Tibetan
རེ་ཡང་བསོད་ནམས་བརྒྱས་བསྐྱེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོར་ཡང་། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལུས་ཀྱིས། །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་དང་སྒོམ་རིམ་ཐ་མར་ཡང་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། །དམིགས་པའི་རིམ་པ་མང་དུ་བཤད་པ་དེ་དག་ལས་ཐོག་མར་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་འཚོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་གང་ཡིད་ལ་འབབ་པ་གཅིག་གིས་བསྒྲུབས་ན་ལེགས་པར་འཕགས་པ་དཔའ་བོ་དང་ཇོ་བོ་རྗེས་བཤད་ལ། སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་རྙེད་ནས་ནི་དམིགས་པ་གང་ལའང་སྦྱང་བར་སྒོམ་རིམ་དང་པོར་བཤད་དེ། དཔེར་ན་མདོ་ཕྱོགས་ནས་སྤྱད་པ་རྣམ་སྦྱོང་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་སྦྱོང་སོགས་མང་དུ་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཚུལ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་རོ། །ཚུལ་འདི་དག་ལ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་པ་རྣམས། སེམས་འཛིན་གྱི་རྟེན་རྡེའུ་ (༢༨༠)ཤིང་བུ་སོགས་དངོས་སུ་བཞག་པ་དང་ཐིག་ལེ་སོགས་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་རྟེན་ལ་སེམས་འཇོག་པས་ན་རྟེན་ཅན་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་སེམས་གནས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་སྐབས་འདིར་ནི་ཡིད་རྟོག་མེད་དུ་གནས་པའི་ཆ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཏཻ་ལོ་པས། ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡོངས་ཐོང་རྣལ་མར་ཞོག །ངག་གི་སྨྲ་བརྗོད་མ་མང་བྲག་ཆ་འདྲ། །ཡིད་ལ་མི་བསམ་ལ་བཟླའི་ཆོས་ལ་ལྟོས། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། གཟུང་དང་འཛིན་པ་གཉིས་དང་གཉིས་མིན་དང་། །བདག་དང་གཞན་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་དང་། །འཁོར་བ་ཞེས་བྱའི་རྣམ་རྟོག་མང་པོ་ནི། །རྟག་ཏུ་སྤང་ལ་ཡིད་ནི་མཉམ་པར་བཞག །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐབས་འདིའི་སེམས་གནས་ལ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་འཆར་བ་ཕལ་ཆེར་ལ་དཀའ་བས། དམིགས་རྟེན་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྔར་གྱི་ཡིད་རྒྱ་ཡན་ལང་ཅན་དུ་འགྲོ་བ་དེ་ལས་ལོག་སྟེ། དྲན་པ་མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་གར་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་སེམས་ལྷོད་དེ་བ་ཚོམ་ (༢༨༡)མེ་བ་ཡུན་རིང་ཐུང་ཅི་རིགས་འཆར་ན་གནས་ཆ་ཅུང་ཟད་རྙེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་གནས་བཞིན་གྱི་ངང་ནས་ཤིགས་ཀྱིས་བཤིག །ཅུང་ཟད་ཙམ་ངལ་གསོས་ཏེ་སླར་སྔར་བཞིན་དུ་བསྐྱང་། ཡང་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་དྲན་མེད་དུ་སོང་བའི་སྟེངས་པོ་ཤར་ན་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པས་ཧུར་ཕྱུད་ལ་དྲན་པའི་ངར་བསྐྱེད་དེ་ཡུན་ཐུང་ངེ་བ་ཡང་ཡང་བསྐྱང་། དྲན་པ་མ་ཤོར་ཙམ་དུ་བྱིང་ངེ་བར་གནས་ན་ནི་དེའི་སྐྱོན་ཤུགས་ཀྱིས་འདག་པས་རེ་ཞིག་དེ་ཀ་ཉིད་ཡུན་ཐུང་ངེ་བར་བསྐྱང་ངོ་། །དྲན་བཞིན་པའི་ངང་ནས་རྟོག་པ་མང་དུ་སོང་བ་ལྟར་གྱུར
Chinese
又应当修习由百福所生的（功德）。如是等等说了许多。《入定经》中也说：“以如黄金颜色的身体。”等等，如前所引，在《修次第》的最后也这样说了。所说众多的观修次第中，最初寻求心的安住处，如果以任何一个自己喜欢的所缘来修习，就能很好地完成，这是圣者勇士和觉沃仁波切所说的。一旦找到了心的安住处，就可以修习任何所缘，这是《修次第》第一篇中所说的。例如，经部中所说的调伏行相和调伏烦恼等等，说了许多，那些道理如前所述。对于这些道理，噶举派的人们，将摄心的所依，如石子（280）、木片等实际放置，或者将明点等作为以意观想的所依，心安住在上面，因此称之为有依之法。第二，一般而言，心的安住的差别有很多，但暂时在此处是为了成就安住在无意念的状态。如帝洛巴所说：“身的活动完全放下，安住于自然状态。语的言说不要多，如同山崖的回声。心中不要思，看向上师的教法。”以及，学师友称说：“能取和所取，二者和非二者，我和他以及涅槃，轮回等众多的分别念，要恒常舍弃，心要平等安住。”就像这样。这样一来，对于此时的安住心，要生起无过失的止观禅定，大多是困难的。依靠那些所缘，从以前的心散乱放逸的状态中返回。在不散乱的忆念状态中，不让分别念散到任何地方，心放松，如酥油灯（281）般，无论时间长短，如果生起，就是稍微找到了安住处。像那样安住的状态中，猛然断开。稍微休息一下，再次如前一样修习。又没有分别念，但如果生起失去忆念的昏沉，就是有过的，因此要努力提起，生起忆念的力量，短暂地反复修习。在不失去忆念的状态中，如果安住于沉没的状态，那么那个过失的力量就会消除，因此暂时就那样短暂地修习。在忆念的状态中，变得好像生起了许多分别念。
