Tibetan
བ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྟ་བ་ལ་མིག་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཅིང་གསལ་ལ་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འབར་བཞིན་པ་དེ་སྐྱེ་བོ་མིག་མེད་པར་གྱུར་པས་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །རྟོགས་བྱའི་དོན་སྟོང་ཉིད་ངོས་གཟུང་བ་ནི། མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ (༨༠)པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གང་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ལ་སྔར་ཡོད་བསལ་བར་བྱ་བ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མེད་དེ། གདོད་མ་ནས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཡོན་ཏན་སྔར་མེད་བཞག་པར་བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་མེད་དེ། སྟོབས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཡང་དག་པའི་དོན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡུལ་ཅན་དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བལྟས་ཤིང་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་གོམས་པ་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་རིམ་གྱིས་སྐྱེས་ནས་སྤང་བྱ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ཡང་མཐོང་ལམ་དུ་མཐོང་སྤང་གི་དྲི་མ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། སྒོམ་ལམ་དུ་སྒོམ་སྤང་གི་དྲི་མ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་དུ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མཐའ་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ལས་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པ་སོ་སོར་འབྲལ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྤང་རུང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དག་གིས་ཁམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་མཐོང་གི། །ཆོས་ཉིད་ལས་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཅིང་སོ་སོར་འབྲལ་མི་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ (༨༡)སྤང་དུ་མི་རུང་བའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པ་བླ་ན་མེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་མཐའ་དང་ཡང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་གྱི་མཐའ་ལས་ཀྱང་གྲོལ
Chinese
因为愚者的真如见解没有眼睛，所以不能如实地现量证悟。譬如，清净明亮、光芒万丈的太阳，盲人无法亲眼看见一样。如是说。 所要证悟的空性之义，如何理解远离二边的空性之体性呢？自性完全清净的如来藏，胜义谛的真如，对于此真如，没有任何需要去除的遍计烦恼的过患，因为从本初就远离了一切的客尘垢染，这是它的自性。同样，也没有任何需要新安置的清净功德，因为力量等胜义的功德，从本初就自然成就，并且是不可分割的法性，这是它的自性。 这样，以远离二边的对境，以真实的法界真如为对境，以有境胜义智慧的正见来现量观察并安住，由此串习到极点，以及如实现见真实法性的智慧逐渐生起，从而获得从所断的客尘垢染中解脱。 也就是在见道中从见道所断的垢染中解脱，在修道中从修道所断的垢染中解脱，在究竟道中从二障及其习气中完全解脱。 因此，从法性中可以区分开来，具有能够分离的特征，可以断除的客尘，这些有为的世俗法，因为这些清净了如来藏的自性，所以见到远离有边的。 从法性中无法区分开来，具有不可分离的特征，不可断除的自性，胜义无上的佛法，力量等无量功德，因为这些不是法界的空性，所以也远离了无边。因为互相矛盾，所以也从有无二边的边见中解脱。
English
Because the view of suchness of the foolish does not have eyes, it is not a direct realization as it is. For example, just as a blind person cannot directly see the sun's disk, which is pure, clear, and blazing with light. It is said. What is the way to grasp the meaning of emptiness to be realized? What is the nature of emptiness that is free from the two extremes? The Tathagatagarbha, which is completely pure by nature, the ultimate truth of suchness, has no faults of pervasive afflictions to be removed, because it is by nature free from all adventitious stains from the beginning. Similarly, there is nothing to be newly established as purified qualities, because the ultimate qualities such as powers are naturally accomplished from the beginning, and the nature of indivisibility is its nature. Thus, with the object free from the two extremes, the true realm of Dharma, suchness, as the object, the wisdom of the subject, the true knowledge of ultimate meaning, is directly observed and placed in equanimity, and from this, familiarity becomes extreme, and the wisdom that directly sees the meaning of the true nature of Dharma gradually arises, thereby obtaining liberation from the adventitious stains to be abandoned. That is, in the path of seeing, liberation from the stains to be abandoned by seeing, in the path of meditation, liberation from the stains to be abandoned by meditation, and in the ultimate path, complete liberation from the two obscurations together with their predispositions. Therefore, those conditioned, conventional dharmas that can be distinguished from the nature of Dharma, having the characteristic of being able to be separated, and adventitious stains that can be abandoned, because these purify the essence of the Tathagatagarbha, it is seen to be free from the extreme of existence. Those that cannot be distinguished from the nature of Dharma, having the characteristic of being inseparable, the ultimate, unsurpassed Buddha Dharma that cannot be abandoned, the infinite qualities such as the powers, because these are not the emptiness of the realm of Dharma, it is also free from the extreme of non-existence. Because they are mutually contradictory, they are also liberated from the extremes of both existence and non-existence.
