Tibetan
། དམིགས་པ་ལ་གནས་མི་གནས་དང་བྱིང་རྒོད་བྱུང་མ་བྱུང་བརྟག་པའི་རྟོག་པ་ཕྲ་མོ་ (༣༠༥)བསྐྱེད་ན་ནི་མི་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་ལ། མ་བསྐྱེད་ན་བྱིང་རྒོད་སོགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་མི་འབྱུང་བས་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན། མི་མཁས་པ་དག །དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་ཕྲ་མོ་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་བཟུང་ནས། ཤེས་བཞིན་གྱི་གསལ་ངར་ནི་མེད་ལ། སེམས་ཀྱི་དངས་ཆ་ཅི་རིགས་ནི་ཡོད་པའི་གནས་ཆ་སྐྱོང་བར་སྣང་ཡང་། དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་ཕྲ་མོ་དེ་རྟོག་པ་རང་མཚན་པ་མ་ཡིན་གྱི། ལྷག་མཐོང་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཤེས་བཞིན་ནམ་རིག་པ་ཡིན་པས་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། དེ་ལྟར་གང་ལ་འདོད་པའི་དམིགས་པ་དེ་ལ་སེམས་བཞག་ནས། དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་ཞིང་རྒྱུན་དུ་སེམས་བཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་སེམས་ལ་འདི་ལྟར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ལེགས་པར་འཛིན་ནམ། འོན་ཏེ་བྱིང་ངམ་འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་འཕྱར་བས་རྣམ་པར་གཡེངས་སམ་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་ལུགས་ཀྱང་མ་ཡེངས་པའི་དྲན་རྒྱུན་བཏང་ནས་བསྐྱེད་པ་མིན་གྱི། ཏིང་ (༣༠༦)ངེ་འཛིན་གྱི་ངང་མ་ཤོར་བའི་ཐོག་ནས་བྱ་ར་ཙམ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་འདི་ཡང་ཧ་ཅང་གི་ཤུགས་ཆེ་བར་ཡང་ཡང་བསྐྱེད་ན་དྲན་པ་ཤོར་བའི་རྟོག་པ་སྐྱོན་ཅན་ལྡང་བས། སྔ་མ་སྔ་མའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཤུགས་མ་ཟད་ཙམ་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་བྱ་ར་ཙམ་བྱེད་པའོ། །མདོར་ན་གྲིམས་གློད་ཀྱི་ཆ་སྙོམ་ལུགས་ལྟར་སྐྱོང་མཁས་པར་བྱ་སྟེ། ཚུལ་འདི་ནི་བསམ་གཏན་སྐྱོང་ཚུལ་མཐའ་དག་གི་གནད་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་དམིགས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་དྲན་རྒྱུན་དང་ལྡན་པ་དང་། དེ་ལ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང་། ཡིད་རྣལ་དུ་ཕབས་པའི་དགའ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལས། སྐབས་འདིའི་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅིང་གསལ་རིག་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དྲན་ཤེས་རྒྱུན་ཆགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཆ་མཐུན་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་། རྒྱུན་དང་ལྡན་པ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་ (༣༠༧)ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་ཀྱང་བྱ། དགེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཅེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་པ་ནི། བར་བར་དུ་ཐོས་བསམ་ལ་གཡེངས་པ་དག་མཉ
Chinese
如果生起观察所缘是否安住，以及掉举和沉没是否生起的微细分别念（305），就不会变成无分别。如果不生起，就无法生起了知掉举和沉没等的正知，那该怎么办呢？愚笨的人啊！如果把那样的微细分别念执为过患，虽然看似在守护没有正知的明朗，只有少许心之清澈的状态，但那样的微细分别念不是自相的分别念，而是与胜观相应的正知或觉性，所以必须生起。如《修次第中篇》所说：“这样，将心安住在所希望的对境上，并反复持续地安住于此。靠近它之后，应当这样观察心：心是否良好地执持对境？或者是否沉没？或者是否因向外境散乱而分心？”就像这样。生起那样分别念的方法，不是在放任不散乱的忆念之流后生起，而是在不失去三摩地（306）的状态下仅仅进行观察。但是，如果过于频繁地生起这种分别念，就会生起失去正念的有过患的分别念，所以在先前的定解的力量尚未耗尽时，后来的仅仅进行观察。总之，要善于像掌握松紧的平衡一样进行守护，这种方法是守护所有禅定的关键。总之，具有随念对境的忆念之流，并且没有掉举和沉没的过患，具有使心放松的喜悦的心，称为三摩地。此时的对境是不分别且具有明觉的，像这样忆念和觉知持续不断。就像《瑜伽师地论》所说：“什么是心一境性呢？回答说：对于与反复忆念相符的对境，以及具有持续性、没有过患和具有喜悦的心之流，这也被称为三摩地，也被称为善的心一境性。”就像这样。其中，反复忆念是指，中间被听闻和思考分散注意力的情况。
English
If subtle conceptualizations (305) are generated to examine whether the object of focus is abiding or not, and whether dullness and agitation have arisen or not, then it will not become non-conceptual. If they are not generated, then the awareness that recognizes dullness, agitation, etc., will not arise, so what should be done? O, unwise ones! If you regard such subtle conceptualizations as faults, then although it may seem that you are maintaining a state where there is no clarity of awareness, but only some degree of mental clarity, such subtle conceptualizations are not