Tibetan
བརྒྱུད་འདིའི་བླ་མ་རྣམས་སེམས་གནས་སྒོམ་གྱི་གཞིའམ་རྐང་པོ་ཙམ་དུ་བཞེད་པས། ཤིན་སྦྱངས་ཇི་ལྟ་བ་མ་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་གནས་རྩོལ་མེད་དུ་སྐྱོང་ནུས་པའམ་རྩོལ་བ་ཅུང་ཟད་དང་བཅས་ཏེ་སྐྱོང་བདེ་བ་ཙམ་ཡང་ཞི་གནས་སུ་བཞེད་ཅུང་ལྷག་མཐོང་ལ་འཁྲིད་དུ་རུང་བར་ཡང་བཞེད་དེ། ཞི་ལྷག་འབྲེལ་བའི་སྒོམ་རྩེ་གཅིག་ལ་རིམ་པ་གསུམ་དུ་གསུངས་པས། འདིར་ཞི་གནས་ཁོ་ན་ལ་རྩལ་དུ་མི་འདོན་པར་ཞི་ལྷག་འབྲེལ་བའི་དགེ་སྦྱོར་རྙེད་ནས་རྩལ་དུ་འདོན་ཚུལ་དུ་སྣང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་སྐྱོང་རྒྱུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་མ་གཏོགས། བསྒོམ་བྱ་དེ་དྲན་ཤེས་རྩོལ་གསུམ་གྱིས་གོམས་པར་སྦྱངས་པས་མཐར་བསྒོམ་བྱ་དེ་ལ་རྩོལ་མེད་དུ་འཇུག་པའི་མཉམ་གཞག་འཆར་ཚུལ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པས། སྐབས་འདིར་གང་ཟག་རིམ་གྱིས་པའི་རིགས་ཅན་ལ་ཞི་གནས་རྐང་ཚུགས་ན་ལེགས་པར་མཐོང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་ (༣༢༢)པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཞེས་དང་། སྒྲུབ་བརྒྱུད་པའི་གསུང་ལས། ཞི་མ་གནས་ན་ལྷག་མི་མཐོང་། །ཞེས་དང་། ལྷག་མཐོང་སྔས་ན་ཞི་གནས་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བདུན་པ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་པའི་དགོས་པ་ནི། སྤྱིར་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་འདས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་ཞི་གནས་ངེས་པར་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་ཁམས་གསུམ་ལས། འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྤང་བར་བྱེད་པ་ལ། ཉོན་མོངས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་འདོད་པ་ལ་རགས་པ་དང་གཟུགས་ལ་ཞི་བར་བལྟ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་དགོས་པའི་དེའི་རྟེན་དུ་ཞི་གནས་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་བརྒྱད་དང་། བསམ་གཏན་དངོས་གཞི་བརྒྱད་སྒྲུབ་པ་ལའང་ས་འོག་མ་འོག་མ་ལ་རགས་པ་དང་། གོང་མ་གོང་མ་ལ་ཞི་བར་བལྟ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་དགོས་པས་དེའི་རྟེན་དུའང་ཞི་གནས་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་ལམ་ལ་ཐེག་དམན་པ་བདེན་བཞི་ལ་ (༣༢༣)དམིགས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་རྟེན་དུའང་ཞི་གནས་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་ཆེན་པ་བདག་མེད་གཉིས་ཀའི་དོན་ལ་དམིགས་ནས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་རྟེན་དུའང་ཞི་གནས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་དང་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དང་རྣམ་ཐར་བརྒྱད་དང་མངོན་ཤེས
Chinese
此传承的上师们认为，止观禅修只是基础或开端。即使没有获得如实的轻安，也能无勤地修持止观，或者只需少许努力就能轻易修持，这也算是止观，并且可以引导至胜观。他们还认为，止观结合的禅修，可分为三个阶段。因此，这里不着重强调止观本身，而是着重于获得止观结合的善行。然而，除了所修持的禅定有所不同之外，通过忆念、觉知和精勤这三者来熟练禅修，最终无勤地进入禅修状态的入定方式，在所有方面都是相同的。因此，在这种情况下，对于那些渐次修行的人来说，如果止观能够稳固建立，我认为是最好的。《入菩萨行论》中说：“由具足止观的胜观”。噶举派的教言中说：“没有止，则不能见胜观。胜观为枕，则无止。”第七，修习止观的必要性是：一般来说，对于世间和出世间的一切事业的根本，都必须修习止观。也就是说，在世间道中，为了断除三界中欲界的烦恼，需要生起与烦恼相违的对治法，并且需要修习以欲界为粗重、以色界为寂静的胜观，因此需要止观作为基础。同样，为了修习色界和无色界所摄的八种禅定近分和八种正行禅定，也需要修习以下层为粗重、以上层为寂静的胜观，因此也需要止观作为基础。在出世间道中，小乘行者以四谛为对境，生起断除人我的胜观，也需要止观作为基础。大乘行者以二无我之义为对境，生起二无分别智的胜观，也需要止观作为基础。不仅如此，四神足、禅定和无色界的等持、八解脱和神通
