Tibetan
། ཙ་རུའི་བཟའ་བ། སློབ་དཔོན་གྱི་མདུན་དུ་བུམ་གདན་སྟེང་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་དང་། ལས་བུམ་གཉིས། བུམ་རྫས་དཀྱིལ་ཆོག་ནས་བཤད་པ་ལྟར་དང་། ཁྲུས་བུམ་གཅིག་ ཏུ་བུམ་རྫས་བརྒྱད་ཀ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བླུག་པ་སྟེ། གསུམ་ཀ་ལ་མགུལ་ཆིངས་ཁ་རྒྱན་དང་བཅས་པ། གཞན་དཔོན་སློབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདུན་དུ་རྡོ་དྲིལ། འཐོར་ནས། རོལ་མོ་སོགས་དགོས་པའི་ ཡོ་བྱད་མ་ཚང་བ་མེད་པ་བཤམས། རྟེན་གསར་པ་རྣམས་ལ་དར་སོགས་སེར་པོས་གཡོགས་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱི་བསྲུང་བ་སོགས་བྱའོ། །ལེགས་པར་བཤམས་པ་དེ་དག་འབྲིང་པོའི་སྟ་གོན་ཡིན་ ནོ། །དེས་ན་ནང་པར་ཐོ་རངས་སྔ་བར་ལངས་ཏེ། གོས་སེར་པོ་གྱོན་ནས་སྟན་ལ་འདུག་ལ་གནས་ཡོ་བྱིན་རླབས་བྱས། དང་པོ་བདག་བསྐྱེད་པ་ནི། ལམ་དུས་རྒྱས་པ་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ཏེ་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པའི་བར་བྱས། 1-145 དེ་ནས་བུམ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་རྣམ་རྒྱལ་དང་། ལས་བུམ་དཀྱིལ་ཆོག་ལྟར་བསྒྲུབ་ནས་ཁྲུས་བུམ་གཅིག་པོའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་གཟུངས་ཐག་བཞག་ལ་གཟུངས་ཐག་མཆུ་ལ་བསྐོར་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཟུང་། བུམ་ པ་བསང་སྦྱངས་ནས། རྟེན་གྱི་དྲི་མ་སྦྱོང་བའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར། ཞེས་པའི་བར་གོང་གི་ནུབ་གསུམ་མའི་སྟ་གོན་བཞིན་བྱ། གཉིས་པ་རྟེན་སྦྱང་བ་ནས་མངའ་དབུལ་རྒྱས་པའི་བར་གྱི་ དངོས་གཞི་དོན་ཚན་བཅུ་གསུམ་ཚང་མ་དང་། མཇུག་གི་ཆོ་ག་ལ། དང་པོ་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ། གཉིས་པ་ཆོས་སྐྱོང་བསྒོ་བ་གཉིས་རྣམས་གོང་རྒྱས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་ལྷག་ཆད་མེད་པར་ བྱ། གསུམ་པ་བཟོད་པར་གསོལ་ཞིང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ནི། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་གསུམ་དང་། མ་འབྱོར་བ་སོགས་ཀྱིས་ནོངས་པ་བཟོད་པར་གསོལ། གཏོར་མགྲོན་གྱི་རྟེན་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་བརྟན་བཞུགས། མེད་ པ་རྣམས་དང་། བུམ་ནང་གི་ཡེ་ཤེས་པ་གཤེགས། དམ་ཚིག་པ་རང་ལ་བསྡུ། མིག་ཏུ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སོགས་ནས། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དག་གོ །ཅེས་བརྗོད། བཞི་པ་ཡོན་བདག་བསྒོ་བ། ལྔ་པ་ཡོན་བདག་ལ་ཤིས་པ་བརྗོད་པ། དྲུག་པ་རབ་གནས་ཀྱི་རྟེན་ལ་མཆོད་པ། བདུན་པ་བསོད་ནམས་བསྔོ་བ། བརྒྱད་པ་སློབ་དཔོན་མཆོད་པ། དགུ་པ་དགའ་སྟོན་བྱ་བ། 1-146 བཅུ་པ་སླར་ཡང་ཤིས་པ་རྒྱས་པར་བརྗོད་པ། བཅུ་གཅིག་པ་ལས་ཀྱི་རྗེས་བསྡུ་བ། བཅུ་གཉིས་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་རྣམས་རྒྱས་པའི་སྐབས་བཞིན་བྱ་བ་སྟེ་འབྲིང་པོའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ།། །། མཇུག་ཆོག་གི་ས་བཅད། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་དེ་དངོས་གྲུབ་བླང་། །ཞེས་པའི་ཚིག་རྐང་གཅིག་པོ་དོར་བས་ས་བཅད་གཅིག་གི་ཁྱད་མ་གཏོགས། གཞན་དངོས་གཞི་རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་དང་ཁྱད་ པར་ཆེར་མེད་དོ།། །། ༄། །གསུམ་པ་ཆོ་ག་བསྡུས་པའི་ཕྱག་ལེན། གསུམ་པ་ཆོ་
Chinese
恰热瓦（Caru），供养之物：上师面前的瓶坛上，放置两个瓶子，即本尊瓶和事业瓶。瓶中的供品按照坛城仪轨中所述准备。另外准备一个浴瓶，其中装满八种供品，确保无一缺失。这三个瓶子都装饰有颈饰和口饰。此外，所有上师和弟子面前都应备有铃、杵、散花和乐器等所有必需品。新的圣物用黄色丝绸等覆盖。对所有事业进行咒语的保护等。这些精心准备的物品是中等规模的准备工作。 因此，第二天清晨早起，穿上黄色衣服，坐在垫子上，加持处所和物品。首先是自生本尊：通过广大的道次第，然后收摄坛城，保持黑汝嘎（Heruka）的慢心，直到安住于此状态。 然后，修持瓶子，即本尊瓶和事业瓶，按照坛城仪轨进行修持。在浴瓶上放置金刚结，上师用嘴绕着金刚结。净化瓶子，使其具有净化圣物污垢的能力。如上所述，按照之前的三个晚上准备工作进行。第二，从净化圣物到广大灌顶之间的十三个主要内容全部进行。在最后的仪轨中，第一，施予食子；第二，护法神的劝请，这两者都按照之前广大仪轨中所述，没有遗漏地进行。 第三，忏悔和送圣：念诵三遍百字明咒，并为未完成等过失忏悔。对于有食子供养的圣物，进行坚住。对于没有的，以及瓶内的智慧尊，送其返回本性。从‘眼中愚痴金刚’等语开始，念诵：‘一切众生的金刚自性完全清净。’ 第四，劝请施主。第五，对施主说吉祥语。第六，供养加持的圣物。第七，回向功德。第八，供养上师。第九，举行会供。第十，再次广大地说吉祥语。第十一，收集事业的剩余。第十二，进行火供。这些都按照广大仪轨进行，以上展示了中等仪轨的完整过程。 结尾仪轨的章节：‘供养坛城，获得成就。’舍弃这一句，除了章节上的差异外，其他与广大仪轨没有太大区别。 第三，简略仪轨的实践。
