Tibetan
་ལ་སོགས་པ་དྲན་ཞིང་བར་བར་དུ་སེམས་རྒོད་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པས་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཡང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། གཡེངས་པ་གཡེངས་པའི་མཚན་མ་ལ། །ཉེས་དམིགས་བལྟ་བས་བསྡུ་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། (༤༡)པར་ཕྱིན་བསྡུས་པར། རྒོད་པར་གང་ཚེ་གྱུར་པའི་ཡིད། །ཞི་གནས་ཚུལ་གྱིས་བཟློག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་སྤྱོད་ལམ་དུའང་། དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་དང་། ནད་པའི་སྤྱོད་ལམ་ལྟར་དྲག་ཤུལ་སྤོང་བ་དང་། རྒོད་པར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང་། ཕྱག་མང་དུ་འཚལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། །བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོ་ཙམ་ལ་ནི། བྱིང་ན་གཟེང་བསྟོད་པ་དང་སྒྲིམ་པ་དང་། རྒོད་ན་སེམས་འཕང་སྨད་པ་དང་གློད་པ་སོགས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ཞི་ལྷག་གི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས། དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་འདུག་སྟེ་ནང་དུ་ཡང་དག་བཞག་ནས། ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་། སེམས་ཅན་གང་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནང་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ལུས་ཤིནྟུ་སྦྱངས་བ་དང་སེམས་ཤིནྟ་སྦྱངས་བ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཞེས་དང་། (༤༢)དེ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཐོབ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྤངས་ནས། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ནང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ། ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང་། བཟོད་པ་དང་འདོད་པ་དང་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་བལྟ་བ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཞེས་དང་། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཆོས་ཀྱི་མིང་ནི་བསྒོམས་པའང་འདི། །ཞི་གནས་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ལྷག་མཐོང་ལམ་ནི་དེ་དོན་རྣམས། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། ཡང་དག་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམ
Chinese
等等，当见到间隙中心散乱时，应以观修无常等令人厌离之事物来平息散乱。之后，还要努力使心不作意地安住于该对境上。如是说。《中观心论》中说：对于散乱，应观察散乱的过患而加以摄持。如是说。《摄类学》第(41)页中说：当心变得散乱时，应以止住的方式来遣除。如是说。在此的威仪方面，也要守护根门，像病人一样避免剧烈行为，不忆念导致散乱的对境，以及多顶礼等等。对于轻微的沉掉，如果是沉，则应提举和绷紧；如果是掉，则应降低和放松心，等等，如广为人知的那样。三、辨识止观的体性：在《解深密经》中说：他独自住在寂静处，在内心如理作意，对于如何善思之法，如是作意，任何有情以作意之心，于内持续作意，如是作意。如是进入并多次安住于此，由此生起身心轻安，这被称为止。如是说。第(42)页，获得身心轻安后，安住于此，舍弃心的相状，对于如何思之法，在内于三摩地的行境中，作为影像而分别了知并信解。如是对于三摩地的行境影像，对于所知之义进行辨别、胜辨、周遍了知、周遍观察，以及忍、欲、别、见、以及种种作意，这被称为胜观。如是说。《宝云经》中说：止是心一境性。胜观是如实分别。如是说。《庄严经论》中说：此中，法的名称也是禅修，应知是止观之道。胜观之道是，应知是对这些意义进行分别观察。如是说。依靠真实安住，心
English
etc. When one sees the mind wandering in the intervals, one should pacify the wandering by contemplating impermanence and other things that cause aversion. Then, one should also strive to let the mind enter that same object without mental activity. Thus it is said. In the Madhyamaka-hrdaya it says: For wandering, one should gather by looking at the faults of wandering. Thus it is said. In the Abhisamayalankara-samgraha, page (41): When the mind becomes scattered, one should reverse it by the method of calming abiding. Thus it is said. In the conduct of this, one should also guard the gates of the senses, avoid violent actions like a sick person, not remember the objects that cause scattering, and prostrate many times, etc. For slight sinking and excitement, if it is sinking, one should lift up and tighten; if it is excitement, one should lower and relax the mind, etc., as is widely known. Third, identifying the nature of calming and insight: In the Samdhinirmocana Sutra it says: He dwells alone in a secluded place, and inwardly makes correct mental application. For the Dharma that has been well thought out, he makes mental application in this way. Whatever sentient being makes mental application, that mind continuously makes mental application inwardly, thus he makes mental application. Having entered in this way and abiding in it many times, whatever arises as physical pliancy and mental pliancy, that is called calming abiding. Thus it is said. Page (42), having obtained physical pliancy and mental pliancy, abiding in that, abandoning the aspects of the mind, for the Dharma that has been thought about, inwardly in the realm of Samadhi, one separately understands and believes as an image. Thus, for those images of the realm of Samadhi, whatever is distinguishing, supremely distinguishing, completely understanding, completely examining, as well as forbearance, desire, differentiation, seeing, and various mental applications for the meaning of what is to be known, that is called insight. Thus it is said. In the Ratnamegha Sutra it says: Calming abiding is one-pointedness of mind. Insight is correctly discriminating. Thus it is said. In the Sutra-alamkara it says: Here, the name of Dharma is also meditation, one should know it as the path of calming abiding. The path of insight is, one should know it as examining those meanings. Thus it is said. Relying on truly abiding, the mind