English
The masters of this lineage consider shamatha meditation to be merely the foundation or starting point. Even without attaining genuine pliancy, being able to cultivate shamatha effortlessly, or with only slight effort and ease, is considered shamatha, and it can lead to vipassanā. They also believe that the meditation combining shamatha and vipassanā can be divided into three stages. Therefore, here, the emphasis is not on shamatha alone, but on finding the virtuous practice that combines shamatha and vipassanā. However, apart from the difference in the samadhi to be cultivated, the way of entering into samadhi, where one becomes accustomed to the object of meditation through mindfulness, awareness, and effort, and eventually enters the state of meditation effortlessly, is the same in all aspects. Therefore, in this case, for those who progress gradually, it is best if shamatha is firmly established. As it says in the Bodhisattvacharyavatara: "By the vipassanā that is fully endowed with shamatha." And in the teachings of the Kagyu lineage: "Without shamatha, one cannot see vipassanā. With vipassanā as a pillow, there is no shamatha." Seventh, the necessity of cultivating shamatha is: In general, for the root of all activities, both worldly and transcendental, it is necessary to cultivate shamatha. That is, in the worldly path, in order to abandon the afflictions included in the desire realm of the three realms, it is necessary to generate the antidote that is contrary to the afflictions, and it is necessary to cultivate vipassanā that has the aspect of seeing the desire realm as coarse and the form realm as peaceful, therefore shamatha is needed as a basis. Similarly, in order to cultivate the eight preparatory stages of meditation and the eight actual meditations included in the form and formless realms, it is also necessary to cultivate vipassanā that has the aspect of seeing the lower realms as coarse and the higher realms as peaceful, therefore shamatha is also needed as a basis. In the transcendental path, the Hinayana practitioners take the Four Noble Truths as their object and generate vipassanā that refutes the self of the person, therefore shamatha is also needed as a basis. The Mahayana practitioners take the meaning of both selflessnesses as their object and generate vipassanā of non-dual wisdom, therefore shamatha is also needed as a basis. Moreover, the four legs of miraculous powers, the samadhi of the form and formless realms, the eight liberations, and the superknowledges.