English
Caru's offerings: On the vase platform in front of the master, place two vases, namely the main vase and the activity vase. The vase substances are prepared as described in the mandala ritual. In addition, prepare a bathing vase, filled with all eight offerings, ensuring nothing is missing. All three vases are adorned with neck ornaments and mouth decorations. Furthermore, all the necessary items such as vajra, bell, scattered flowers, and musical instruments should be prepared in front of all the master and disciples. The new sacred objects are covered with yellow silk, etc. Perform mantra protection for all activities. These well-prepared items are the intermediate preparation. Therefore, wake up early in the morning, wear yellow clothes, sit on the mat, and bless the place and items. First, generate oneself as the deity: perform the extensive path, then gather the mandala, and maintain the pride of Heruka until abiding in that state. Then, practice the vases, namely the main vase and the activity vase, according to the mandala ritual. Place a vajra string on the bathing vase, and the master wraps the string around his mouth. Purify the vase, so that it has the power to purify the defilements of the sacred objects. As mentioned above, perform the preparations as in the previous three evenings. Second, perform all thirteen main points from purifying the sacred objects to the extensive empowerment. In the final ritual, first, offer the torma; second, propitiate the Dharma protectors, both of which are performed as described in the previous extensive ritual, without any omissions. Third, confess and send the deities: recite the Hundred Syllable Mantra three times, and confess any faults such as incompleteness. For the sacred objects with torma offerings, perform the stabilization. For those without, and for the wisdom deities within the vase, send them back to their nature. Starting with 'Ignorance vajra in the eyes,' etc., recite: 'May the vajra nature of all beings be completely pure.' Fourth, invite the patrons. Fifth, say auspicious words to the patrons. Sixth, offer to the blessed sacred objects. Seventh, dedicate the merit. Eighth, offer to the master. Ninth, hold a feast. Tenth, again extensively say auspicious words. Eleventh, gather the remaining of the activities. Twelfth, perform the fire puja. These are all performed according to the extensive ritual, thus demonstrating the complete intermediate ritual. The chapter of the concluding ritual: 'Offer the mandala and attain accomplishments.' By omitting this one verse, there is not much difference from the extensive ritual except for the difference in chapters. Third, the practice of the concise ritual. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ག་བསྡུས་པའི་ཕྱག་ལེན་འདི་དེང་སང་དར་སོ་མེད་ཅིང་། ཕྱག་ལེན་ཆེར་མི་མཛད་འདུག་པས་མ་བྲིས་སོ། །ཡང་བྱེད་པར་སྤྲོ་ན་དོན་གསལ་དང་། བཀྲ་ཤིས་རྒྱ་ མཚོར་ལྟ་བར་བྱའོ། །རྩ་བའི་ས་བཅད་བདུན་པ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱས་པའི་དགོས་པ་ནི། མ་བྱས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་། བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི་རྒྱུད་ལས། གང་དུ་སྐུ་གཟུགས་རྫོགས་ པ་དང་། །བྱིན་མ་བརླབས་པར་རིང་གནས་ན། །དེ་ལ་བཀྲ་མི་ཤིས་པ་འབྱུང་། །དེ་སྲིད་མཆོད་པར་དེ་མི་འོས། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་ཞིག །རིགས་པའི་མཚན་ཉིད་སྤངས་པ་ན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ གྱིས་མཆོད་མི་བྱེད། །དེ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཅན་དེ། །རབ་གནས་མ་བྱས་གཟུགས་ཅན་ལ། །གང་ཞིག་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་བྱེད་པ། །དམ་ཚིག་བྲལ་ཞིང་སྔགས་དམན་པས། །སྦྱིན་སྲེག་ཐལ་བ་འབྲས་མེད་མཚུངས། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། 1-147 ཆོ་ག་དང་ཡོ་བྱད་དམན་པ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་དེ། ཆོ་ག་དམན་པ་མི་བྱ་སྟེ། །རབ་གནས་རྟག་པར་བཀྲ་མི་ཤིས། །འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འཇིགས་པ་ཆེ། ། དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་ནན་ཏན་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་ལེགས་པར་བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཆོ་ག་བདག་ཉིད་ནུས་པ་ཡི། །རྟོག་པ་ལས་གསུངས་ཚུལ་ལེགས་པས། ། དེ་བྱས་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་ནི། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་འབྲས་བུ་སྐྱེ། །སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི། །དེ་ལ་བྱིན་རླབས་འཇུག་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་སྔགས་གནས་པས། །མཆོད་ལྡན་མཆོད་ པར་བྱེད་པ་དང་། །དེ་ཡི་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱིས། །སྐྱེ་བ་རུ་ནི་མཆོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རབ་གནས་ལེགས་པར་བྱས་པས་འཇིག་རྟེན་འདི་དང་། ཕ་རོལ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་ བུའི་བར་དུ་ཇི་ལྟར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ལྟར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཞེས་པ་དོན་གསལ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བཀོད་པའོ། །ཇི་ལྟར་གསུང་བ་བཞིན། རྟེན་ལ་ གཟུངས་གཞུག་དང་། རབ་གནས་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་ཀྱང་། དེང་སང་དབུས་གཙང་ཁམས་གསུམ་ན་ཡོན་བདག་དད་པ་དང་། འབྱོར་པ་ཆེ་ཞིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་ཤི་གསོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བཞེངས་པ་ཞིག་འདུག་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ཏེ། 1-148 ངེད་རང་མཆོད་གནས་རྣམས་གལ་ཆུང་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་མཛད་པའི་སྟོབས་ཀྱི་གཟུངས་གཞུག་དང་། རག་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སངས་རྒྱས་དང་། བླ་མ་གོང་མའི་གསུང་རབ་ནས་བཤད་པ་དང་མི་མཐུན་ཅིང་། ཆོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཟོག་ཆོས་ཀྱི་མགོ་བོ་བསྐོར་བ་དང་། བཟོ་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྒྱ་ལུགས་ཡིན་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུངས་པའི་ཕྱག་ཚད་གཡས་སུ་བཞག ཆུ་བྲག་ཤིང་གསུམ་ བཟོ་རྩེད་ལ་གང་སྤྲོ་བྱེད་པས་རྒྱས་བཀབ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་
Chinese
