Tibetan
ཉིད་དོ། །དེའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ། རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་དྲིས་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། ལན་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ངག་གི་ལམ་འདས་སོ། །འདིས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་རིམ་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་འཇུག་པ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པ་སྟེར་བ་དང༌། འདིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། གང་དུ་ཡང་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ལྷག་མ་ལས་ལྷག་པའི་དུས་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་ལྷག་པར་གནས་པ་དེ་བྱིན་གྱིས་རླབས་སོ། །དེས་ན་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་སྤངས་པའི་དུས་སུ་གནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། །དེའི་རིམ་པ་ནི་ཡུལ་རྣམས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་མར་འགྲོ་བས་ན་བྱིན་རླབས་རིམ་པའོ། །དེ་ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཙམ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ལ་ སོགས་པའི་དགའ་བ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཐབས་སོ། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ། །ཞེས་པ་ལ་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་མངོན་པར་བྱས་ནས་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིམ་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་གང་གི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གསུངས་པ། ས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཀུན་གྱིས་སྐད་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་ལྔ་པ་མི་མངོན་པར་བྱས་ནས། དེ་དག་གནས་ཉམས་དགའ་ཞེས་པ་ལ་བསྙེགས་ཏེ། དེ་གནས་སུ་ཞུགས་པའི་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཐོབ་ནས་སྤང་ཞིང་མེད་པར་བྱ་བའི་ལས་འདིར་བླང་བར་བྱའོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། གསུངས་པ། མི་གནོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རང་གཞན་དག་གི་རིག་པ་ནི། །རང་གཞན་དག་གི་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཅི་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཚོར་བ་ཡིས་ཞེས་པ་སྟེ། ས་ལ་སོགས་པས་ཤེས་པ་ལ་གནོད་པ་ནི་ས་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འབྱུང་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བརྟེན་པ་ཡང་མི་བདེན་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །དབྱེ་བའི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཡང་དེར་མ་ཤེས་སོ་ཞེས་བསྟན་
Chinese
正是如此。 为了说明与其俱生之相的意义，宣说了“自己的明觉智慧”等等。因为对于俱生之自性，没有提问的陈述和作为回答的内容，所以超越了言语之道。这即是加持次第。 所谓“加持”，就是进入，诸神都给予世间和出世间的成就等等，这里是加持，是无论在何处都没有改变的意义。或者，从剩余之外更加剩余的时间，如是安住，即是更加安住，那就是加持。因此，是安住在舍弃了初始和终结的时间中的意义。那也是俱生的。其次第是，仅仅通过分别觉知各个对境，而趋向剩余，所以是加持次第。那也是仅仅从等持中产生的安乐等三种喜悦的自性方便。如是全知智慧。 所谓“全知智慧”，是在不显现分别的情况下，全知智慧是无二智慧，是般若波罗蜜多的自性。那也是作为其自性的加持次第的自性，因为无二智慧是俱生的自性。那么，为何无二自性的证悟的刹那是什么样的呢？宣说了“地”等等，总而言之，所谓“刹那”，是在不显现第五个之后，趋向于“彼等住处衰败喜悦”，获得进入那住处的刹那，就应在此取舍应断除和不存在的事业。从何处取舍呢？宣说了“不压制”等等，因为自己和他人的明觉是自己和他人的明觉。什么呢？宣说了“以感觉”，以地等损害知识，就是以地等。其意义是，因为俱生之生起，自己所依赖也是如不真实一般，因为没有分别念。那么，以其为目标的智慧如何生起呢？显示了区分的差别非常大，但却未在那里知晓。
English
It is just so. In order to explain the meaning of the co-emergent aspect, it is said, "One's own awareness wisdom," and so on. Because for the nature of co-emergence, there is no statement of questioning and content as an answer, so it transcends the path of speech. This is the blessing sequence. What is called "blessing" is entering, all the gods give worldly and transmundane achievements, etc., here is blessing, it is the meaning of not changing anywhere. Or, from the remainder beyond the remainder, remaining in that same way is remaining even more, that is blessing. Therefore, it is the meaning of abiding in the time of abandoning the beginning and the end. That is also co-emergent. Its sequence is that by merely separately perceiving each object, it tends towards the remainder, so it is the blessing sequence. That is also the nature of the three joys such as bliss arising only from meditative absorption, which is skillful means. Such is omniscient wisdom. What is called "omniscient wisdom" is that without manifesting distinctions, omniscient wisdom is non-dual wisdom, it is the nature of prajnaparamita. That is also the nature of the blessing sequence as its own nature, because non-dual wisdom is the nature of co-emergence. So, why is the moment of realization of the non-dual nature like that? It is said, "Earth," etc. In short, what is called "moment" is after not manifesting the fifth, tending towards "those abodes decay joy," obtaining the moment of entering that abode, one should take up in this the action of abandoning and non-existence. From where to take up and abandon? It is said, "Do not suppress," etc., because the awareness of oneself and others is the awareness of oneself and others. What is it? It is said, "By feeling," harming knowledge by earth, etc., is by earth, etc. Its meaning is that because the arising of co-emergence, what one relies on is also like being untrue, because there is no conceptualization. So, how does the wisdom aimed at that arise? It shows that the difference of distinction is very great, but it was not known there.