Tibetan
མིགས་པ་དངོས་དང་། སེམས་གནས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གང་ཟག་བློ་དམན་པ་དག་ཐོག་མར་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་འཚོལ་བ་ལ་སེམས་འཛིན་གྱི་ཡན་ལག་མ་ངེས་པ་ཅི་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་གནས་འཚོལ་བའི་རུང་སྟེ། ཏཻ་ལོ་པས། ལྟ་སྟངས་སེམས་འཛིན་ཡན་ལག་དུ་མ་ཡིས། །རིག་པ་ངང་ལ་མི་གནས་བར་དུ་གཅུན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་མདོ་དང་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལའི་སྒོམ་རིམ་རྣམས་སུ་ཐོག་མའི་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་དམིགས་ནས་སེམས་གནས་སྒྲུབ་པར་བཤད་ཀྱང་། སྒྲུབ་བརྒྱུད་པ་དག་གིས་བློ་དམན་པ་དག་དང་པོ་ཉིད་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་རྣམ་པ་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་རང་ཡང་ཆེས་དཀའ་བས། ཕལ་པའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་འཛིན་ (༢༧༥)བྱས་ན་སེམས་གནས་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བར་དགོངས་ནས་མ་དག་པ་རྡེའུ་ཤིང་བུ་དང་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་འཛིན་གཉིས་མཛད་དེ། དེ་ཡང་ཉིན་མོ་རྡེའུ་འམ་ཤིང་བུ་སོགས་ཅི་རིགས་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་། དེ་ལ་མི་བདེན་རེས་ཉི་གྲིབ་ཀྱི་མཚམས་སུ་རྫས་ཆུང་དུ་ཅི་རིགས་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་། མཚན་མོ་རང་གི་སྨིན་མཚམས་དང་། རེས་རང་གི་ཐོག་ཏུ་ཐིག་ལེ་དཀར་ནག་ཆེ་ཆུང་ཅི་རིགས་ལ་སེམས་འཛིན་པར་བཤད་དེ། དེ་ཡང་དམིགས་རྟེན་དེ་དག་ལ་སེམས་ལྷོད་ཀྱིས་གཏད་ནས། དེ་ལས་གཞན་གང་དུའང་སེམས་མ་འཕྲོས་ཤིང་མ་ཡེངས་ཙམ་བྱ་ལ། དམིགས་རྟེན་དེ་ཉིད་ལའང་བཙིར་འཛིན་དུ་བྱས་ནས་དེའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སོགས་ལ་བློས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་དཔྱད་གཞིག་གི་བསམ་མནོ་སོགས་ཀྱང་མི་གཏོང་བར། མདོར་ན་སེམས་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པའི་རྟོག་མེད་དུ་ཧུ་རེ་ལྷན་ནེ་གནས་པའི་ཆ་འཚོལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཡུད་ཙམ་རེའི་གནས་ཆ་རྙེད་ན། གནས་བཞིན་པའི་ངང་ (༢༧༦)དེ་ཉིད་འཕྲོ་བཅད་ལ་ཅུང་ཟད་ངལ་གསོས་ནས་ཡང་གནས་སུ་འཇུག །ཡུན་ཐུང་ལ་གྲངས་མང་དུ་སྦྱང་བ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་འཕྲོ་གཅོད་པ་ལ་སྒོམ་དང་བཟང་གྱེས་བྱས་པས་ཕྱིས་སྒོམ་འདོད་པ་འོང་ལ། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ངལ་དུབ་ཆེ་བར་བྱས་ནས་སྣ་སུན་ཁྱེར་ནས་ཕྱིས་སྒོམ་མི་སྤྲོ་བ་འབྱུང་གསུང་ངོ་། །ཁ་ཅིག །རྡེའུ་དང་ཤིང་བུ་དང་ཐིག་ལེ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་ཆ་འཚོལ་བ་ནི་གཞུང་གཞན་དུ་མ་བཤད་པས་སེམས་གནས་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་མ་ཤེས་པར་ཟད་ཅེས་ཁ་ཟེར་བ་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། བློ་དམན་དག་གིས་ཀྱང་སེམས་གནས་བདེ་བླག་དུ་རྙེད་པའི་དགོས་པ་དང་། ཚིགས་ཆུང་ལ་དོན་ཆེ་བའི་ཟབ་གནད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་གཞན་ལས་མ་བཤད་པའང་མིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས། འདིར་ཞི་གནས་ནི་གཉིས་ཏེ། ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པས་ཐོབ་པ་དང་། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པས་ཐོབ་པའོ། །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་མང་དུ་བཤད་པ་དང་། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་ལ་དམིགས་པ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཕལ་པའོ། །ཞེས་པའི་ཕལ་པ་ལ་རྡེའུ་ཤིང་ (༢༧༧)བུ་སོགས་གང་ཡང་འཇུག་ཏུ་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ལ་ཡང་ལྔ་སྟེ། དབུགས་ལ་དམིགས་པ་དང་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ལ་དམིགས་པ་དང་ཐིག་ལེ་ལ་དམིགས་པ་དང་འོད་ཟེར་གྱི་ཡན་ལག་ལ་དམིགས་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་དམིགས་པའོ། །ཞེས་ཐིག་ལེ་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་འཛིན་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སེམས་གནས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་སྟེང་དུ་སྒྲུབ་དགོས་ཀྱི། རྡེའུ་ཤིང་བུ་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྫས་མཐོང་བའི་དབང་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། དབང་ཤེས་རྣམས་ཡུལ་ལ་གཡོ་བའི་གཙོ་བོ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བྱེད་ལ། དབང་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིད་ཤེས་གཡོ་བ་ཤས་ཆེ་བའི་གནད་ཀྱིས། མིག་གི་དབང་པོ་མི་གཡོ་བའི་ལྟ་སྟངས་བྱས་པས་དེའི་དབང་ཤེས་ཀྱང་མི་གཡོ་ཞིང་། དབང་ཤེས་གཞན་ཡང་གཡོ་བ་ཉུང་བ་དང་། དེ་མ་གཡོས་ན་ཡིད་ཤེས་ཀྱང་གཡོ་བ་ཉུང་བའི་གནད་ཀྱིས་གནས་ཆ་རྙེད་སླ་བ་དང་། རྡེའུ་ཤིང་བུ་ལྟ་བུ་ལ་ཡིད་དང་ (༢༧༨)མིག་ཤེས་གཏོད་པ་ཙམ་བྱ་བ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་དུ་ཡིད་མི་ཡེངས་པའི་མཚན་མ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་དོན་མི་བརྗེད་པའི་རྟགས་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་འཇོག་པའི་མཚན་མ་ལ་ངེས་པ་མེད་དེ། རྣམ་པར་བམ་པ་སོགས་མི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ཉིད་ལའང་མཚན་མ་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡི་གེའི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་འོད་དང་མིང་ལ་སེམས་འཇོག་པ་སོགས་མང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒོམ་རིམ་ཉིད་དུའང་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཚུལ་དེ་དག་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ནི་བསྔགས་པ་ཆེ་སྟེ། བཟང་སྐྱོང་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། བཟང་སྐྱོང་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། ང་ད་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱི་མདུན་ན་འདུག་ཅིང་ཆོས་སྟོན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་གདན་ལ་བཞུགས་ཤིང་ཆོས་འཆད་པ། རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ། གཟུགས་བཟང་བ་ (༢༧༩)མཛེས་པ་བལྟ་ན་སྡུག་པ། སྐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཚན་རྣམས་རེ་
Chinese
所缘真实与，心住认定二者中，初者为： 资质低劣之人，最初于寻觅心之住处时，以心执之支分不定之任何方式，皆可寻觅心住。如帝洛巴云： 观待心执众多支， 觉性未住自性间， 强制令住如是也。 彼亦于经部与寂护之修次第中，最初之所缘，乃缘如来之身像而修心住，然噶举派诸师则认为，资质低劣者，最初即令如来身相于心中显现，亦属甚难，故若于庸常之事物上心执（275），则心住易于生起，如是思维后，作不净之石子木块与清净之如来身像为所缘之心执二者。 彼亦昼间于石子或木块等任何事物上心执，又于其上，不真之时，于日影之交界处，于任何微小之物上心执，夜晚则于自己之眉间，或于自己之头顶上，于任何大小之黑白明点上心执而宣说。 彼亦于彼等所缘境上，放松心而安住，莫令心散于其他任何处，亦莫令其散乱。 然亦莫于所缘境本身上，作强制执持，亦莫以分别念于其颜色与形状等作分别与分析之思索。 简言之，乃寻觅心于一无所思之无分别中，兀然坦然安住之分位。 彼亦若寻得少顷之住分，则于安住之状态（276）本身上，中断少许，稍作休息后，复令其安住。 乃于短时中，多次串习。 谓中断修习，乃因修与善行分离，故其后方生修习之欲，若最初即令其极度疲劳，则会心生厌烦，其后便不乐修习也。 有些人说，依石子与木块及明点而寻觅住分，乃因其他论典中未曾宣说，故是未识修心住之所缘，此语实不应理。 乃为资质低劣者亦能轻易寻得心住之必要，及显现文句虽少然意义重大之甚深要诀之故也。 亦非其他论典中未曾宣说，如静命论师
English
