Tibetan
་བྱེད་བཞི་དང་སྦྱར་ན། ཐོག་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོར་ཡིད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒྲིམ་དགོས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་། དེ་ནས་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡོད་པའི་ཚེ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང་། དེས་བར་དུ་གཅོད་མི་ནུས་པའི་ཚེ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་། མཐར་རྩོལ་མེད་དུ་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཚེ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་འཇུག་པ་རྣམས་ཏེ། འདི་དག་གི་ཚུལ་ཡང་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་གནས་དེ་ཡང་སེམས་དྲུག་པ་མན་ཆད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དད་འདུན་དང་དྲན་ཤེས་ཤུགས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་རྩོལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པས་སེམས་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་གྲུབ་པ་ན། གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྩོལ་བ་ཆེར་མི་དགོས་པར་ངང་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་ཏིང་ (༣༡༧)ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བའི་སེམས་དགུ་པ་འཆར་ཞིང་། དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ན་ཐོག་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་ཀུན་སློང་གི་དྲན་པས་ལན་ཅིག་མཉམ་པར་བཞག་ན། རྒྱུན་ལྡན་དུ་དྲན་ཤེས་ཐུ་རེ་འཛིན་མི་དགོས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཆམ་ཆམ་འགྲོ་བ་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་ཀློག་གམ་ཁ་ཏོན་ལྟ་བུ་ཞིག་མ་བྱང་བའི་ཚེ་དྲན་ཤེས་བསྒྲིམས་པའི་རྩོལ་བ་ཆེ་ཆུང་ཅི་རིགས་བསྐྱེད་དགོས་ཀྱང་། གོམས་པ་ན་དང་པོའི་ཀུན་སློང་ཙམ་མ་གཏོགས་པར་དུ་དྲན་ཤེས་རྒྱུན་ཆགས་ཀྱི་རྩོལ་བ་མེད་པར་ཤུགས་འབྱུང་གིས་ཐོན་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དང་བཅས་པ་ཞིག་ལ་དེ་ཀའི་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པ་འོང་སྟེ། དེ་ལ་མི་མཁས་པ་དག་དགེ་སྦྱོར་བཟང་པོར་རློམ་པ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་གནས་ཀྱི་ཉམས་སྣང་ཙམ་དུ་བཞེད་ཀྱི། སྒྲུབ་བརྒྱུད་འདི་བཞེད་པའི་དགེ་སྦྱོར་གཏན་མིན་རོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་ན། མདོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོམ་རིམ་རྣམས་སུ་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་ནས་ཞི་གནས་སུ་འཇོག་ལ། དེ་མ་ (༣༡༨)ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཇི་ལྟར་བཟང་ཡང་འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཙམ་ལས། ཁམས་གོང་མའི་སས་བསྡུས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཉེར་བསྡོགས་ཙམ་དུ་ཡང་མི་འཇོག་སྟེ། ཉེར་བསྡོགས་ཐོབ་ན་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་དགོས་པར་བཤད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཙམ་ལ་ཞི་གནས་རྗེས་མཐུན་པ་དང་། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་པའི་ཐ་སྙད་དང་། ཁམས་གོང་མའི་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེས་ཤིན་སྦྱངས་སོགས་རིམ་པས་ཐོབ་ཚུལ་ནི། དེ་ཉིད་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོང་བ་ལ་འཚེར་སྣང་མེད་པར་དགའ་སྤྲོ་རྒྱས་པས་ཐོག་མར་སེམས་ལས་རུང་གི་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེད་ཅིང་། དེའི་མཐུས་ལུས་ལས་རུང་གི་རྒྱུན་གྱུར་པའི་རླུང་ལུས་ལ་རྒྱུ་སྟེ། དེས་ལུས་ལ་ཁྱབ་པ་ན་ལུས་ལས་རུང་གི་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་ཚུལ་རྣམས་ཉན་ས་ལས་བཤད་ལ། ཤིན་སྦྱངས་དེ་སྐྱེས་ནས་དོན་སོ་ (༣༡༩)སོར་རིག་པ་དང་མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་རབ་ཏུ་དབེན་པ་དང་དགའ་བ་སྡུད་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ན། གཟུགས་ཀྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ནས་རིམ་པས་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྙོམས་འཇུག་རྣམས་འགྲུབ་པར་བཤད་དེ། སྒོམ་རིམ་ལས། འདི་ལྟར་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་སེམས་སོ། །གང་གི་ཚེ་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་བྲལ་ཞིང་། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉིད་ལས་རྟོག་པ་ཙམ་མེད་པ་དེ་ནི་བསམ་བསྟན་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སའི་སྲེད་པ་ (༣༢༠)དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཏེ། བདེ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཤད་དེ་རྒྱས་པར་ནི་མངས་པའི་འཇིགས་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །ཤིན་སྦྱངས་དེ་ཐོབ་པ་ན་ཞག་མང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཀྱང་། དེའི་ཚེ་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རྒྱུན་ཆད་ནས། ལུས་སེམས་ལ་བདེ་དག་འཐོབ་པ་དང་བཅས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་ནུས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེ་དྭགས་པོས་ཞག་བཅུ་གསུམ་དབུ་ཐོག་ཏུ་མར་མེ་བཞག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ (༣༢༡)བཞུགས་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲུབ་
Chinese
如果与四种作用结合，首先要努力使意念专注于禅定，所以要集中精力进入。然后，当昏沉和掉举中断时，就断断续续地进入。当它们无法中断时，就持续不断地进入。最后，当毫不费力地自然进入时，就是任运成就的进入。这些道理前面已经讲过了。像这样的住心，在第六个心以下，通过对禅定的信仰和强烈的忆念，产生努力的精进力，从而成就第七个和第八个心。通过习惯的力量，不需要太多的努力，自然而然地进入禅定，第九个心就显现出来。而且，当非常习惯时，最初以修习禅定的意乐的忆念稍微安住，通常不需要特别保持忆念，就能顺畅地进入禅定。例如，就像不熟练的阅读或念诵，需要根据情况产生或大或小的忆念的努力。但熟练之后，除了最初的意乐之外，不需要持续的忆念的努力，就能自然而然地完成。像这样具有乐、明、无分别的体验的禅定，会自然而然地混合正行和后行。对此，不精通的人会自认为是好的修行，但只认为是住心的体验显现而已。这不是此传承所认可的修行。那么，像这样的是具有止观的特征，还是不具有呢？在显宗的修习次第中，获得轻安后才安立为止观。如果未获得轻安，无论禅定多么好，也只是属于欲界所摄的专注一缘而已。更不用说属于上界所摄的真实禅定了，甚至连近分定也不算。因为据说获得近分定必须获得轻安。这样，对于欲界的一缘专注，就安立为随顺止观，以及未入定的地之名称。对于上界的禅定，则安立为入定的地之名称。欲界的一缘专注如何逐渐获得轻安等呢？就是它本身乐、明……
English
If combined with the four actions, first, one must strive to focus the mind intently on samadhi, so one enters with concentration. Then, when dullness and agitation interrupt, one enters intermittently. When they cannot interrupt, one enters continuously. Finally, when one enters effortlessly and naturally, it is the spontaneous accomplishment of entry. These principles have already been explained. Such a state of mind, even below the sixth mind, through faith and strong mindfulness in samadhi, generates the power of effortful diligence, thereby accomplishing the seventh and eighth minds. Through the power of habituation, without much effort, naturally and spontaneously, the ninth mind arises, going into samadhi. Moreover, when one is extremely habituated, initially, with the memory of the intention to meditate on samadhi, one abides in equipoise once. Usually, without needing to particularly hold mindfulness, one smoothly enters into samadhi. For example, like reading or reciting that is not yet mastered, one needs to generate varying degrees of effort of concentrated mindfulness. But when one is skilled, apart from the initial intention, there is no need for continuous effort of mindfulness, and it arises naturally. Such a samadhi with the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality will naturally blend the main practice and post-practice. To this, those who are not skilled may consider it a good practice, but only regard it as an experiential manifestation of the state of mind. This is definitely not the practice recognized by this lineage. So, is such a state characterized by śamatha and vipaśyanā, or not? In the stages of meditation in the sutra tradition, śamatha is established after obtaining pliability. If pliability is not obtained, no matter how good the samadhi is, it is only a one-pointed mind included in the desire realm. Not to mention the actual dhyana included in the higher realms, it is not even considered a preparatory stage. Because it is said that one must obtain pliability to obtain the preparatory stage. Thus, a one-pointed mind in the desire realm is established as being in accordance with śamatha, and the name of the ground of non-equipoise. For the dhyana of the higher realms, the name of the ground of equipoise is established. How does a one-pointed mind in the desire realm gradually obtain pliability, etc.? It is itself blissful, clear...
