Tibetan
དུན་སོགས་མི་བསྐྱེད་པར་རང་གར་རྩོམ་འཇོག་བྱས། དྲན་པ་ཤུགས་ཆུང་ནས་སེམས་ཡེངས་ཆ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར། ཤེས་བཞིན་མི་གསལ་བས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་ངོས་མི་ཟིན། གལ་ཏེ་ཟིན་ཡང་དེ་རྟོག་པའོ་སྙམ་དུ་སྤང་བྱར་ངོས་བཟུང་ནས་རིག་པའི་གསལ་ངར་སྨད། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་ངོས་མི་ཟིན་པར་ཉམས་སྣང་ཅི་རིགས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རློམ། སྐབས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་ཅི་རིགས་ཤར་ཡང་དེ་ཉིད་རྣལ་དུ་མི་འབེབས་པར་སླར་ཡིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དུ་མས་འཕྲོ་རྒོད་ (༣༡༠)བསྐྱེད་པ་རྣམས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་ཐབས་ལ་མ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལས་དང་པོ་པས་ཐོག་མར་དྲན་པ་ཤུགས་ཅན་བསྐྱེད། དེ་ནས་བློ་རྒོད་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ཡིད་ལད་ཅན་གྱི་རྒོད་སྐྱོན་འབྱུང་བས། དེ་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ངོས་བཟུང་ནས་སྐྱོན་བསལ་བ་ན་རྒོད་པ་རགས་པ་ཞི་ཡང་འཕྲོ་རྒོད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཕྲ་མོ་བན་བུན་ཙམ་འཆར་ན། དེ་ལ་འཁུ་ཕྲིག་ཆེན་པོ་མི་བྱ་བར་ཞེ་འདོད་ཅུང་ཟད་གློད་པས་རྟོག་པ་ཕྲ་མོ་དེ་ཡང་རང་ཞིར་སོང་ཚེ། སླར་བྱིང་བ་ཕྲ་རགས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་གསལ་ངར་སྒྲིབས་དོགས་པའི་བྱིང་ཟོན་བྱས་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཙམ་བསྒྲིམས་པས། ཅི་ཞིག་ན་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀའི་དབལ་ཚོགས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་འཆར་རོ། །དེའི་རིགས་པས་བློ་བྱིང་ཤས་ཆེ་བ་ལ་བྱིང་བ་ཕྲ་རགས་བསལ་ཏེ་སླར་རྒོད་ཟོན་བྱས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་བྱུང་བ་ན། སླར་ཡིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་མངས་པའམ་རྩོལ་བ་ཆེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣལ་དུ་མི་ཕེབས་པའི་གེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དང་མ་ཤོར་ཙམ་གྱི་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དྲན་པ་ནི། བློའི་ (༣༡༡)འདུན་པ་དྲག་པོས་དྲན་པའི་ཤུགས་བསྐྱེད་དེ་བཟུང་བ་ན། ཤུགས་ཡོད་པའི་ཚེ་དམིགས་པ་ལས་སེམས་ཡེངས་པ་གཏན་མི་འབྱུང་ཞིང་། ཅུང་ཟད་ཡེངས་པར་རྩོམ་པ་ནི་དྲན་པའི་ཤུགས་ཅུང་ཟད་ཉམས་པ་དང་། ཡེངས་པ་ནི་དྲན་པ་ཤོར་བ་ཡིན་པས། དྲན་པ་སྔ་མའི་ཤུགས་མ་ཉམས་ཤིང་མ་ཤོར་ཙམ་ལ་སླར་ཡང་དྲན་པའི་སྟོབས་ཤུགས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་དྲན་པའི་སྟེང་དུ་དྲན་པ་བསྣན་པ་ལྟ་བུར་དྲན་ཤུགས་སྔ་ཕྱིའི་བར་མི་ཆད་པར་བྱ་བའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི། དྲན་པ་ཤུགས་ཅན་གྱི་ཁོངས་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་བྱུང་མ་བྱུང་ཅེ་རེ་བལྟ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ་ར་ཙམ་ཞིག་བྱེད་ལ། དེ་ལས་སྤྲོས་པའི་བརྟག་དཔྱད་གཞིག་འབྲེལ་སོགས་སྐབས་འདིར་མི་རུང་སྟེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་
Chinese
不造作勤作，而是任其自然安住。由于忆念力弱，导致心散乱的部分增多。由于正知不清晰，因此无法识别掉举和沉没的过失。即使识别出来，也认为那是分别念而视为应断除，从而贬低了觉性的明朗。无法识别无过失的禅定，反而将各种体验误认为是禅定。有时即使生起了各种无过失的禅定，也不会使其稳定下来，反而被各种意念的散乱（310）所扰乱，这些都是不精通禅定修持方法的人。因此，初学者首先要培养强烈的忆念。之后，对于心识掉举较重的人来说，会产生模仿性的掉举过失。当用正知识别并消除过失时，粗大的掉举虽然平息，但细微的散乱分别念却会隐约显现。此时不要过于执着，稍微放松意愿，细微的分别念也会自然平息。之后，为了防止粗细沉没遮蔽心识的明朗，要警惕沉没，稍微收紧。如果这样，就能从沉没和掉举的两种极端中解脱，从而生起无过失的禅定。按照这个道理，对于心识沉没较重的人来说，要消除粗细沉没，然后警惕掉举，修持禅定，当生起无过失的禅定时。如果意念过多或用力过猛，就会成为禅定无法稳定的巨大障碍，因此要保持禅定的最初状态，处于一种舍的状态。而忆念，就是以强烈的意愿（311）产生忆念的力量并抓住它。当力量充足时，心识绝对不会从对境上散乱。稍微开始散乱，就是忆念的力量稍微减弱。散乱就是忆念消失。因此，在之前的忆念力量没有减弱和消失之前，就要再次产生忆念的力量。总之，就像在忆念上叠加忆念一样，要使忆念的力量前后不间断。正知，是从强烈的忆念中产生的。它只是以一种观察的方式来观察是否产生了沉没和掉举的过失。除此之外，过多的分析、研究和关联等，在此处是不允许的。心专注一
English
Instead of fabricating effort, one should let it rest naturally. Due to weak mindfulness, the portion of mental wandering increases. Because of unclear awareness, one cannot recognize the faults of excitement and sinking. Even if one recognizes them, one considers them to be thoughts to be abandoned, thereby denigrating the clarity of awareness. One cannot recognize faultless samadhi, and instead mistakes various experiences for samadhi. Sometimes, even if various faultless samadhis arise, one does not stabilize them, but is instead disturbed by various mental fabrications of distraction (310). These are people who are not skilled in the methods of practicing samadhi. Therefore, beginners should first cultivate strong mindfulness. Then, for