Of the two, the actual object and the recognition of the mind's abiding, the first is: For those of inferior intellect, it is permissible to seek the abiding of the mind by first seeking the state of the mind, through various means of uncertain aspects of the limb of mind-holding. As Tilopa said: Through various limbs of contemplation and mind-holding, The awareness is restrained until it abides in its own state. So it is. Also, in the sutras and Kamalashila's stages of meditation, it is said that the initial object is to focus on the form of the Thus-Gone One and accomplish the abiding of the mind. However, the Kagyu lineage masters consider it very difficult for those of inferior intellect to visualize the form of the Thus-Gone One in their minds from the very beginning. Therefore, they teach two types of mind-holding: focusing on impure objects like pebbles and wood, and focusing on the pure form of the Thus-Gone One, thinking that the abiding of the mind will arise easily if one focuses on ordinary objects (275). That is, during the day, one focuses on pebbles or wood, or whatever is appropriate. When it is not true, at the boundary of sunlight and shadow, one focuses on any small object. At night, one focuses on the space between one's eyebrows, or on one's crown, on white or black bindus of any size. That is, one should loosely place one's mind on those objects of focus, and not let the mind wander or stray to anything else. However, one should not tightly grasp the object of focus itself, and one should not engage in conceptual thoughts or analytical reflections on its color, shape, etc. In short, one seeks the state of the mind remaining still and relaxed in non-conceptualization, without thinking of anything. Also, if one finds a moment of abiding, one should interrupt that state of abiding (276) itself, rest for a while, and then return to abiding. One should train in short periods, but many times. It is said that interrupting meditation is because meditation and virtue are separated, so later one will want to meditate. If one makes it too tiring from the beginning, one will become disgusted and later will not enjoy meditating. Some say that seeking the state of abiding by relying on pebbles, wood, and bindus is not taught in other texts, so it is a failure to understand the object of meditation for accomplishing the abiding of the mind. This is very unreasonable. It is because it is necessary for those of inferior intellect to easily find the abiding of the mind, and because it reveals the profound essence of small words but great meaning. It is not that it is not taught in other texts, such as the master
Chinese
蒋扬钦哲旺波说：此处寂止有两种，一是向内看而获得的，一是向外看而获得的。像这样按照之前引用的那样多有讲述。向外看有两种所缘，一是殊胜的，一是普通的。因为对于所说的普通，石头、树木、孩子等任何事物都可以作为所缘。依靠身体也有五种，一是缘于气息，二是缘于细微的相，三是缘于明点，四是缘于光芒的支分，五是缘于喜和乐。这是因为讲述了依靠明点的系心。那么，心住需要在意识之上修习，石头、树木、孩子等外境之物，依靠眼识来修习是不合理的，如果这样想，没有过失。因为诸根识在对境摇动时，主要是眼识在起作用。由于依靠根识，意识摇动的部分较多，关键在于，如果眼睛的根识采取不摇动的姿势，那么它的根识也不会摇动。其他的根识也较少摇动。如果不摇动，意识也较少摇动，关键在于容易找到安住之处。像石头、树木、孩子等，仅仅是将意识和（278）眼识专注于其上，也是为了不让意识散乱到其他地方的标志而已。例如，就像依靠不忘记意义的标志来回忆意义一样。这样看来，安放心的标志没有 निश्चित (nges pa med de)。因为即使是在腐烂的尸体等不悦意的标志上，也讲述了许多不同的标志。并且也讲述了将心安放在文字的形象、声音、光芒和名称上等许多方法。即使在《修次第》中，也讲述了寂止的所缘没有 निश्चित (nges pa med par)。然而，在这些方法中，将心专注于如来之身上是值得赞叹的。在《善守护请问经》中说：善守护，例如，我现在坐在你的面前说法一样。菩萨应当忆念如来，忆念坐在莲花座上说法，具足一切殊胜相好，容貌端正（279）美丽悦意，身相圆满的如来。应当忆念如来的名号。