Chinese
以包含寻伺之力的力量，在守护禅定时无有畏惧，喜悦增长，首先生起心堪能之轻安。以此力量，身堪能之恒常之风在身上运行。此风遍布全身时，身堪能之轻安生起的方式在《声闻地》中有述。生起轻安后，具有对三十三种（319）事物生起觉知和信乐，以及极度寂静、摄集喜乐、观察和究竟结合的六种作意时，就转变成色界所摄的初禅近分定。之后，次第成就禅定和无色等诸种等持，如《修次第》中所说：如此，当处于具有舍受，并包含寻伺的状态时，称为无障碍，即初禅的加行心。何时远离欲贪和罪恶之法，并具有寻伺、喜乐和安乐时，称为初禅。从初禅本身中，仅仅没有寻伺，则称为殊胜禅。何时远离寻伺，（320）远离初禅之地的贪欲，具有喜乐和内心完全的澄净时，称为二禅。何时远离二禅之地的贪欲，具有安乐、舍、正念和正知时，称为三禅。何时远离三禅之地的贪欲，既非痛苦也非安乐，具有舍和正念时，称为四禅。等等，此处不再广说，因为畏惧繁琐。获得轻安后，即使长时间安住于禅定，此时身心二者的粗重烦恼也会断绝。由于身心获得安乐，因此能够进入禅定。例如，达波仁波切曾头顶放置酥油灯十三天，（321）能够安住于禅定，就是如此。然而修
English
With the power of having both investigation and analysis, without fear in maintaining samadhi, joy increases, and first, mental pliancy and bliss are generated. Through this power, the continuous wind of physical pliancy runs through the body. When this wind pervades the body, the manner in which physical pliancy and bliss arise is explained in the Śrāvakabhūmi. After this pliancy arises, when one possesses the six mental activities of being aware and having faith in thirty-three (319) things, as well as extreme solitude, gathering joy, observation, and ultimate union, then it transforms into the preliminary concentration of the first dhyana, which is included in the realm of form. Thereafter, it is said that one gradually accomplishes dhyanas and formless absorptions, etc. As stated in the Stages of Meditation: Thus, when one is in a state of equanimity and possesses both investigation and analysis, it is called unobstructed, which is the mind of application in the first dhyana. When one is free from desire and sinful dharmas, and possesses investigation, analysis, joy, and happiness, it is called the first dhyana. From the first dhyana itself, the mere absence of investigation is called a special dhyana. When one is free from investigation and analysis, (320) free from desire for the realm of the first dhyana, and possesses joy, happiness, and complete inner clarity, it is called the second dhyana. When one is free from desire for the realm of the second dhyana, and possesses happiness, equanimity, mindfulness, and clear comprehension, it is called the third dhyana. When one is free from desire for the realm of the third dhyana, and is neither suffering nor happiness, and possesses equanimity and mindfulness, it is called the fourth dhyana. And so on, but I will not elaborate further here for fear of prolixity. When one obtains pliancy, even if one remains in samadhi for many days, at that time, the coarse afflictions of both body and mind will be cut off. Because the body and mind obtain happiness, one is able to enter samadhi. For example, Je Dagpo placed a butter lamp on his head for thirteen days (321) and was able to remain in samadhi, and this is how it happens. However, practice