those whose minds are prone to excitement, the fault of imitative excitement will arise. When one recognizes and eliminates the fault with awareness, the gross excitement subsides, but subtle thoughts of distraction will faintly appear. At this time, one should not be too attached, but slightly relax the intention, and the subtle thoughts will naturally subside. Afterwards, in order to prevent gross and subtle sinking from obscuring the clarity of the mind, one should be wary of sinking and tighten up slightly. If one does this, one will be liberated from the two extremes of sinking and excitement, and faultless samadhi will arise. According to this reasoning, for those whose minds are prone to sinking, one should eliminate gross and subtle sinking, and then be wary of excitement, practice samadhi, and when faultless samadhi arises. If there are too many thoughts or too much effort, it will become a great obstacle to the stability of samadhi, so one should maintain the initial state of samadhi, in a state of equanimity. And mindfulness is to generate the power of mindfulness with strong intention (311) and grasp it. When the power is sufficient, the mind will never wander from the object. Slightly beginning to wander is that the power of mindfulness is slightly weakened. Wandering is the loss of mindfulness. Therefore, before the power of the previous mindfulness has weakened and disappeared, one should generate the power of mindfulness again. In short, just like adding mindfulness on top of mindfulness, one should make the power of mindfulness continuous from beginning to end. Awareness arises from strong mindfulness. It only observes in an observational way whether the faults of sinking and excitement have arisen. Apart from that, excessive analysis, research, and associations are not allowed here. Mind focused one-
Tibetan
པའི་གེགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོལ་བའམ་འདུ་བྱེད་ནི། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་དེ་སེལ་ཐབས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། བྱིང་རྒོད་བསལ་ཟིན་ནས་དེ་ལྟར་མི་རུང་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་བསྐྱེད་པ་དང་ཡིད་མི་གཡོ་བར་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྒོམ་རིམ་ (༣༡༢)ཕྱི་མ་གཉིས་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་སེམས་མཉམ་པར་ཞུགས་པ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཏང་སྙོམས་ནི། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཞི་ནས་གྲིམས་ལྷོད་སྙོམས་པའི་ཚེ་དེ་ལ་ཡིད་རྣལ་དུ་ཕབ་ལ། རྩོལ་བའམ་ཡིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་སྤངས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་འཚོ་སྐྱོང་མཁས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དམིགས་པ་དེ་ལ་སེམས་རྣལ་དུ་འདུག་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་གློད་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་ཞིང་། དེའི་ཚེ་ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་འདུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཐུན་རིང་ཐུང་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན། ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཐུན་རིངས་ན་དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཤུགས་དང་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་ཤོར་ནས་བརྗེད་ངས་སྐྱེས་ཏེ་ཡེངས་ཆ་འབྱུང་ཞིང་། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡང་མྱུར་དུ་ངོས་མི་ཟིན་པར་རྣམ་གཡེང་དང་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བས་ཐུན་ཆུང་ངུར་ཡང་ཡང་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། ཅུང་ཟད་གོམས་ནས་དྲན་ཤེས་སྐྱོང་ཚུལ་ལ་མཁས་པས་ (༣༡༣)ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་རྣལ་དུ་ཕེབས་ན་ནི་ཐུན་ཅུང་ཟད་རིང་ཡང་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། མདོར་ན་ལུས་སེམས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་ཆད་མ་བྱུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང་། བྱུང་ན་བར་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་བསལ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལས་ཐུན་ཚད་ཀྱི་ངེས་པ་མ་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིར་སེམས་གནས་སྐྱོང་ཚུལ་གྱི་གནད་ཅི་རིགས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། ཞི་གནས་ཀྱི་གེགས་སམ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་དང་། དེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་དང་། དེའི་ཤེས་བྱེད་མཐའ་དག་ནི་ཞི་ལྷག་སྤྱི་བཤད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པས་སླར་མ་སྤྲོས་སོ། །དྲུག་པ་སེམས་གནས་འགྲུབ་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་ནི། གྲུབ་ཆེན་ཏེ་ལོ་པས། ལས་ནི་དང་པོ་གཅོང་རོང་འབབ་ཆུ་འདྲ། །བར་དུ་ཆུ་བོ་གང་གཱ་དལ་ཞིང་གཡོ། །ཐ་མ་ཆུ་རྣམས་མ་བུ་ཕྲད་པ་འདྲ། །ཞེས་བཤད་པ་ནི་གནས་ཀྱི་སྐབས་ཁོ་ནར་མ་ངེས་ཀྱང་སྦྱར་དུ་རུང་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་མང་པོ་འཁྲུག་པའི་བར་ནས་མི་རྟོག་པའི་གནས་ཆ་ཅི་རིགས་རྙེད
Chinese
是成为障碍的缘故。精勤或作意是，产生沉掉和掉举时，仅仅是为了消除它们而显现作意，沉掉消除完毕后，不应那样做，因为生起心的作意和使心不摇动是相违的。而且在《修次第》(312)后二部中也说：“如果心入于平等而作精勤，那么，彼时则会变成散乱。”是故这样说。舍是，沉掉的过患平息后，粗细调和之时，就让心安住于此，舍弃精勤或心的作意，善巧地护持那个三摩地，如《修次第中篇》中说：“何时沉没和掉举都没有了，见到心安住于那个所缘境时，就放松精勤而行舍，彼时应安住于想要多久就多久。”就像这样。那么，像那样的行相，一座的时长应如何做呢？对于最初的业者来说，如果一座过长，就会因忆念和正念的力量以及自力而散失，产生忘念，出现散乱，而且沉掉的过患也无法迅速认识到，会被散乱和沉掉所控制，因此要多次修习短座。稍微习惯后，因为善于守护忆念和正念，(313)如果三摩地无过失地安住，那么即使一座稍微长一点也没有过失。总之，在身心没有产生三摩地的障碍之前，就平等安住，产生障碍时，消除障碍的过患而修习，除此之外，没有说一座时长的定数。这样，这里已经说了守护心住之法的所有要点，寂止的障碍或障碍以及断除它们的作意的认识，以及它的所有能知，已经在寂止和胜观的共同讲述中说完了，所以不再赘述。第六，心住成就之次第是，大成就者帝洛巴说：“事业最初如峡谷瀑布，中间如恒河缓慢流动，最后诸水如母子相遇。”虽然这样说不一定只是安住的场合，但也可以结合，也就是对于最初的业者来说，在粗细众多分别念纷乱的间隙中，找到各种各样的无分别的安住之处。
English
It is because it becomes an obstacle. Effort or attention is, when dullness and agitation arise, it is only to manifest attention in order to eliminate them. Once dullness and agitation have been eliminated, it should not be done that way, because generating mental attention and making the mind unmoving are contradictory. Moreover, in the latter two parts of the Stages of Meditation (312), it is said, "If effort is made when the mind is entering into equanimity, then at that time it will become distracted." That is why it is said. Equanimity is, when the faults of dullness and agitation have subsided and the tension is balanced, then let the mind rest in that, abandoning effort or mental attention, skillfully maintaining that samadhi, as it says in the Middle Stages of Meditation: "When there is no dullness or agitation, and one sees the mind resting comfortably on that object, then relax effort and practice equanimity, and at that time one should remain as long as one desires." Like that. So, how should the length of a session be done in such a way? For a beginner, if a session is too long, the power of mindfulness and awareness will be lost due to force and habit, forgetfulness will arise, and distraction will occur, and the faults of dullness and agitation will not be quickly recognized, and one will be controlled by distraction and dullness and agitation, so one should meditate repeatedly in short sessions. After becoming a little accustomed, because one is skilled in guarding mindfulness and awareness, (313) if the samadhi is flawlessly established, then even if a session is a little longer, there will be no fault. In short, as long as there is no obstacle to samadhi in body and mind, one should remain in equanimity, and when obstacles arise, one should eliminate the faults of the obstacles and meditate, but there is no fixed duration for a session. Thus, here, all the essential points of how to cultivate abiding in the mind have been explained, and the obstacles or obscurations of tranquility, and the recognition of the actions to abandon them, and all that is known about them, have already been explained in the general discussion of tranquility and insight, so I will not elaborate further. Sixth, the stages of accomplishing abiding in the mind are: The great accomplished one Tilopa said, "The activity is initially like a waterfall in a gorge, in the middle like the Ganges flowing slowly, and finally like waters meeting mother and child." Although this is not necessarily limited to the occasion of abiding, it can be applied, that is, for the initial practitioner, in the midst of the confusion of many coarse and subtle thoughts, one finds various kinds of non-conceptual abiding.