如今，这种简略的加持法已不流行，很少有人修持，故未书写。若仍有兴趣，可参考《义明》和《吉祥海》。根本科判第七，讲述开光的必要性，即不开光的过患和开光的利益。首先，经中说：‘凡是圆满的佛像，若未经开光而长久供奉，就会出现不吉祥之事。这样的佛像不值得供养。例如，如果一个人舍弃了种姓的特征，世间众人就不会供养他。同样，对于未经开光的佛像，如果有人供养和顶礼，就会失去誓言，降低咒力，其护摩如同灰烬般毫无意义。’ 此外，仪轨和供品不足也会有过患：‘不应进行简略的仪轨，因为开光总是带来不吉祥。在今世遭受痛苦，来世充满恐惧。因此，为了获得成就，应尽一切努力认真进行。’ 其次，是圆满开光的利益：‘仪轨本身具有力量，因为它是根据正士的见解所说。因此，这样做会产生巨大的功德，产生可见和不可见的果报。佛像的特征，会毫不动摇地融入加持。’ 同样，经中说：‘由于咒语的加持，供养者会得到供养，并通过其业力的成熟，在来世也得到供养。’因此，圆满的开光能使今生、来世，乃至成佛的果位，都能如所发愿般实现。以上是开光的利益。如《义明》中所说。正如经中所说，装藏和开光至关重要。然而，如今在卫藏康区，施主们财力雄厚，信仰虔诚，为一切新旧佛像的装藏而努力，这值得随喜。 然而，我们寺院的僧众，却将重要的佛事视为儿戏，装藏和开光的仪轨，与佛陀和历代上师的经典相悖，对佛法术语一窍不通，只会用世俗之法来欺骗信众。工匠们也以汉地风格为借口，将佛陀所说的度量弃之不顾，随意用泥、石、木进行雕琢，敷衍了事。唉，佛陀啊！'
English
This abbreviated consecration practice is not popular nowadays, and few people practice it, so it is not written down. If you are still interested, you can refer to 'Don Sal' and 'Tashi Gyatso'. The seventh fundamental section discusses the necessity of consecration, namely the faults of not consecrating and the benefits of consecrating. First, the tantra says: 'Wherever a complete statue is, if it remains for a long time without being blessed, inauspicious things will occur. Such a statue is not worthy of offering. For example, if a person abandons the characteristics of his lineage, all the people in the world will not make offerings to him. Similarly, to a statue that has not been consecrated, whoever makes offerings and prostrations, will be separated from vows and have diminished mantras, and his burnt offerings will be like ashes, without fruit.' Furthermore, there are faults in having deficient rituals and offerings: 'Deficient rituals should not be performed, because consecration always brings inauspiciousness. In this world, one suffers, and in the next world, there is great fear. Therefore, to obtain accomplishments, one should make diligent effort in every way.' Secondly, the benefits of performing it well are: 'The ritual itself has power, because it is spoken according to the views of the wise. Therefore, doing so creates great merit, producing visible and invisible fruits. The characteristics of the statue will unfailingly receive blessings.' Similarly, it is also said that 'Because the mantra abides, the one who makes offerings will be worthy of offerings, and through the ripening of his karma, he will be offered to in future lives.' Therefore, a well-performed consecration enables one to achieve whatever one wishes for in this life, the next life, and even the attainment of Buddhahood. The benefits of consecration have been shown. This is arranged as stated in 'Don Sal'. As the scriptures say, the insertion of relics and consecration are of utmost importance. However, nowadays in U-Tsang and Kham, patrons are wealthy and faithful, and they rejoice in dedicating themselves to the creation of supports for body, speech, and mind, both old and new. However, our own monastic community treats important Dharma activities as trivial, and the procedures for inserting relics and consecration are inconsistent with the scriptures of the Buddha and previous lamas. Those who do not understand Dharma terminology deceive the faithful with worldly practices, and the artisans, claiming it is in the Chinese style, disregard the measurements spoken by the Buddha, and carelessly carve with clay, stone, and wood, doing whatever they please. Alas, Buddha!' --------------------------------------------------------------------------------