །འགྲོ་བའི་སྟོན་པ་ཞེས་པ་འགྲོ་བ་དབང་པོ་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ང་ཞེས་པ་ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་ང་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ང་ཞེས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་ང་ཉིད་དོ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་རང་བཞིན་ང༌། །མཆོག་མཐའ་དགའ་བྲལ་དང་པོ་ཅན། །ཞེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ང་ཉིད་དོ། །མཆོག་མཐའ་དགའ་བྲལ་དང་པོ་ཅན། །ཞེས་པ་མཆོག་གི་མཐའ་ནི་མཆོག་མཐའ་སྟེ། དེ་ ལྟར་གྱུར་པ་ནི་དགའ་བྲལ་ལོ། །དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གང་གི་དང་པོར་གྱུར་པ་དེ་ནི་མཆོག་མཐའ་དགའ་བྲལ་དང་པོ་ཅན་ཏེ་མ་ནིང་ངོ༌། །ཡང་ན་མཆོག་གི་མཐའ་སྟེ་དང་པོའི་དགའ་བ་གང་གིས་མཐར་གྱུར་པ་དེ་ནི་མཆོག་མཐའོ། །དགའ་བྲལ་ནི་གསུམ་པའི་དགའ་བའོ། །དང་པོ་དང་མཐའ་དག་གིས་བར་གྱི་དགའ་བ་ཡང་སྟེ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དང་པོ་དགའ་བ་གསུམ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀཾ །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་མཆོག་མཐའ་དགའ་བྲལ་དང་པོ་ཅན་ནོ། །ཡང་ན་གང༌། མཆོག་གི་རང་བཞིན་ནི་མཐའ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ་མཆོག་མཐའ་མཐའོ། །མཆོག་མཐའི་རང་བཞིན་ནི་དགའ་བྲལ་དང༌། དང་པོ་དགའ་བ་དང་པོ་སྟེ་མཆོག་མཐའ་དགའ་བྲལ་དང་པོའོ། །འདི་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཀཾ་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དགའ་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཁོ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པའོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་རང་བཞིན་པ། །ཞེས་པ་འདིས་འཆད་པ་པོ་ང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གྲུབ་བོ་ཞེས་པའོ། །ཡང་ན་མཆོག་མཐའ་ནི་མཐའ་ནི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དོ། །ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། མཆོག་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྟེ་འདི་ལ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །དགའ་བྲལ་དང་པོ་ཅན་གང་གི་ཕྱིར་དགའ་བྲལ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཉམས་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྐྱེ་བའོ། །དགའ་བྲལ་དང༌། དང་པོ་ནི་དགའ་བྲལ་དང་པོ་སྟེ། འཇིག་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་དབྱེར་མེད་ཀཾ་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྟོགས་པ་བུ། །མུན་པ་ལ་ནི་མར་མེ་ལྟར། །ད་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་དཔེ་གསུངས་པ་སྟེ་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ།
Chinese
所謂“將轉成如來應供正等覺釋迦牟尼”等等，就像如來燃燈佛的經典中所授記的那樣。這些經部是正直之義。為了使所說之義極其明瞭，為了調伏對象，以聲音和詞語以及各種文字，用四句偈等，與調伏對象相符，極其明瞭地闡述，這些偈頌是隨順之義。為了闡明各種調伏對象的眾生以思想所提出的問題，是為“專為陳述”。陳述個別確定的地點和時間等，確定地陳述的語言是“故事”。為了使想要理解的眾生生起定解，用譬喻來陳述意義，是為“悟道之陳述”。陳述過去所發生的事情，是為“如是發生”。為了向處於菩薩階段的各種眾生展示布施身體等的行為，是為“本生”。為了向菩薩們 為了極其闡明無二之真諦，闡述廣大之法，是為“極廣大”。通過分別展示顯示大神通等奇妙之法，使有情進入正道，是為“奇妙”。闡述隱藏的釋義，使意義極其明瞭，是為“近顯”，也就是十二分教。依據聖者大眾部之觀點，故事、悟道之陳述、以及名為近顯之三分支，包含於經部等之中，名為九分教，也就是金剛持。所謂“引導者”，即三界之怙主我本人。所謂“世間我”，即三界之自性我本人。所謂“世間者我”，即世間習俗之自性也是我本人。或者說，“我”即智慧與方便無別。所謂“說法者我”，此乃化身與圓滿報身之自性。所謂“法也是我”，即無二之自性，法身之自性。所謂“聽聞”，即圓滿報身圓滿成就之自性也是我。所謂“自與具足眷屬”，即自心與
English
Such as "will transform into the Tathagata, Arhat, Samyak-sambuddha, Shakyamuni," as prophesied in the scriptures of the Tathagata Dipamkara. These sutras are of straightforward meaning. To make the meaning of what is said extremely clear, for the sake of taming beings, with sounds and words and various letters, with four-line verses and so on, in accordance with the beings to be tamed, to explain extremely clearly, these verses are of subsequent meaning. To clarify the meaning of questions raised by the minds of various beings to be tamed is called "specifically stating." Stating individually determined places and times, etc., the speech that determines is called "story." In order to generate certainty in beings who wish to understand, using metaphors to state the meaning is called "statement of realization." Stating what happened in the past is called "thus it happened." In order to show the practice of giving the body, etc., to various beings in the stage of Bodhisattva, it is called "Jataka." To the Bodhisattvas, In order to extremely clarify the non-dual truth, explaining