Tibetan
་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལས། །མ་ལུས་དེར་བྱུང་དེ་རུ་ཐིམ། །ཞེས་དང་། ནཱ་རོ་པས། སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས། །རང་རིག་སེམས་ལས་གུད་ན་མེད། །ཅེས་དང་། ནཱ་རོ་མཻ་ཏྲིའི་ཚིག་བསྡུས་ལས། །སྣང་བ་རང་གྲོལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཞེས་དང་། གང་གི་དེ་ཉིད་མཐོང་རྟོགས་ན། །སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །ཞེས་དང་། མཻ་ཏྲི་པས། སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་སེམས་ (༤༤༨)ཀྱི་ངོ་བོ་འདི། །ཐུག་ཕྲད་ཙམ་གྱི་མ་གྲུབ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །ཞེས་དང་། རྗེ་མར་པས། ཕྱི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ་འཁོར་འདི། །སྐྱེ་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རྟོགས། །ཞེས་དང་། རྗེ་བཙུན་གྱིས། ཕྱི་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་སྣང་ལགས་ཀྱང་། །མ་རྟོགས་དུས་ན་འཁྲུལ་སྣང་སྟེ། །ཕྱི་ཡུལ་གྱི་ཞེན་པས་འཆིང་བར་བྱེད། །རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མར་སྣང་། །ཡུལ་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་ཤར། །ཞེས་དང་། རྗེ་སྒམ་པོས། བརྟགས་པའི་བག་ཆགས་སྣང་གྲགས་འདི། །དོན་དམ་ཡིན་པར་བཙིར་གྱིས་བཟུང་། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཀའ་བརྒྱུད་རིན་པོ་ཆེའི་རྡོ་རྗེའི་གསུང་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་མངས་པའི་འཇིགས་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །གསུམ་པ་སྐྱོན་སེལ་ཞིང་སྒོམ་དོན་ངོས་བཟུང་བ་ལ། སྒོམ་གྱི་ནོར་ས་བཤད་པ། སྒོམ་ཕྱོགས་རེ་བའི་སྐྱོན་བཤད་པ། སྒོམ་སྐྱོན་མེད་ངོས་བཟུང་བ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། སྔར་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་ཞིང་། བདེ་ (༤༤༩)གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་སྐྱོང་བ་ནི། རྫུ་འཕྲུལ་དང་མངོན་ཤེས་སོགས་བསྐྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཡང་། དེ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན་རྫོགས་བྱང་གི་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་བར་དཀའ་ལ། ཟིན་ནའང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པས་ན་ཐར་པའི་དངོས་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་དག་སྟོང་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་ཐར་པ་བསྟེན་མ་ཡིན། །འགྲོ་དྲུག་སྲིད་པའི་བཙོན་རར་ནི། །རྨོངས་པ་དེ་དག་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྟོང་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་བདག་མེད་གཉིས་སམ་སེམས་ཀྱི་གཞི་རྩ་ཆོད་པའི་ལྷག་མཐོང་མེད་དུ་མི་རུང་བས། ལྷག་མཐོང་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་སྟོང་ཉིད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་བྱེད་ཀྱང་། །ངོས་ནི་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་འཇིག་མི་བྱེད། །ཅེས་སོགས་སྔར་དྲངས་ (༤༥༠)པ་ལྟར་རོ།
Chinese
从广大的自性中，一切都由此生，又融入其中。如那若巴说：显现和存在的这些法，并非在自明的心之外。如那若麦智的简略语：显现自解脱是法身。谁若见证了那个实相，一切显现存在皆是大手印。如麦智巴说：种种显现是心的体性，仅仅相遇不能成立大手印。如玛尔巴尊者说：外显现是幻化的轮转，了悟为无生大手印。如杰尊说：外显现无论如何显现，未证悟时是错觉，因对外境的执着而束缚，对证悟者来说如幻象，外境显现成为心的助伴。如冈波巴尊者说：将分别的习气显现声响，执着为实有。等等噶举派珍宝的教言非常多，因畏惧繁多而不再赘述。第三，遣除过失并确定修持要点，其中分三：讲述修持的错误之处，讲述修持偏颇的过失，确定无过失的修持。第一，如前在止观时所说的，一心不乱的心，远离沉掉之过，具有乐明无分别的体验，修持这个，虽然是生起神变和神通等的特殊禅定，但若不以菩提心摄持，也难以转变为圆满菩提之因，即使摄持，也不会成为特殊的菩提道，因为心不转向空性，所以不会成为解脱的真实因。如龙树所说：若人不了知空性，彼等非是趣入解脱，六道轮回的监狱中，愚昧者将在此轮转。因此，了知空性，若无断除二种我执或心之根本的胜观是不行的，因此，不与胜观相连的单纯止观，不会成为空性和大手印的修持，如《三摩地王经》所说：世间有人修禅定，然彼我执不摧毁。等等如前所引（４５０）
English
From the vast nature, all arises therein and dissolves therein. As Naropa said: These phenomena of appearance and existence are not separate from the self-aware mind. As the condensed words of Naromaitri say: Appearance self-liberated is the Dharmakaya. When one sees and realizes that very nature, all appearance and existence is the Great Seal. As Maitripa said: The various appearances are the nature of the mind (448), the Great Seal is not established by mere encounter. As Lord Marpa said: This outer appearance is the wheel of illusion, realize it as the unborn Great Seal. As Jetsun said: However the outer appearances may appear, when not realized, they are illusions; attachment to external objects binds us; to those who are realized, they