conceptualizations in their own right. Rather, they are the awareness or intelligence that is concordant with insight (vipashyana), so they must be generated. As it says in the "Middle Stages of Meditation": "Thus, having placed the mind on the object that is desired, one should repeatedly and continuously place the mind on it. Having closely placed it, one should examine the mind in this way: Is the mind well-holding the object? Or is it dull? Or is it scattered and distracted by wandering to external objects?" Like that. The way to generate such conceptualizations is not to generate them after letting go of the continuous stream of unforgetting mindfulness, but rather to merely observe while not losing the state of samadhi (306). However, if this conceptualization is generated too frequently with too much force, then faulty conceptualizations that have lost mindfulness will arise. Therefore, while the force of the previous ascertainment has not yet been exhausted, the subsequent ones should merely observe. In short, one should skillfully maintain it like managing the balance of tension and relaxation. This method is the crucial point of all meditation practices. In short, the mind that possesses a continuous stream of mindfulness that remembers the object of focus, that is free from the faults of dullness and agitation, and that possesses the joy of relaxing the mind, is called samadhi. In this context, the object of focus is non-conceptual and possesses clarity and awareness. It is like that continuous stream of mindfulness and awareness. As it says in the "Stages of the Hearers": "What is single-pointedness of mind? It is said: The stream of mind that is in accordance with repeated recollection, that is focused on an object, that possesses continuity, that is free from faults, and that possesses joy (307), that is also called samadhi, and is also called virtuous single-pointedness of mind." Like that. Among these, "repeated recollection" refers to situations where one's attention is distracted by listening and thinking in between.
Tibetan
མ་གཞག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལ་བཤད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་ཆོས་གང་དག་བཟུང་ཞིང་མཉན་པ་དང་བླ་མ་དག་ལས་གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་པའི་མཚན་མ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་དྲན་པས་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ཚུལ་དེ་དག་གིས་སེམས་གནས་སྐྱོང་ཚུལ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོང་བའི་ཐུན་རེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཐོག་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་པའི་སྒོ་ནས། དེ་ལ་སེམས་དད་པ་དང་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་དང་ (༣༠༨)བརྩོན་འགྲུས་དང་ཤིན་སྦྱངས་རྣམས་བསྐྱེད་ནས་འཇུག་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་འདུ་བྱེད་བཞི་མ་བསྐྱེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་མི་སྤྲོ་བར་ལེ་ལོའི་དབང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་དེ་ཉིད་ལས་ཡིད་གཞན་དུ་མི་ཡེངས་ཤིང་དེ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཤུགས་ཅན་རྒྱུན་ཆགས་པར་བསྟེན་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དྲན་པ་སྟོབས་ཆུང་ན་བརྗེད་ངེས་སྐྱེས་ནས་དམིགས་པ་མི་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་དྲན་པ་དེའི་ཁོངས་ནས་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་གྲུང་པོ་བསྐྱེད་ལ་དེས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་བྱུང་མ་བྱུང་གི་བྱ་ར་ཐུ་རེ་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་བཞིན་མི་གསལ་བའམ་མ་གྲུབ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གེགས་སྐྱོན་ངོས་མི་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་དེའི་སྐྱོན་སེལ་ཚུལ་སྔར་བཤད་པ་ལ་ཡིད་འདུ་བྱེད་པའི་རྩོལ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་འདྲའི་རྩོལ་བ་ཆུང་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་མི་འཆར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཞི་བ་ན་ཡིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་སྤངས་ཏེ་དེ་ཉིད་རྣལ་དུ་ (༣༠༩)འབེབས་པའི་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་དགོས་ཏེ། དེ་འདྲའི་བཏང་སྙོམས་མ་བསྟེན་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་འཐོར་ནས་མཉམ་པར་བཞག་ཏུ་མི་བཏུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདི་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇུག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། །འགའ་ཞིག་ཐོག་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དད་འ
Chinese
解释如何进入正定：正如它本身所说，如果有人问，对于正定，应该反复忆念什么呢？回答说，应该专注于那些已经掌握和听闻的佛法，以及从上师那里接受的教诲和指示。为了显现正定的境界，应该以持续的忆念来追随并专注于那个目标。这就是（经文所说的）。 第五，以这些方法来培养心住的方式是：应该了解每一次培养禅定的过程。也就是说，在开始修习禅定时，首先要通过忆念禅定的功德，对它生起信心、求知的渴望、（308）精进和轻安，然后才能开始修习。如果不生起这四种行，就不会乐于修习禅定，而会受到懈怠的影响。然后，对于上面所说的无过失的禅定本身，必须持续不断地依止强有力的忆念，使心不向外散乱，也不忘记它。如果这种忆念的力量不够，就会产生遗忘，无法抓住目标。然后，在这种忆念的基础上，要生起能够辨别沉没和掉举的敏锐的正知，并且要密切观察是否出现了沉没和掉举的过失。如果不具备清晰或确定的正知，就无法识别禅定的障碍和过失。然后，如果出现了沉没和掉举，就必须努力按照先前所说的方法来消除这些过失。如果这种努力不够，就会受到沉没和掉举的影响，无法生起无过失的禅定。然后，当沉没和掉举的过失平息时，就必须放弃心的造作，将心安住在（309）平静的舍受中。如果不依止这种舍受，禅定就会散乱，无法保持平静。这种方法在《中边分别论》中说：‘住处和住在那里，原因和结果本身，不忘记目标，辨别沉没和掉举，消除它们，显现造作，平静时进入平静。’这就是所说的意义。有些人一开始对禅定产生信
English
Explanation of how to enter into Samadhi: As it says itself, if someone asks, "What should one repeatedly remember for Samadhi?" The answer is, one should focus on those Dharmas that have been grasped and heard, and the teachings and instructions received from the Lamas. In order to manifest the state of Samadhi, one should follow and focus on that object with continuous mindfulness. That is (what the text says). Fifth, the way to cultivate mind-abiding with these methods is: one should understand each session of cultivating Samadhi. That is, when beginning to practice Samadhi, one must first generate faith, the desire for knowledge, (308) diligence, and pliancy towards it through remembering the qualities of Samadhi, and then begin to practice. If these four activities are not generated, one will not be happy to practice Samadhi and will be influenced by laziness. Then, for the faultless Samadhi itself mentioned above, one must continuously rely on strong mindfulness that does not distract the mind elsewhere and does not forget it. If the power of this mindfulness is not strong enough, forgetfulness will arise and one will not be able to grasp the object. Then, on the basis of that mindfulness, one must generate sharp awareness that can distinguish sinking and excitement, and one must closely observe whether the faults of sinking and excitement have occurred. If one does not have clear or definite awareness, one will not be able to recognize the obstacles and faults of Samadhi. Then, if sinking and excitement occur, one must strive to eliminate these faults according to the methods mentioned earlier. If this effort is not enough, one will be influenced by sinking and excitement, and faultless Samadhi will not arise. Then, when the faults of sinking and excitement have subsided, one must abandon the mind's fabrication and settle the mind in (309) peaceful equanimity. If one does not rely on this equanimity, Samadhi will be scattered and one will not be able to maintain tranquility. This method is stated in the Madhyantavibhāga: 'The place and dwelling there, the cause and the result itself, not forgetting the object, distinguishing sinking and excitement, eliminating them, manifesting fabrication, entering into peace when peaceful.' This is the meaning of what is said. Some people initially develop faith in Samadhi.