Tibetan
ཆེན་པོའི་གདམས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ན། རྗེ་དྭགས་པོས་སྤྱི་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་སྐུ་ (༤༢༥)བཞིར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ལ་གསུངས་ཀྱང་། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་ཅན་སེམས་ཉིད་དང་དེ་ལས་འཆར་བའི་རྟོག་པ་དང་། དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དག་གདོད་མ་ནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་ཤིང་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། དེའི་ཚུལ་སྔར་མ་རྟོགས་པར་དེ་དག་བཟང་ངན་དང་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་ལས། སྙིང་པོ་དོན་གྱི་གདམས་པ་དང་ངོ་སྤྲོད་ཀྱིས་དེ་དག་གདོད་མ་ནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་ཤིང་གནས་པར་ངོ་འཕྲོད་ནས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་སེམས་ཉིད་ཁོ་ནར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྗེ་ཕག་མོ་གྲུ་པས། སེམས་དང་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་གསུམ། །དང་པོར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ། །གདམས་པས་སེམས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་ཞེས་སུ་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་ཐ་མལ་པའི་སེམས་སྣང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་སྦྱོར་བས་སམ། མཚན་མར་སྐྱེས་པའི་སེམས་སྣང་རང་མཚན་ (༤༢༦)པ་རང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་སྟོང་པ་དང་སྦྱོར་བ་སོགས། མདོར་ན་གསལ་སྟོང་སྣང་སྟོང་རིག་སྟོང་བདེ་སྟོང་སོགས་གཉིས་ཆོས་སུ་སྣང་བ་མཐའ་དག་ཟུང་འཇུག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་འཆད་རུང་ཡང་མ་སྤྲོས་སོ། །གཉིས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ངོ་སྤྲོད་པ་དངོས་ལ། སེམས་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲོད་པ། རྣམ་རྟོག་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲོད་པ། སྣང་བ་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲོད་པ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། རང་གི་སེམས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་ཞིང་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་པས་མ་བསླང་།།།པར་རྣལ་དུ་ཕབ་ལ་རང་བབས་སུ་བཞག་པའི་དུས་ན། སེམས་དེའི་གནས་ལུགས་སམ་གནས་ཚུལ་ལ་སེམས་རང་གིས་བལྟས་པའི་ཚེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཆར་སྒོ་ཕྲ་རགས། ཐམས་ཅད་མ་བཀག་ཀྱང་རང་སངས་རང་དག་རང་ཞི་ལ་སོང་ནས། ངོས་བཟུང་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ངང་དུ་ལྷང་ངེའམ་ཆམ་མེ་གནས་པ་ཞིག་འབྱུང་བ་ནི། སེམས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལ་སེམས་འཇོག་པས་ན་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ (༤༢༧)ཡིན་ལ། དེའི་ངང་ནས་རིག་པ་མི་གསལ་བར་རྨོངས་པའམ་དྲན་མེད་ཀྱི་ལུང་མ་བསྟན་ནམ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཕྱལ་བར་མ་སོང་བར། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་གསལ་ལ་གོ་མ་འགགས་པ། རང་རིག་ཅིང་རང་གསལ་བ། རིག་ལུགས་དང་གསལ་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བརྗོད་དུ་མེད་པ། རྣམ་པ་བཀྲ་རིག་རིག་པ་ལྟ་བུའི་ཉམས་སུ་མྱོང་རྒྱུའམ་ཕྲིག་ཚུད་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་
Chinese
如果问，何为大窍诀中所说的“俱生和合”？ 达波仁波切曾泛泛地说，是将分别念和合为四身（４２５），但如前所说，有法的心性和从心性中生起的分别念，以及它们的法性空性等，本来就是俱生且无别的。然而，在未证悟此理之前，会执着它们为好坏和不同。通过心要义的窍诀和认识，认识到它们本来就是俱生且安住的，从而将它们全部和合于无别的自性心性之中，因此称为“俱生和合”。如帕摩竹巴所说：“心与分别法身三，最初俱生之彼者，以诀窍和合于心故，说为俱生和合也。” 此外，也可以将平凡的心识显现和合为俱生的智慧，或者将以相状生起的心识显现自相（４２６）与自身俱生的空性相合等等。总之，可以将显空、相空、觉空、乐空等一切显现为二法的现象，都解释为和合于双运俱生的意义之中，但此处不再赘述。第二，实际认识俱生，分为：认识心性俱生、认识分别念俱生、认识显现俱生三种。第一，当自己的心远离沉掉之过，不被好坏的分别念所扰动，安住于自然状态时，心自己观察心的状态或处境。那时，分别念的生起之门，无论粗细，即使没有全部阻断，也会自然消散、自然清净、自然寂灭，从而在无任何执着的境界中，呈现出朗然或坦然的状态。这就是因为心安住于心的状态，所以称为寂止（４２７）。在那种状态中，觉性不会变得不清晰而陷入昏昧或无记，也不会漂浮于舍弃之中。心的自性是清晰且通达无碍的，是自知自明，觉知的方式和清晰的方式都无法言说，会稍微体验到或感受到一种如明星般闪耀的觉性。
English