Tibetan
་དང་ཟད་པར་དང་ཟིལ་གནོན་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུའང་ཞི་གནས་དགོས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་ཁུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མདོ་སྡེ་ལས། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་ཕྱི་ཕྱིར་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དང་ལྡན་ཞིང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ (༣༢༤)པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཐོབ་བོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་པ་མགོ་གནོན་པ་དང་། མཚན་མའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་སོགས་ཞི་གནས་ཀྱི་དགོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་། འདིར་བསྒྲུབས་པའི་དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལའང་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷག་མཐོང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། སྲིད་པའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྒྲུབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཞི་གནས་མེད་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི་འབབ་ཆུའམ་རླུང་ནང་གི་མར་མེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བས་མཉམ་པར་བཞག་པར་མི་འགྱུར་ལ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་ཤེས་ཤིང་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། སེམས་ཆུ་བཞིན་དུ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་གཞི་མེད་པར་གནས་པ་མེད་དེ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་ (༣༢༥)དག་པ་ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཞེས་དང་། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། ཞི་གནས་དང་བྲལ་བའི་ལྷག་མཐོང་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་གྱི། རླུང་གི་ནང་ན་འདུག་པའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་བརྟན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་མི་འབྱུང་སྟེ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སྐབས་འདིར་ཞི་གནས་ཅི་ཙམ་ཞིག་སྒྲུབ་སྙམ་ན། གོང་དུ་བཤད་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་ཙམ་གྲུབ་ན་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་ལ། དེ་མ་གྲུབ་ན་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་ཀྱང་རུང་བར་མངོན་ཏེ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས་བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་མི་ཕྱོགས
Chinese
并且为了成就损减、制伏等功德的所依，也需要寂止。如《修次第初篇》中说：“如果具有这八种断行，则三摩地非常坚固，它能成就神通等一切功德。因此，经部中说：‘修习具有八种断行的神足。’”心一境性具有越来越堪能的自性，并且获得所缘等功德差别的静虑和无色（324）定的等持以及解脱等的名称。如是说。此外，寂止还有很多必要，如压制现行的烦恼分别，从相的束缚中解脱等。但在此处修习的主要目的是为了成就胜观，而胜观也有两种：一种是能到达有顶的世间胜观，具有寂静和粗猛的行相；另一种是能从根本上断除有之种子的无我行相的胜观。此处是为了生起后者而修习。修习它的理由是：没有寂止的胜观，就像流水或风中的灯一样，非常动摇，不会安住。不安住就不能如实了知，也不会清晰。如《修次第初篇》中说：“因为心像水一样动摇，所以没有寂止的基础就无法安住。不安住的心不能如实了知。”又如《修次第中篇》中说：“仅仅是远离寂止的胜观，会使瑜伽士的心向外散乱，就像风中的灯一样不会稳定。因此，不会产生非常清晰的智慧之光。”就像这样。那么，此处要修习多少寂止呢？如果能成就上面所说的初禅近分的寂止，那是最好的。如果不能成就，似乎成就一心专注的欲心也可以。如导师勇所著的《赞颂应赞》中说：你的法不偏袒。
English
And also, stillness is needed as a basis for accomplishing qualities such as diminution, subjugation, and so forth. As it says in the First Stage of Meditation: "If one possesses these eight abandonments, then samadhi will be very firm, and it will accomplish all qualities such as miraculous powers." Therefore, in the Sutra it is said: "Meditate on the legs of miraculous powers that possess eight abandonments." That single-pointed mind possesses the very nature of becoming more and more workable, and it obtains the names of dhyana and formless (324) absorption, which have obtained the distinction of qualities such as the object of focus, and liberation, and so forth. So it is said. Furthermore, there are many needs for stillness, such as suppressing manifest afflictive thoughts and becoming liberated from the bonds of signs. However, the main purpose of practicing here is for the sake of accomplishing insight, and there are two types of insight: worldly insight that goes up to the peak of existence, which has the aspect of quiescence and agitation, and insight that has the aspect of selflessness, which abandons the seeds of existence from the root. It is practiced for the sake of generating the latter. The reason why it is necessary to practice it is that insight without stillness is very wavering like flowing water or a lamp in the wind, and it will not remain steady. If it does not remain steady, it will not know or be clear as it is. As it says in the First Stage of Meditation: "Because the mind wavers like water, it cannot remain without the basis of stillness. The mind that does not remain steady cannot know as it is." And as it says in the Middle Stage of Meditation: "Insight alone, separated from stillness, will cause the yogi's mind to be distracted towards objects. It will not be stable like a lamp in the wind. Therefore, the light of wisdom will not be very clear." Like that. So, how much stillness should be practiced in this case? If one can accomplish just the stillness included in the preliminary stage of the first dhyana mentioned above, that is most praised. If that is not accomplished, it seems that it is acceptable to accomplish just a single-pointed mind of desire. As the teacher Hero says in the Praises Worthy of Praise: Your Dharma does not favor.