English
Also, one should meditate on cultivating merit through a hundred virtues. It is said extensively, and in the Samadhiraja Sutra, it also says, "With a body like the color of gold." etc., as quoted before, and it is also stated in the final stage of the Stages of Meditation. Among the many stages of meditation that have been taught, finding a place for the mind to rest is best accomplished by focusing on one object that pleases the mind, as taught by the noble hero and Jowo Je. Once a place for the mind has been found, one can train in any object, as taught in the first stage of the Stages of Meditation. For example, in the Sutra tradition, there are many teachings on taming the behavior and taming the afflictions, etc., and their methods are as previously explained. For these methods, the Kagyu lineage masters physically place objects such as pebbles (280) and pieces of wood as supports for mind-holding, or they focus their minds on supports such as bindus, and therefore they are called "having supports." Secondly, in general, there are many distinctions in the abiding of the mind, but for the moment, in this context, it is to accomplish the aspect of abiding without mental fabrication. As Tilopa said: "Let the activities of the body be completely abandoned, rest naturally. Let the speech of the mouth not be much, like the echo of a cliff. Do not think in the mind, look to the Dharma of the Lama." And, as taught by the master Dignaga: "Grasping and the grasped, both and not both, self and other, and nirvana, many conceptual thoughts called samsara, should always be abandoned, and the mind should be placed in equanimity." Like that. Thus, for the abiding of the mind in this context, it is mostly difficult to arise a flawless samadhi of calm abiding. Relying on those objects of focus, one turns away from the previous state of the mind going wild and unrestrained. In a state of non-distracted mindfulness, without letting conceptual thoughts scatter anywhere, the mind relaxes, like a butter lamp (281), and if it arises for a long or short time, then one has found a little bit of a place to rest. While abiding in that way, one cuts it off sharply. Rest for a little while, and then cultivate it again as before. Also, if dullness arises, where there are no conceptual thoughts but one has lost mindfulness, then it is faulty, so one should exert effort and generate the strength of mindfulness, and cultivate it briefly again and again. If one abides in a sinking state without losing mindfulness, then the force of that fault will be eliminated, so for a while, one should cultivate just that briefly. In a state of mindfulness, it becomes as if many conceptual thoughts have arisen.