If asked, what is meant by "coemergent union" as mentioned in the great essential instructions? Dakpo Rinpoche generally said that it is to unite conceptual thoughts into the four bodies (425), but as mentioned above, the nature of the mind, the conceptual thoughts arising from it, and their nature of emptiness, etc., are originally coemergent and inseparable. However, before realizing this truth, one clings to them as good and bad and different. Through the essential instructions and recognition of the heart essence, one recognizes that they are originally coemergent and abiding, and thus unites them all into the inseparable nature of mind itself, hence it is called "coemergent union." As Phagmo Drupa said: "Mind and conceptual thought, the three Dharmakayas, are originally coemergent. Because they are united into the mind through the essential instructions, it is said to be coemergent union." Furthermore, one can also unite the ordinary mind's appearance into coemergent wisdom, or unite the self-nature of the mind's appearance that arises with characteristics (426) with the emptiness that is coemergent with oneself, and so on. In short, all phenomena that appear as dualistic dharmas, such as clarity and emptiness, appearance and emptiness, awareness and emptiness, bliss and emptiness, can be explained as uniting into the meaning of coemergent union of non-duality, but I will not elaborate further here. Second, the actual recognition of coemergence is divided into three: recognizing the coemergence of mind nature, recognizing the coemergence of conceptual thoughts, and recognizing the coemergence of appearances. First, when one's own mind is free from the faults of sinking and excitement, and is not disturbed by conceptual thoughts of good and bad, and rests in its natural state, when the mind itself observes the state or situation of the mind, the gateways of arising of conceptual thoughts, whether subtle or coarse, even if not all are blocked, will naturally dissolve, naturally purify, and naturally pacify, thus presenting a state of clarity or ease in a state of no clinging whatsoever. This is because the mind rests in the state of mind, so it is called calm abiding (427). In that state, awareness will not become unclear and fall into dullness or non-mentation, nor will it float in abandonment. The nature of the mind is clear and unobstructed, self-knowing and self-illuminating, the way of knowing and the way of clarity are indescribable, and one will slightly experience or feel an awareness that shines like a star.
Tibetan
ཙམ་ཡོད་པ་ནི། བལྟ་བྱའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པས་ན་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཡང་དག་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ལ་སེམས་ནི་འཇོག་ཕྱིར་དང་། །ཆོས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དོན་ཏོ། །ཞི་ལྷག་དེ་གཉིས་ཀྱང་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་མཚོན་པ་ཙམ་ལས། དོན་ལ་ཐ་མི་དད་པར་ཞི་གནས་དེ་ཉིད་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ལྷག་མཐོང་དེ་ཀའི་ངང་དུ་གནས་ལ། ལྷག་མཐོང་དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེར་ཀུན་ཏུ་གནས་ཤིང་ (༤༢༨)རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཀུན་རྟོག་གི་མཚན་མས་མ་གོས་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དེར་རང་གིས་རང་རིག་ཅིང་གསལ་བས་ན། ཞི་ལྷག་དབྱེར་མི་ཕྱེད་ཅིང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཅི་ཙམ་གྱིས་ན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་འདྲེས་པར་གྱུར་ཏེ་མཉམ་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། གང་གི་ཚེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཞི་ལྷག་ངོས་འཛིན་དང་ལུང་སྦྱོར་སོགས་ནི་སྔར་ཞི་ལྷག་སྤྱི་བཤད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་འགྲིལ་བ་དེ་ལ་སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བཞེད་ཅིང་། གཞན་ཡང་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་མང་སྟེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས་པ་ལ་སེམས་ངོ་ཤེས་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ཉིད་སྐྱོང་བ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱའི་ (༤༢༩)མདོ་ལས། ཆོས་རྣམས་སེམས་ཀྱིས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། །སེམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས་བཏབ། །སེམས་ངོ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཅི་ཙམ་གྱིས་ན་སྒོམ་པ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། གང་གིས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་དང་། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གཞོན་ནུ་ཏིང་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ངེས་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། རྟོག་པ་མེད་ཅིང་རྣམ་རྟོག་མེད། །བཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། །སེམས་ཀྱང་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མདོ་ལས། བླ་མ་དམ་པའི་བདུད་རྩི་ཡིས། །རང་སེམས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཤེས། །དེ་ཡི་དོན་ལ་མ་ཡེངས་པ། །དེ་ནི་ཏིང་འཛིན་ཞེས་པར་
Chinese
之所以有这样的说法，是因为能够完全辨别所观察的法，所以称为胜观。如《经庄严论》所说：‘依靠正确的住处，为了将心安住于心，以及为了完全辨别法，是寂止和胜观。’这是根本和注释的意义。寂止和胜观这两者也只是从反体的角度各自进行表示，实际上并没有差别，寂止本身就安住于自知自明的胜观之中。胜观也始终安住于心的自性之中(428)，并且以不被分别念的相所染污的寂止之相，自己认知自己并明了，因此，寂止和胜观是不可分割且双运的专注一境之心。如《经义解》所说：‘以何种程度寂止和胜观二者融合，从而平等双运呢？’回答说：‘当专注一境之心本身被忆念之时。’就像这样。寂止和胜观的认识和经文引用等，之前在寂止和胜观总说的时候已经说过了。像这样的寂止和胜观两者都融入心性之中，这被认为是俱生心性法身，此外还有许多名称，将在后面阐述。像这样，了解心的状态被称为认识心性，也被称为瑜伽士，而修持它被称为禅修和三摩地。如《智慧手印经》(429)所说：‘诸法由心印持，心无事物故印持。何为认识心性者，彼乃瑜伽行者。’以及《义解》所说：‘菩萨以何种程度是禅修者呢？’回答说：‘以持续忆念，忆念心的体性。’以及《三摩地王经》所说：‘童子，所谓三摩地，即是心 निश्चित 证悟无生。’以及，‘无分别亦无分别念，不可取亦不可说，心亦无所缘，是故名为三摩地。’以及，《如虚空三摩地经》所说：‘以殊胜上师之甘露，知自心如虚空，不散乱于彼义，是名为三摩地。’
English
The reason for this is that it is called Vipassanā because it can completely distinguish the objects of observation. As stated in the Ornament of the Sutras: 'Relying on the correct dwelling, in order to settle the mind on the mind, and in order to completely distinguish the Dharma, there is Śamatha and Vipassanā.' This is the meaning of the root text and commentary. These two, Śamatha and Vipassanā, are only represented separately from the perspective of opposites, but in reality, there is no difference. Śamatha itself abides in the state of self-knowing and self-illuminating Vipassanā. Vipassanā also always abides in the nature of the mind (428), and because it is not stained by the characteristics of conceptual thought, it is self-aware and clear in the form of Śamatha. Therefore, Śamatha and Vipassanā are inseparable and are a single-pointed mind in union. As stated in the Sutra Explaining the Meaning: 'To what extent do Śamatha and Vipassanā become mixed and equally united?' The answer is: 'When the single-pointed mind itself is kept in mind.' Just like that. The recognition of Śamatha and Vipassanā and the quotation of scriptures, etc., have already been discussed earlier in the general discussion of Śamatha and Vipassanā. Such Śamatha and Vipassanā both dissolve into the nature of mind, which is considered to be the co-emergent Dharmakāya of mind nature, and there are many other names, which will be explained later. In this way, knowing the state of the mind is called knowing the nature of the mind and is also called a yogi, and cultivating it is called meditation and samādhi. As stated in the Sutra of the Wisdom Mudra (429): 'All dharmas are sealed by the mind, and because the mind has no object, it is sealed. Whoever knows the nature of the mind, that is a practitioner of yoga.' And as stated in the Meaning Commentary: 'To what extent is a Bodhisattva a meditator?' The answer is: 'By continuously keeping in mind, keeping in mind the nature of the mind.' And as stated in the King of Samādhi Sutra: 'Young one, what is called samādhi is the certain realization of the unborn mind.' And, 'Without thought and without conceptualization, ungraspable and unspeakable, the mind is also without object, therefore it is called samādhi.' And, as stated in the Sutra of Samādhi Like the Sky: 'With the nectar of the noble guru, know your own mind to be like the sky, do not be distracted from its meaning, that is called samādhi.'