Tibetan
པའི་གསུང་སྒྲོས་སྣང་བ་འདིའི་སྐབས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་པར་འཁྲུལ་ཞིང་། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ལྷོད་པོར་སོང་ནས་བྱིང་བ་སྐྱེས་པ་དང་སྒོམ་སྐྱེས་པ་ནོར་ཞེས་ཁ་ཟེར་བ་ནི་དོན་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་བཞིན་དུ་སྨྲ་འདོད་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། གསུང་དེ་ནི། གོང་གི་ས་ར་ཧའི་ལུང་དང་། ཏཻ་ལོ་པས་ཀྱང་། མ་བཅོས་གཉུག་མའི་ངང་དུ་གློད་ལ་ཞོག །བཅིངས་པ་གློད་ན་གྲོལ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་དང་། ས་ར་ཧས། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་ཐོང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར། སྒོམ་དངོས་གཞིའི་སྐབས་སུ་ཉམས་མྱོང་གི་ཞེན་འཛིན་བཤིག་པའི་ཐབས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་ཆེན་ཞང་གིས། ཤེས་པ་ (༣༠༡)ལྷོད་ཀྱིས་གློད་པའི་དུས། །གལ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཉམས། །བར་སྣང་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟར་འཆར། །དེ་ནི་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་གློད་མ་ཤེས་པར་དྲན་ཤེས་ཉམས་ནས་བྱིང་བ་མཐུག་པོས་རྨོངས་པ་ལ་གནས་པ་སྟེངས་པོ་ཞེས་སྐྱོན་ཅན་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་གློད་རབ་དང་སྒོམ་རབ་ཏུ་སུ་ཞིག་གིས་འཆང་། དེས་ན་བསྙོན་ནས་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་གློད་མ་ཤེས་པར་འོག་འགྱུས་སུ་སོངནས་དྲན་པ་ཡེངས་པའམ་འགྱུས་པ་དང་མ་འགྱུས་པ་གང་ཡང་མ་རིག་པར་དྲན་མེད་ཧད་པོར་སོང་བ་སོགས་བྱུང་ན་དྲན་ཤེས་སྟོབས་ཆུང་བ་ཡིན་ལ། དྲན་བཞིན་པའི་ངང་ནས་འགྱུ་བ་བུན་ནེ་བའམ་འཚུབ་བེ་བ་ལྟ་བུ་བྱུང་ན་གློད་ཞན་པའམ། ཡང་ན་ཞེ་འདོད་ཧ་ཅང་དུར་དྲགས་པ་ཡིན་པས་གྲིམས་གློད་སྙོམས་པའི་གནས་སྐབས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། མདོར་ན་དྲན་ཤེས་སྔ་མས་དྲན་བཞིན་ཤེས་བཞིན་པའི་ཤུགས་མཛད་ན་དེ་ཐོག་ཏུ་ལས་དང་པོ་པས་ཡང་ཡང་དྲན་པ་བསྐྱེད་པ་མིན་པས་ལྷོད་དེ་ཤིག་གེ་འཇོག་ལ། དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཤུགས་ཟད་ (༣༠༢)པར་རྩོམ་པ་ན་སླར་དྲན་ཤེས་ཀྱི་བར་ཅུང་ཟད་བསྐྱེད་ལ་སྒྲིམ་པ་སྟེ། སྐྱོང་ལུགས་ཀྱི་སྐྱོན་བསལ་བའི་སྐྱོང་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པས་དྲན་རིག་གསལ་སིང་ངེ་གཡོ་མེད་དུ་གནས་ཤིང་དེའི་ངང་ནས་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་མཐོང་ཐོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡང་མ་འགགས་པར་ཤིག་གེ་ལྷང་ངེ་། སྐྲག་མེད་དུ་ཝལ་ལེ་ཆམ་མེ་བ་འཆར་ན་ཞི་གནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གོང་དུ་རིམ་པར་བཤད་པའི་སེམས་གནས་འཚོལ་ཚུལ་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་མཐར་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་ཅིག་སྐྱེས་པ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སེམས་མི་རྟོག་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ལྷན་ནེ་གནས་པའི་གནས་ཆ་དང་། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན
Chinese
誤以為是那個顯現說法的場合，還有人胡說，說是因為心的覺知鬆懈而產生了昏沉，把昏沉和禪修混淆了，這完全是不懂裝懂。那段話是像薩ra哈的教言，以及泰洛巴所說的：「莫作做作，安住在本然狀態中，放鬆束縛，毫無疑問便能解脫。」薩ra哈也說：「對任何事物有執著，就放下它。」等等。就像這些說法一樣，在實際禪修的時候，這是為了破除對經驗的執著而使用的詞語。成就者香巴云：「覺知(301)放鬆之時，現起無念之體驗，如虛空清淨之中心，那是光明法身。」等等。因此，如果不懂得放鬆心，覺知減弱，被厚重的昏沉所蒙蔽，這被認為是過失。誰會認為這是放鬆和禪修的極致呢？所以不應該否認事實而妄語。因此，如果不了解放鬆，而陷入低迷，心念散亂或昏沉，或者對昏沉和不昏沉都一無所知，變得茫然失措等情況，這是覺知力不足。如果在覺知的狀態中，產生了模糊或混亂的念頭，這是放鬆不足，或者慾望過於強烈，所以要了解鬆緊適中的狀態。總之，如果先前的覺知產生了覺知和了知的力量，那麼初學者就不需要反覆生起念頭，而是放鬆地安住。當覺知的力量耗盡(302)時，可以稍微提起覺知，稍微收緊。要了解消除修持錯誤的修持方法。這樣生起覺知，覺性就會清晰明亮、毫不動搖地安住，並且在這種狀態下，眼見耳聞的色聲等顯現也不會停止，而是清晰、明亮、無懼地顯現，這就是生起了止禪。第二，依靠以上依次所講的安住心的方法，最終生起了沒有過失的止禪三摩地。在那個三摩地中，心安住在無分別的狀態中，一心一意地安住，並且具有覺知和