Tibetan
་ཏེ་གནས་ཆ་ཆུང་ན། སྔར་རྟོག་པ་ལུ་གུ་བརྒྱུད་དུ་སོང་བ་ངོས་མ་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་འདིར་རྟོག་པ་གཅིག་སྐྱེས་གཉིས་སྐྱེས་ངོས་ཟིན་ནས་གནས་ཆ་ཅུང་ཟད་རྙེད་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་དུ་མི་འཛིན་པར། སེམས་ཀྱི་ཞེ་འདོད་གློད་ཅི་ཐུབ་བྱས་ཏེ་རྟོག་པའི་སྣ་ཡང་མི་བསྐྱིལ་རྗེས་ཀྱང་མི་འབྲང་བར་དགག་སྒྲུབ་ཆུང་ངེ་བའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་ཙམ་བྱ། ཡང་སེམས་གནས་པ་དང་འཕྲོས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡང་འཁུ་ (༢༨༢)ཕྲིག་མི་ཚུད་ན་བློ་ཅུང་ཟད་དམན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གློ་བུར་བའི་སྒྲ་དྲག་པོ་གྲག་པའི་རྗེས་ལ་རྟོག་པ་སྔ་མ་རྒྱུན་ཆད་ཕྱི་མ་མ་ཤར་བའི་བར་ན་སེམས་ཧད་དེ་སེམ་མེ་བ་ཞིག་འབྱུང་བ་དེ་རྟོག་མེད་ཡིན་པའི་བརྡ་དོན་གོ་བར་བྱས་ནས། དེ་ལྟ་བུ་ཡུན་ཅུང་ཟད་རེ་འཐུད་ནས་གནས་ཆ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་འདི་ཉིད་རྗེས་སུ་འཆད་པའི་རླུང་ཅན་གྱི་དམིགས་པ་ཅི་རིགས་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྟེན་མེད་ལ། རླུང་ཅན་དང་། རླུང་མེད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རླུང་བགྲང་བ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་། དགང་བ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རླུང་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་གནས་སྒྲུབ་ཚུལ་མདོ་རྒྱུད་གཉིས་ཀ་ནས་གསུངས་ཤིང་། འདིར་ཡང་ཏཻ་ལོ་པས། བློ་དམན་སྐྱེ་བོ་དང་ལ་མི་གནས་ན། །རླུང་གི་གནད་བཟུང་རིག་པ་བཅུད་ལ་བོར། །ཞེས་སོ། །མདོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོམ་རིམ་རྣམས་སུ་རྣམ་རྟོག་ཤས་ཆེ་བས་རླུང་བསྒོམ་པར་བཤད་པའི་སྒོམ་ཚུལ་ལ། མཛོད་ཀྱི་རང་འགྲེལ་དུ། བགྲང་དང་རྗེས་འགྲོ་འཇོག་པ་དང་། (༢༨༣)རྟོག་པ་དང་ནི་བསྒྱུར་བ་དང་། །ཡོངས་དག་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་བཤད་པ་ལས། བགྲང་བ་ནི། དབུགས་འབྱུང་བརྔུབ་།།།ཉེར་གཅིག་ནས་ཆུ་སྲང་དང་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་བར་གྲངས་མ་འཆོལ་བར་བགྲང་བ་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་འཛིན་པའོ། །རྗེས་འགྲོ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་རླུང་འདི་ལུས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་གམ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་ཅེས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །འཇོག་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པའོ། །རྟོག་པ་ནི། རླུང་གི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་པ་རྟོག་པའོ། །བསྒྱུར་བ་ནི། རླུང་ལ་དམིགས་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་གཞན་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །ཡོངས་དག་ནི། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རྟོག་མེད་དུ་བསྒོམ་པའོ། །སྔགས་ཕྱོགས་ལས་ནི་རླུང་གི་སྒོམ་ཚུལ་རྣམ་གྲངས་ཤིན་ཏུ་མང་བ་གསུངས་ཀྱང་མངས་ཀྱི་དོགས་པས་མི་སྤྲོས་ལ། སྐབས་འདིར་སྒྲུབ་བརྒྱུ
Chinese
如果住分小，以前的念头已经像流水一样过去了，没有认识到，在这里认识到一个念头生起两个念头生起，稍微得到住分，所以不要认为是缺点，尽可能地放松心里的欲望，念头的头也不要弯曲，后面也不要跟随，在小小地遮止和建立的状态中不要散乱。还有，如果心的安住和散乱的形态什么也没有混杂(282)，那就是智慧稍微迟钝，对此，在突然发出巨大的声音之后，以前的念头断绝，后面的念头没有生起之间，心一下子发愣，出现一种茫然的状态，要理解那是无念的表示，像那样持续稍微一段时间，就能成办住分。这个方法，对于后面要讲的各种有风的所缘境也要知道。第二，无所依，有风和无风两种，第一，有风的，有以数风来执持心，和以充满来执持心两种。第一种是，一般来说，依靠风来成办心住的方法，显宗和密宗都说了，这里泰洛巴也说：“如果智慧低劣的人心不安住，抓住风的要点，将觉性抛入精要中。”显宗方面的修法次第中，因为分别念比较多，对于说修风的修法，在《俱舍论》的自释中说：“数和随行与安住，(283)念和转变及清净，想为六种相。”其中，数是：呼气吸气，从二十一到水碗和时辰之间，不混乱数字地数，以数来作为所缘境而执持心。随行是：在那之后，这个风进入身体全部，或者进入一部分，这样对于身体全部的最终跟随和返回作为所缘境。安住是：对于一切不分别差别而安住心。念是：念风的自性不明显。转变是：以风作为所缘境的心，转变到寂止的其他所缘境。清净是：能取所取的念头完全清净，在无念中修。密宗方面，风的修法种类说得非常多，但是因为害怕繁多而不广说，这里是实修传承