Tibetan
ས་ལ་སེམས་ནི་འཇོག་ཕྱིར་དང་། །ཆོས་ (༤༣)རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ལ་སེམས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་ཡི། ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དེ། སྤྱིར་བཏང་ཙམ་དུ་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་སེམས་གཏད་ནས། སེམས་དེ་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཞི་གནས་དང་། ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱེད་ཅིང་འབྱེད་པའི་སེམས་ལྷག་མཐོང་དུ་གསལ་བར་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཡང་དང་པོར་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པ་དང་བསྡུས་ཏེ་འཇོག་དགོས་པ་ནས་མཐར་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ (༤༤)པར་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་དང་། ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་འབྱེད་པ་ནས་མཐར་རྒྱས་པར་མཁས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་བར་ཐམས་ཅད་ལྷག་མཐོང་དུ་བཤད་དེ། བྱང་ས་ལས། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་དང་དོན་ཙམ་གྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ངེས་པར་བཏད་ནས། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དང་སེམས་ཡོངས་སུ་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མོས་པ་ན། ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇོག་པ་དང་བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པ་ནས། རྒྱས་པར་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པའི་བར་འདི་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །ལྷག་མཐོང་གང་ཞེ་ན། ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་འབྱེད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནས། རྒྱས་པར་ (༤༥)མཁས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇུག་པའི་བར་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་ལྷག་གིས་དམིགས་པ་ནི། ཤེས་བྱའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞི་གནས་དང་། ཤེས་བྱའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དུ་ཞིག་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ་གཅིག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་
Chinese
为了于地安置心，为了善加辨别法，即是止和胜观。如是说。其注释中，导师世亲说：依靠真实的正定，为了于心安置心，为了善加辨别诸法，次第应知是止和胜观。若无定则不然，此乃止和胜观之体性。如是说。一般而言，于任何所缘境系心，心不散乱而一缘安住是止，于所应知之义，以各别分别之方式辨别、辨别之心，明晰宣说为胜观。彼亦最初于所缘境系心，从摄集而安住，至终成一续流及平等安住，（四十四）一切皆是止。于所知之义彼之相，作意且辨别，至终广大而以智者和智慧之态入定之间，一切皆说为胜观。如《瑜伽师地论》云：于不可言说之事物唯是事物及唯是义之所缘境，心决定而系念，由远离一切戏论及远离一切心之散乱之作意，于一切所缘境生起信解时，于内在之三摩地之相，从系心及摄集而安住，至广大而成一续流及成三摩地之间，此名为止。何为胜观？谓由已圆满修习止之作意，如所思择之彼等法之相，作意且辨别及善加辨别及法善加辨别，至广大而（四十五）以智者和智慧入定之间，凡是此等即名为胜观。如是说。止观之所缘境者，非于所知之境彼之外而分别之相，是止；于所知之境彼之上，具有分别之相，是胜观之所缘境。如《解深密经》云：世尊，何者是止之所缘境？佛言：一也。如是不分别。
English
In order to place the mind on the ground, and in order to thoroughly distinguish the Dharma, it is quiescence and insight. Thus it is said. In its commentary, the teacher Vasubandhu says: Relying on genuine samadhi, in order to place the mind on the mind, and in order to thoroughly distinguish all dharmas, one should know that quiescence and insight are in order. If there is no samadhi, it is not so, this is the nature of quiescence and insight. Thus it is said. Generally speaking, focusing the mind on any object of focus, and the mind abiding single-pointedly without distraction is quiescence, and the mind that distinguishes and distinguishes the meaning to be known in a separate and distinct way is clearly explained as insight. Moreover, from initially focusing the mind on the object of focus and dwelling in a concentrated manner, to eventually making it a single stream and dwelling equally, (44) all is quiescence. From attending to and distinguishing the characteristics of the object of knowledge, to eventually entering into samadhi with the attitude of a wise person and wisdom, all is explained as insight. As it says in the *Yogācārabhūmi*: "Having fixed the mind firmly on an object of focus that is merely an inexpressible thing or merely a meaning, and by attending to the notion of being free from all elaborations and free from all distractions of the mind, when faith arises in all objects of focus, from focusing the mind on the characteristics of inner samadhi and dwelling in a concentrated manner, to extensively making it a single stream and making it samadhi, this is called quiescence." What is insight? It is said that by the attention of having fully cultivated quiescence, the characteristics of those dharmas that have been contemplated, attending to and distinguishing and thoroughly distinguishing and thoroughly distinguishing the dharmas, to extensively (45) entering into samadhi with a wise person and wisdom, whatever this is, is called insight. Thus it is said. The object of focus of quiescence and insight is that the aspect of not distinguishing other than the object of knowledge is quiescence, and the object of focus of insight is the aspect of having distinctions on the object of knowledge. As it says in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: "Bhagavan, what is the object of focus of quiescence? The Buddha said: It is one. Like this, not distinguishing."