English
It is mistaken to think that it is the speech of this occasion of manifestation of speech. Moreover, those who say that confusion arises because the mind's awareness becomes relaxed and that meditation is confused are merely wanting to speak while being extremely ignorant of the matter. That speech is like the words of Sarahā above, and also Tilopa: "Leave it in its natural, uncontrived state. If you release the bonds, there is no doubt that you will be liberated." And Sarahā said: "Whatever you are attached to, let it go." As these teachings say, such terminology is used as a method of breaking down the clinging to experience during the actual meditation. The great accomplished Shang said: "When awareness (301) is released with relaxation, the experience of non-thought arises, like the center of pure space. That is the clear light Dharmakāya." Thus, if one does not know how to relax the mind and the awareness diminishes, remaining obscured by thick dullness is considered a fault. Who would consider that to be the ultimate relaxation and meditation? Therefore, one should not speak falsely by denying the truth. Therefore, if one does not know how to relax and falls into a slump, and becomes distracted or confused, or unaware of whether one is confused or not, and becomes blank and dazed, it is because the power of awareness is weak. If, while being aware, there is a vague or turbulent movement, it is because the relaxation is weak, or the desire is too strong, so one should know the state of balanced tension and relaxation. In short, if the previous awareness creates the power of being aware and knowing, then beginners do not need to repeatedly generate mindfulness on top of that, but should relax and let it be. When the power of awareness is exhausted (302), one should slightly raise the awareness again and tighten it slightly. One should know the method of practice that eliminates the faults of the practice. By generating it in this way, the awareness will remain clear, bright, and unwavering, and in that state, the appearances of seeing and hearing forms, sounds, etc., will not cease, but will appear clearly, brightly, fearlessly, and openly, then śamatha has arisen. Secondly, based on the methods of finding a place for the mind that have been explained in sequence above, when a flawless samādhi of śamatha has finally arisen, in that samādhi, the mind remains single-pointedly in a state of non-conceptualization, and with mindfulness and
Tibetan