Tibetan
་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་བཀག་པའི་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་མཐའ་ལས་ཀྱང་གྲོལ་བས། མཐའ་གཉིས་སམ་མུ་བཞི་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་བཤད་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དྲིས་ལན་གྱི་དགོས་པ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེའི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །མདོར་བསྟན་པ་དྲི་བ་ནི། དཔེར་ན་མི་བརྟན་ཞིང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྤྲིན་གྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང་། ལོངས་སྤྱད་ཅིང་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་བརྙན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེར་ཤེས་པར་བྱ་བ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ཡང་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོང་ཞིང་རང་བཞིན་མེད་པའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ནས་སླར་ཡང་བཀའ་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་གསུང་རབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་མང་པོ་འདིར་རྒྱལ་བ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བདེན་པ་གསུང་བ་རྣམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འོད་གསལ་བ་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཡོད་དེ་ (༨༢)ཞེས་ཅི་སྟེ་གསུངས། སྔར་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་འདིར་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དག་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ལན་ནི། འགལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་བདེན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་དགག་པའི་ཆེད་དུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ལྔའི་ཆེད་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡོད་པར་བསྟན་པའོ། །ཞེས་འཆད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་མ་བསྟན་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་རང་ལ་ཡོད་པར་མི་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བུས་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་སེམས་ཞུམ་ཞིང་། ལམ་ལ་འཇུག་པར་མི་སྤྲོ་བའི་ཉེས་པ་དང་། གཞན་ལ་ཡོད་པར་མ་ཤེས་པས་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་དམན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དེ་དག་ལ་བརྙས་པ་བྱེད་ཅིང་མི་གུས་པའི་ཉེས་པ་དང་། རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་མ་ཤེས་པས་ཡང་དག་པ་མིན་པ་བཅོས་མ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་མེད་པ་ལ་ཡོད་དམ་སྙམ་དུ་འཛིན་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ད
Chinese
。因此，由于从对它的禁锢中也解脱了二元对立的边，从二边或四句中彻底解脱出来的空性，这种如实不颠倒的方式唯有这个。以上。为了阐释这些论述的必要性，分为两点：简要说明问答的必要性，以及详细阐述其含义。简要说明的提问是：例如，就像不稳定且无自性的云彩的形态一样；就像享用和体验却无自性的梦境显现一样；就像显现多种多样却无自性的幻化影像一样；在宣说无相的中期佛典，如《圣母经》的广、中等经典中，要知道从色蕴到一切智之间的一切法，虽然显现，但所有相都完全是空性且无自性的。如此广说之后，再次在最终确定胜义谛的经论，如《如来藏经》等众多经典中，诸佛圆满正等觉所宣说的真理是，一切有情都具有佛陀的如来藏，法界自性清净且光明，从原始以来就自然存在的（８２）。为何如此宣说？如果说先前说没有，而这里说有，这难道不是矛盾吗？回答是：没有矛盾的过失。先前说没有，是为了遮止执着为真实存在，是为了显示没有暂时的垢染。而这里说有，是为了五个特殊的必要性而显示法界是存在的。如此解释说：如果不如是显示如来藏的存在，有情们因为不知道真实的佛陀就在自己心中，就会心生怯懦，心想像我这样的人无法成就菩提，从而不乐于进入道。这是第一个过失。因为不知道在他人心中也有，就会心想这些有情是低劣的，从而轻蔑他们，不恭敬他们。这是第二个过失。因为不知道在自己和他人心中都有，就会认为真实的功德和非真实的虚假暂时的垢染，存在于自性上不真实的法中，从而产生增益。这是第三个过失。真实的功德和
English
. Therefore, having been liberated from the extremes of duality by preventing it, the way of emptiness, which is completely liberated from the two extremes or the four alternatives, is only this. That's it. To explain the necessity of these statements, there are two points: briefly explaining the necessity of the questions and answers, and explaining its meaning in detail. The question for the brief explanation is: For example, just like the form of clouds, which is unstable and without inherent existence; just like the appearance of dreams, which are enjoyed and experienced but without inherent existence; just like the illusory images that appear in various ways but without inherent existence; in the middle scriptures that teach non-characteristics, such as the extensive and intermediate versions of the Mother Sutra, it should be known that all phenomena from form to omniscience, although they appear, all aspects are completely empty and without inherent existence. After speaking extensively in this way, again in the scriptures that definitively determine the ultimate truth, such as the Tathagatagarbha Sutra and many others, the truth spoken by the victorious, perfect Buddhas is that all sentient beings have the essence of the Buddha, the realm of Dharma, which is naturally pure and luminous, and has been spontaneously established from the beginning (82). Why is it said like this? If it is said that it did not exist before, and here it is said that it does exist, isn't this a contradiction? The answer is: There is no fault of contradiction. Saying that it did not exist before is to prevent clinging to it as truly existent, and to show that there are no adventitious stains. And saying that it does exist here is to show that the realm of Dharma exists for the sake of five special necessities. It is explained that: If the Tathagatagarbha is not shown to exist, sentient beings, because they do not know that the true Buddha is in their own hearts, will become timid, thinking that someone like me cannot achieve Bodhi, and will not be happy to enter the path. This is the first fault. Because they do not know that it exists in others, they will think that these sentient beings are inferior, and thus despise them and do not respect them. This is the second fault. Because they do not know that it exists in themselves and others, they will think that true qualities and untrue, artificial, adventitious stains exist in phenomena that are not truly existent in their nature, and thus generate superimposition. This is the third fault. The true qualities and