appear as illusions; the appearance of objects arises as a friend of the mind. As Lord Gampopa said: These appearances and sounds, which are the imprints of conceptualization, are grasped as truly existent. And so on, the vajra words of the precious Kagyu lineage are very numerous, but I will not elaborate further for fear of prolixity. Third, eliminating faults and identifying the points of practice, there are three parts: explaining the errors of practice, explaining the faults of biased practice, and identifying faultless practice. First, as explained earlier in the context of shamatha, cultivating a one-pointed mind that is free from the faults of sinking and excitement, and possesses the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality, although it is a special samadhi that generates miraculous powers and clairvoyance, etc., if it is not grasped by bodhicitta, it will be difficult to transform it into a cause for perfect enlightenment. Even if it is grasped, it will not become a special path to enlightenment, because the mind does not turn towards emptiness, so it will not become a real cause of liberation. As Nagarjuna said: Those who do not know emptiness, they do not approach liberation. In the prison of the six realms of existence, those ignorant ones will revolve. Therefore, to know emptiness, it is indispensable to have vipashyana that cuts off the two self-grasps or the root of the mind. Therefore, mere shamatha that is not connected with vipashyana does not become the practice of emptiness and the Great Seal. As it is said in the Samadhiraja Sutra: In the world, there are those who practice samadhi, but they do not destroy the notion of self. And so on, as quoted earlier (450).
Tibetan
།དེ་ལྟར་ན་ཐོས་པ་ཆུང་ཞིང་བླ་མ་བསྟེན་ཡུན་ཐུང་བ་དག་ལ་དང་པོར་སྒོམ་རྗེས་མཐུན་པ་ཙམ་སྐྱེས་ཀྱང་། དེ་སྐྱོང་མ་ཤེས་པར་ངང་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་ལྷག་མཐོང་གི་ངེས་ཤེས་ཤོར་ཞིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དྲན་ཤེས་ལྷོད་པར་གྱུར་ཏེ་སྒོམ་མིན་གྱི་ཉམས་ཅི་རིགས་ཤར་བ་ལ་སྒོམ་དུ་རློམ་པ་སྐྱེས་ནས་ནོར་ས་མང་ངོ་། །དེས་ན་དེ་དག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཅི་རིགས་ལ་སྒོམ་བསྐྱངས་པས་བྱིང་རྨུགས་འཕེལ་ཏེ། དང་པོར་མིག་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་ཕྲ་རགས་མི་གསལ་བར་ཝལ་པོ་ལྟ་བུར་གྱུར། དེ་ཡང་ཇེ་མི་གསལ་དུ་སོང་ནས་མཐར་མིག་ཤེས་ཐིམ་པས་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་འགག །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པའང་ཅི་རིགས་པར་མི་གསལ་ཞིང་མཐར་འགགས་ཏེ། མཇུག་ཏུ་ཡུལ་དྲུག་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཀ་འགགས་ནས་སྣང་མེད་དྲན་མེད་བརྒྱལ་བ་ལྟར་སོང་བ་འོང་སྟེ། དཔེར་ན་མཚོ་ལ་དར་ཆགས་པ་ན་ཆུའི་རྣམ་པ་དྭངས་ (༤༥༡)ཤིང་གསལ་བ་དང་ཆུ་ནང་གི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ཇི་སྙེད་པ་མི་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟར་རོ། །ཡང་། དེ་ལས་ནི་ཅུང་ཟད་དྭངས་ཤིང་དྲན་པ་ཡུད་དེ་བ་ཙམ་ཡོད་པ། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་སྣང་བའང་མ་འགགས་ཀྱང་། དེ་དག་མི་གསལ་བ་ཝལ་པོ་ལྟར་སོང་ནས་ཤེས་བཞིན་མི་གསལ་བར་རྨོངས་པའམ་འཐོམས་པའམ་སྙོམ་པ་ལྟར་གྱུར་པའང་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་གཏི་མུག་གི་རིགས་དང་། དེའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཆར་གཏོགས་སུ་བཤད་དེ། ཡང་། ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་གསལ་མི་གསལ་སོགས་གང་གིའང་རིག་ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང་། གང་དུའང་ཡིད་འདུ་མི་བྱེད་པར་དྲན་མེད་ལྟ་བུར་གནས་པ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱོགས་འདྲ་བའི་གནས་པ་སྟོངས་པོའི་རིགས་ཡིན་པས་སྒོམ་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་རྨོངས་པ་ཤས་ཆེ་བར་སྣང་བས་དུད་འགྲོའི་རྒྱུ་ཚོགས་སུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། རྨོངས་པས་ཕལ་ (༤༥༢)ཆེར་དུད་འགྲོར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཡང་། དེ་དག་དང་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བར་སེམས་ལ་དྭངས་ཆའམ་གསལ་སྣང་ཅི་རིགས་དང་ལྡན་ཡང་འདོད་པ་བཞིན་གྱི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་གསལ་ངར་དང་མི་ལྡན་ན། དེ་ཡང་དགེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་མི་འགྲོ་ཞིང་མི་དགེ་བ་འདིར་འགྱུར་ཡང་མེད་པས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་སུ་གཏོགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དྲན་ཤེས་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་མཐའ་དག་ལ་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་གནས་པ་ཙམ་ཡང་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་དགོས་པས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་ཡིན་ནོ། །ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལས་ནི། ཕྱིས་རྐྱེ
Chinese
如此，对于闻法少且依止上师时间短的人来说，最初即使生起少许与禅修相符的体验，若不善于守护，也会不知不觉地失去胜观的定解，并且使专注的觉知变得松懈，各种非禅修的体验生起，却误以为是禅修，从而产生许多错误。因此，应当讲述这些情况。也就是说，由于以各种方式修习禅修，昏沉和睡眠增多，最初眼前的景象变得模糊不清，如同雾气一般。而且越来越不清晰，最终眼识消融，导致色相的显现消失。同样，耳听的声音等等也以各种方式变得不清晰，最终消失。最后，进入六境的六种识全部消失，变得如同昏厥一般，没有知觉，没有记忆。例如，湖面上结冰时，水的状态变得清澈（451）明亮，而水中事物的各种特征变得模糊不清。又，比这稍微清醒一些，只有片刻的记忆，色声等显现虽然没有消失，但这些变得模糊不清，如同雾气一般，导致觉知变得不清晰，变得愚昧、迷茫或迟钝。这些被认为是属于烦恼愚痴的范畴，以及属于其近分的烦恼。又，对于六根的显现，无论清晰与否，都没有感觉和意识，也不对任何事物产生意念，如同没有记忆一般安住，这也与前者相似，属于空性的状态，因此不适合作为禅修。因为这些显得愚昧的成分居多，所以被认为是畜生的因。正如《宝鬘论》中所说：“愚昧者大多（452）会转生为畜生。”又，与这些稍微不同的是，心中具有某种程度的清明或明相，但不具备如意的记忆和觉知的清晰度，那么，这也不会成为善的一心专注，也不会转变为不善，因此属于无记心。同样，对于所有显现不清晰的觉知，既不肯定也不否定，仅仅是安住，这也必须属于行蕴舍受的范畴，因此是无记心。无记业，之后会...
English
Thus, for those who have little learning and have relied on a lama for a short time, even if a slight experience in accordance with meditation arises at first, if they do not know how to protect it, they will unknowingly lose the definitive understanding of insight, and the awareness of concentration will become lax. Various non-meditative experiences will arise, but they will mistake them for meditation, thus creating many errors. Therefore, these should be explained. That is, by practicing meditation in various ways, dullness and drowsiness increase. At first, the subtle and coarse forms in the field of vision become unclear, like a haze. It becomes increasingly unclear, and eventually the eye consciousness dissolves, causing the appearance of form to cease. Similarly, sounds and so on also become unclear in various ways, and eventually cease. Finally, all six consciousnesses that enter the six objects cease, and one becomes like a fainting person, without awareness or memory. For example, when ice forms on a lake, the state of the water becomes clear (451) and bright, but the various characteristics of the objects in the water become unclear. Furthermore, it is slightly clearer than that, and there is only a moment of memory. The appearances of form, sound, etc., have not ceased, but they have become unclear like a haze, causing awareness to become unclear, becoming ignorant, confused, or dull. These are said to belong to the category of the affliction of ignorance, and to the category of its near afflictions. Furthermore, regarding the appearances of the six aggregates, whether clear or unclear, there is no sensation or consciousness, and one does not focus the mind on anything, remaining like a person without memory. This is also similar to the previous one, belonging to the state of emptiness, so it is not suitable as meditation. Because these appear to have a large component of ignorance, they are said to be the cause of animals. As it says in the Precious Garland: "The ignorant mostly (452) become animals." Furthermore, slightly different from these, the mind has some degree of clarity or clear appearance, but it does not have the desired memory and the clarity of awareness. Then, this will not become a virtuous single-pointedness of mind, nor will it turn into non-virtue, so it belongs to the mind of neutrality. Similarly, for all appearances of unclear awareness, neither affirming nor denying, but merely abiding, this must also belong to the category of equanimity of formations, so it is a neutral mind. Neutral actions will later...