་མ་ཉམས་པའི་གསལ་ངར་ངེས་ཤེས་དང་བཅས་པ་གཉིས་ཚོགས་པ་ཞིག་ཅི་ནས་ཀྱང་དགོས་ཏེ། ཡིད་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མི་གནས་པར་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོ་བ་དང་། མི་འཕྲོ་ཡང་དྲན་པ་ཉམས་པའི་སྟེངས་པོ་དང་། དྲན་པ་ཕྲ་མོ་ཙམ་མ་ཤོར་ཡང་སེམས་ཀྱི་གསལ་ངར་མེད་པའི་སྙོམ་མེ་བར་གནས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དྲན་ཤེས་ (༣༠༣)གྱི་གསལ་ངར་མེད་པ་ནི་བྱིང་སྐྱོན་ཡིན་ལ། ཡིད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མི་གནས་པ་ནི་རྒོད་སྐྱོན་ཡིན་པས། དེས་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་སེལ་ཚུལ་གལ་ཆེ་ལ། དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཅིང་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་དོན་བསྡུ་ན། བྱིང་བའི་ཚེ་དྲན་ཤེས་དང་སེམས་ཀྱི་གསལ་ངར་བསྐྱེད་དེ་ཧུར་འདོན་པ་དང་། རྒོད་པའི་ཚེ་དམིགས་པ་ལ་ཡིད་སྒྲིམ་པའི་ཞེ་འདོད་ཅི་རིགས་གློད་པ་དང་། གྲིམས་ལྷོད་སྙོམས་ནས་འདོད་པ་ལྟར་བྱུང་བའི་ཚེ་གཞན་དཔྱོད་གཞིག་མི་བྱེད་པར་དེ་ཀའི་རྒྱུན་མ་ཤོར་ཙམ་པའི་རང་སོ་བཟུང་ནས་དང་བསྲིང་བ་ཡིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དུས་བཞི་མཉམ་སྦྱོར་དུ། བྱིང་ཞིང་ལྕི་བ་གཟེང་བསྟོད་ཅིང་། །འཐོང་ཞིང་འབྱམས་པ་རང་སོར་བཞག །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་དྲན་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་དྲན་པས་ནི་སེམས་དམིགས་པ་ལས་མི་ཡེངས་པར་བྱེད་ཅིང་། ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཡེངས་མི་ཡེངས་དང་བྱིང་རྒོད་དོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དམིགས་པ་ལས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པ་བྱེད་སྙམ་པའི་འདུན་པ་ཤུགས་བསྐྱེད་ནས། དེའི་རྒྱུན་བསྲིངས་ཤིང་དེ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པའི་སེམས་ (༣༠༤)ཁུར་ཡིད་ལ་དུང་ངེ་བ་བྱ་ལ། དེའི་ངང་ནས་ཡེངས་མ་ཡེངས་དང་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་གྱིས་གཞན་དཔྱད་གཞིག་མང་པོ་མི་བྱེད་པར་བྱ་ར་ཙམ་ཞིག་ཅེ་རེ་བལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་མདོ་ཕྱོགས་ནས་དྲན་ཤེས་བྱ་སྟེ་བཤད་པ་མང་ལ། སྒྲུབ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་ཏུ་དྲན་རིག་གམ་དྲན་པ་ཁོ་ནར་བསྡུས་པ་མང་བས་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ། གང་ཆེ་དྲན་པ་ཡིད་སྒོ་ནས། །བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འོད་འགྱུར་ཞིང་། །ཞེས་བཤད་པས་དྲན་ཤེས་གཉིས་ཕྲ་རགས་སམ་རྩིང་ཞིབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་སྟེ། དྲན་པ་གསལ་པོ་སྟོབས་ཅན་གྱི་ཁོངས་སུ་ཤེས་བཞིན་ཚད་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུས་མཐའི་འགྲེལ་པར། དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་དཔྱོད་ལྡན་དག །དྲན་ཤེས་ཀྱིས་ཡིད་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཚེ
Chinese
无论如何，绝对需要不退转的明朗觉知和正念两者聚合。如果心不能专注于所缘，而是散乱于各种念头；或者即使不散乱，也是失去正念的麻木状态；或者即使没有失去细微的正念，也是心中没有明朗觉知的昏沉状态，这些都是禅定的过失。其中，失去正念（303）的明朗觉知是掉举的过失，心不能专注于所缘是昏沉的过失。因此，消除掉举和昏沉的过失的方法非常重要。这已经讲过，以后还会讲到。总而言之，在昏沉的时候，要生起正念和心的明朗觉知，努力提起精神；在掉举的时候，要放松对所缘的专注，适当地放松意愿。在松紧适度，如愿以偿的时候，不要进行其他的观察和分析，只要保持那种状态，不要失去，并且延长它。如龙树菩萨的《四时平等颂》中说：“昏沉而沉重，应赞扬提起；散乱而漂浮，应保持本位。”因此，正念和觉知两者中，正念使心不从所缘上散乱，而觉知使人知道是否散乱以及昏沉和掉举。也就是说，要强烈地生起一念也不从所缘上散乱的愿望，并且保持那种状态，心中牢记不要忘记它。在这种状态中，用觉知来观察是否散乱以及昏沉和掉举的过失，不要进行太多的观察和分析，只要稍微注意一下就可以了。关于这一点，在经部方面，有很多关于正念和觉知的说法，而在实修传承的诀窍中，有很多只归纳为正念或仅仅是正念的情况，如果有人想知道这是为什么，那也没有过失。如《入行论》中说：“何时正念守护心门，彼时觉知如影随形。”这说明正念和觉知是从粗细或粗糙和精细的角度来区分的，因为觉知包含在清晰而强大的正念之中。同样，在《中边分别论》的注释中也说：“正念安住，则与觉知相应。”在这个时候，有智慧的人啊！当正念和觉知使心专注于所缘的时候，