English
If the abiding-portion is small, then the previous thoughts have already passed like flowing water, and have not been recognized. Here, one recognizes that one thought has arisen, two thoughts have arisen, and one has slightly obtained the abiding-portion. Therefore, do not consider it a fault. Relax the mind's desires as much as possible, and do not bend the head of thoughts, nor follow after them. In the state of slightly rejecting and establishing, be without distraction. Furthermore, if the state of the mind's abiding and scattering does not involve any confusion (282), then one's intelligence is slightly dull. In response to that, after a sudden loud sound, in the interval between the cessation of the previous thought and the non-arising of the subsequent thought, the mind suddenly becomes dazed, and a state of blankness arises. Understand that that is an indication of non-thought. By continuing in that way for a short time, one will accomplish the abiding-portion. This very method should also be understood in relation to the various wind-supported objects of focus that will be explained later. Second, without support, there are two types: with wind and without wind. First, with wind, there are two types: holding the mind with counting the breath, and holding the mind with filling. The first is: In general, the method of accomplishing mind-abiding by relying on the breath is taught in both the sutras and tantras. Here, Tilopa also said: "If a person of inferior intelligence does not abide in the and, grasp the key point of the breath, and abandon awareness into the essence." In the stages of meditation of the sutra tradition, because there are many conceptual thoughts, regarding the method of meditation that speaks of meditating on the breath, in the auto-commentary of the Treasury, it says: "Counting, following, and placing, (283) thought, transformation, and purification, are considered to be six aspects." Among these, counting is: exhaling and inhaling, from twenty-one to the interval between a water-bowl and an hour, counting without confusing the numbers, holding the mind by focusing on counting. Following is: after that, focusing on whether this breath enters the entire body or only a part, thus following and returning to the ultimate end of the entire body. Placing is: placing the mind without discriminating differences in everything. Thought is: thinking that the nature of the breath is not apparent. Transformation is: transforming the mind that focuses on the breath into another object of focus for calm abiding. Purification is: meditating in non-thought, in which the thoughts of grasper and grasped are completely purified. In the tantra tradition, the types of breath meditation are said to be extremely numerous, but I will not elaborate because I fear prolixity. Here, it is the practice lineage.