English
Jamyang Khyentse Wangpo said: Here, there are two kinds of shamatha: one is attained by looking inward, and the other is attained by looking outward. Like this, there are many explanations as quoted before. Looking outward has two objects of focus: one is special, and the other is ordinary. Because for the so-called ordinary, anything such as stones, trees, children, etc., can be used as an object of focus. There are also five ways to rely on the body: one is to focus on the breath, the second is to focus on subtle signs, the third is to focus on bindus, the fourth is to focus on the limbs of light rays, and the fifth is to focus on joy and bliss. This is because it explains the mind-holding that relies on bindus. So, mind-abiding needs to be practiced on top of consciousness, but it is unreasonable to practice relying on the sense consciousness that sees external objects such as stones, trees, and children. If you think like this, there is no fault. Because when the sense consciousnesses move towards objects, the main one that acts is the eye consciousness. Because the part of consciousness that moves by relying on sense consciousness is larger, the key is that if the root consciousness of the eye takes a posture of not moving, then its sense consciousness will also not move. Other sense consciousnesses also move less. If it doesn't move, consciousness also moves less, the key is that it is easier to find a place to abide. Like stones, trees, and children, just focusing the mind and (278) eye consciousness on them is just a sign to prevent the mind from being distracted to other places. For example, it is like relying on a sign that does not forget the meaning to recall the meaning. In this way, there is no निश्चित (nges pa med de, certain) in the sign for placing the mind. Because even on unpleasant signs such as rotting corpses, many different signs are explained. And it is also explained that there are many ways to place the mind on the image, sound, light, and name of letters. Even in the Stages of Meditation, it is explained that there is no निश्चित (nges pa med par, certain) in the object of focus for shamatha. However, among these methods, it is praiseworthy to focus the mind on the body of the Tathagata. In the Sutra Requested by Good Guardian it says: Good Guardian, for example, just as I am sitting in front of you now and teaching the Dharma. Bodhisattvas should remember the Tathagatas, remember the Buddhas sitting on lotus seats and teaching the Dharma, possessing all the excellent marks and characteristics, with a beautiful appearance (279), beautiful and pleasing to look at, and a perfect body. One should remember the names of the Tathagatas.