the vast Dharma is called "extremely vast." By separately showing the display of great miracles and other wonderful Dharmas, causing sentient beings to enter the path, it is called "wonderful." Explaining the hidden explanations, making the meaning extremely clear, is called "near manifestation," which is the twelve divisions of the teachings. According to the view of the Mahasanghika, the story, the statement of realization, and the three branches named near manifestation are included in the sutras, etc., and are called the nine divisions of the teachings, which is Vajradhara. The so-called "guide" is myself, the protector of the three realms. The so-called "world self" is myself, the nature of the three realms. The so-called "worldly self" is also myself, the nature of worldly customs. Or, "I" is the inseparability of wisdom and means. The so-called "speaker I" is the nature of the Nirmanakaya and Sambhogakaya. The so-called "Dharma is also I" is the non-dual nature, the nature of the Dharmakaya. The so-called "hearing" is also me, the nature of the complete accomplishment of the Sambhogakaya. The so-called "self and possessing retinue" is one's own mind and
Chinese
蕴、处、界等。 具备这些即是无二，金刚三者无别即是薄伽梵。所谓“所成办”仅是所说之义。所谓“有情导师”即是有情诸根。他们的导师是决定者，是具有天眼等功德之义。因此，“世间我”是指五蕴自性之我。“世间者我”是指色等境之自性也是我。因此，“俱生喜乐之自性我，殊胜边离喜第一者”是指俱生喜乐之自性我。“殊胜边离喜第一者”，殊胜之边即殊胜边，如此转变即是离喜。彼俱生者何者成为第一，彼即是殊胜边离喜第一者，即是二根人。或者殊胜之边，即最初之喜，何者成为边，彼即是殊胜边。离喜是第三喜。最初和所有边之间的喜也是，因为以殊胜不改变之性而进入。何者最初是三喜，彼即是康（ཀཾ，Kam，kam，康）。俱生之智慧，即殊胜边离喜第一者。或者，殊胜之自性是边俱生，即殊胜边边。殊胜边之自性是离喜，最初之喜是最初，即殊胜边离喜第一。这些的本体即是康（ཀཾ，Kam，kam，康）智慧，是三喜之自性者，仅仅是俱生之智慧。以“俱生喜乐之自性者”等，成就了宣说者我等薄伽梵之本体。或者殊胜边，边即是究竟。有何差别呢？殊胜是奇妙的，对此没有其他任何东西。离喜第一者，因为离喜是完全断绝衰败。最初是生。离喜和最初即是离喜第一，坏灭和生无别，即是康（ཀཾ，Kam，kam，康）智慧。如是即是证悟之子，如黑暗中的明灯。如是，是所说的譬喻，即是证悟体验之智慧。
English
Aggregates, sense fields, and realms. Possessing these is non-duality, the indivisibility of the three vajras is the Blessed One. The meaning of "to be accomplished" is only the meaning of what is said. The "teacher of beings" refers to the senses of beings. Their teacher is the one who ascertains, possessing the qualities of the divine eye, etc. Therefore, "the world I" refers to the self-nature of the five aggregates. "The worldling I" refers to the self-nature of objects such as form, which is also I. Therefore, "the nature of co-emergent joy is I, the supreme, the ultimate, joyless, the first" refers to the self-nature of co-emergent joy. "The supreme, the ultimate, joyless, the first" means the edge of the supreme is the supreme edge, and what has become like that is joyless. That which is co-emergent, which becomes the first, that is the supreme, ultimate, joyless, the first, which is an intersex. Or the edge of the supreme, that is, the first joy, which becomes the edge, that is the supreme edge. Joylessness is the third joy. The joy between the first and all the edges is also there, because it enters with the nature of supreme immutability. That which is initially the three joys is Kam (ཀཾ，Kam，kam，康). Co-emergent wisdom, that is, the supreme, ultimate, joyless, the first. Or, the nature of the supreme is the edge, co-emergent, that is, the supreme edge. The nature of the supreme edge is joylessness, the first joy is the first, that is, the supreme edge, joyless, the first. The essence of these is Kam (ཀཾ，Kam，kam，康) wisdom, which is the nature of the three joys, only the co-emergent wisdom. By "the nature of co-emergent joy," etc., the essence of the speaker, I, etc., the Blessed One, is established. Or the supreme edge, the edge is the ultimate. What is the difference? The supreme is wonderful, there is nothing else in this. The joyless first, because joylessness is completely cut off and decayed. The first is birth. Joylessness and the first are the joyless first, destruction and birth are inseparable, that is Kam (ཀཾ，Kam，kam，康) wisdom. Likewise, it is the son of realization, like a lamp in the darkness. Thus, it is the stated metaphor, which is the wisdom of experiential realization.