English
In any case, it is absolutely necessary to have a combination of unwavering clarity of awareness and mindfulness. If the mind does not remain single-pointedly on the object of focus, but is distracted by various thoughts; or even if it is not distracted, it is in a dull state of lost mindfulness; or even if it has not lost subtle mindfulness, it is in a state of dullness without clarity of mind, these are faults of samadhi. Among them, the lack of clarity of awareness of mindfulness (303) is the fault of laxity, and the mind not remaining single-pointedly is the fault of excitement. Therefore, the method of eliminating the faults of laxity and excitement is very important. This has already been explained, and will be explained again. In summary, when there is laxity, one should generate mindfulness and clarity of mind, and make an effort to lift oneself up; when there is excitement, one should relax the desire to focus the mind on the object of focus, and appropriately relax the intention. When tightness and looseness are balanced and things go as desired, one should not engage in other observations and analyses, but simply maintain that state, not losing it, and prolonging it. As Nagarjuna's "Equal Union of the Four Times" says: "When dull and heavy, praise and uplift; When scattered and floating, remain in your own place." Therefore, of the two, mindfulness and awareness, mindfulness keeps the mind from being distracted from the object of focus, while awareness makes one aware of whether one is distracted and of dullness and excitement. That is, one should strongly generate the desire not to be distracted from the object of focus even for a moment, and maintain that state, keeping in mind not to forget it. In this state, one should use awareness to observe whether one is distracted and the faults of dullness and excitement, without engaging in too much observation and analysis, but simply paying attention. Regarding this, in the Sutra tradition, there are many explanations of mindfulness and awareness, while in the instructions of the Practice Lineage, there are many cases where it is summarized as mindfulness or simply mindfulness. If someone wonders why this is so, there is no fault. As the "Entering the Bodhisattva's Way" says: "When mindfulness guards the door of the mind, awareness follows like a shadow." This explains that mindfulness and awareness are distinguished from the perspective of coarse and fine, or rough and subtle, because awareness is included within clear and powerful mindfulness. Similarly, in the commentary on the "Distinguishing the Middle from the Extremes," it is said: "When mindfulness abides, it becomes associated with awareness." At this time, wise ones! When mindfulness and awareness cause the mind to focus single-pointedly on the object of focus,