Tibetan
་སྤྱོད་པ་འཁྲུལ་འགྱུར་བས། །འབྲས་བུ་ཇི་བཞིན་མི་ཐོབ་སྟེ། །དམུས་ལོང་མིག་བུ་མེད་པ་བཞིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་འཚོལ་བ་དེའང་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་རྙེད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་གཙོ་བོར་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་སེམས་ཐོག་ཏུ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་རིག་པ་ཞིག་གལ་ཆ་ལ། དེ་ཡང་སྒོམ་རིམ་གྱི་མཐར་ཐུག་སེམས་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲུབ་དགོས་པར་མདོ་སྔགས་མན་ངག་དང་བཅས་པར་གསུངས་ཏེ། གསང་འདུས་ལས། རང་གི་སེམས་ནི་བརྟག་པ་ན། །ཆོས་ཀུན་རང་གི་སེམས་ལ་གནས། །ཆོས་འདི་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེར་གནས། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། གུར་ལས། རིན་ཆེན་སེམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ལས། །སེམས་ཉིད་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་ཏེ། །ཞེས་སོགས་དང་། ལང་གཤེགས་ལས། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་བརྟག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་ (༡༥༥)གནས་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་འདའ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདས་ནས་སུ། །སྣང་བ་མེད་ལ་འདའ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློ་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །ཞེས་སོགས་དང་། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། སེམས་བཅིངས་ན་ནི་འཆིང་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཉིད་གྲོལ་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་སྲོལ་དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་དང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མན་ངག་གཉིས་ཀར་མདོ་ལང་གཤེགས་སུ་གསུངས་པའི་དོན་བཀྲོལ་ནས། སེམས་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང་། སྣང་མེད་ལ་དམིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མདོ་སྔགས་མན་ངག་དང་བཅས་པའི་སྒོམ་རིམ་གང་ཡིན་ཀྱང་དང་པོར་ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་ཚེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་མེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། སྒོམ་རིམ་ཐ་མར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ (༡༥༦)སྟོང་པར་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་ན་དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་པོར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མང་དུ་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་པ་ན་མཐར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཞི་ནས་མི་རྟོག་པ་འདྲེན་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པར། འོད་སྲུངས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་རླུང་གིས་དྲུད་པ་དེ་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ་བྱུང་
Chinese
行为如果错乱，就不能如实获得果报，就像瞎子没有眼珠一样。如是寻找见解，仅仅依靠闻思的智慧获得见解的理解范围是不够的，主要依靠修所生的智慧，在自己的心上体验并觉悟非常重要。而且，禅修次第的最终要义是，必须以心为所缘而修持，经部、密续和口诀中都这样说到。在《密集金刚》中说：“当观察自己的心时，一切法都存在于自己的心中，此法存在于虚空的金刚中，没有法和法性。”《古汝续》中说：“从珍贵的心所策发，修习心性就能成佛。”等等。《楞伽经》中说：“仅仅依靠心，就不观察外境。从真如的对境(155)处，也要超越唯心。从唯心超越后，要超越到无有显现处。安住于无显现的瑜伽士，他能见到大乘。”《经庄严论》中说：“从了知心中没有其他，之后也要证悟心也是不存在的。”等等。大婆罗门说：“心被束缚就会被束缚，如果解脱它就没有疑惑。”因为这个原因，两大车轨的宗风，即中观的禅修次第和般若波罗蜜多的口诀，都解释了《楞伽经》中所说的意义，即对唯心作意，对真如作意，以及对无显现作意的瑜伽士们。如是，无论经部、密续和口诀的任何禅修次第，首先在寻找见解时，都不能缺少各别思维的智慧。在禅修次第的最后，“一切法都仅仅是自性(156)空性而安住”，即使最终是这样，如果没有各别思维，就不能证悟它们的空性。等等，很多地讲述了首先需要各别思维的理由。然而，通过各别思维进行观察时，最终需要各别思维本身也寂灭，从而引出不分别的境界。如《胜生经》中所说：“胜生，比如两棵树被风吹动，不会从中生火，而是已经存在了。
English
If actions are confused, one cannot obtain the results as they are, just like a blind person without eyeballs. Searching for such a view is not enough to merely rely on the wisdom of hearing and thinking to obtain an understanding of the scope of the view. It is crucial to primarily rely on the wisdom arising from meditation, experiencing and realizing it in one's own mind. Moreover, the ultimate essence of the stages of meditation is that one must practice with the mind as the object of focus, as stated in the sutras, tantras, and oral instructions. In the Guhyasamaja Tantra, it says, "When examining one's own mind, all phenomena reside within one's own mind. This phenomenon resides in the vajra of space, without phenomena and suchness." The Guru Tantra says, "From being urged by the precious mind, enlightenment is attained by meditating on the mind itself." And so on. The Lankavatara Sutra says, "Relying solely on the mind, one does not examine external objects. From the object of suchness (155), one must also transcend the mind-only. Having transcended the mind-only, one must transcend to the place of no appearance. The yogi who abides in no appearance sees the Great Vehicle." The Ornament of the Sutras says, "From realizing that there is nothing other than the mind, one then realizes that the mind itself is also non-existent." And so on. The Great Brahmin says, "If the mind is bound, it will be bound; if it is liberated, there is no doubt." For this reason, the two great chariot traditions, the stages of meditation of the Middle Way and the oral instructions of the Prajnaparamita, both explain the meaning stated in the Lankavatara Sutra, that is, the yogis who focus on mind-only, focus on suchness, and focus on no appearance. Thus, whatever the stages of meditation of the sutras, tantras, and oral instructions, when initially searching for a view, the wisdom of individual discrimination is indispensable. At the end of the stages of meditation, "All phenomena abide only in emptiness of their own nature (156)," even if that is the ultimate conclusion, without individual discrimination, one cannot realize their emptiness. And so on, many reasons are given for why individual discrimination is needed initially. However, when examining through individual discrimination, eventually the individual discrimination itself must also subside, leading to a state of non-discrimination. As stated in the Kashyapa Chapter Sutra, "Kashyapa, for example, two pieces of wood rubbed together by the wind do not produce fire from them, but it is already present.
Tibetan
ནས་ཤིང་གཉིས་སྲེག་པ་དེ་བཞིན་དུ། འོད་སྲུངས་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡོད་ན་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་སོ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་སྐྱེས་པས་ཡང་དག་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང་། སྒོམ་རིམ་བར་པར། འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་མེ་བྱུང་ན། གཙུབས་ཤིང་གཙུབས་པའི་མེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པའི་ཤིང་སྲེག་གོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །དཔྱོད་པ་དེ་ཡང་སྒྲ་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པར་མཉམ་གཞག་གི་ངང་ནས་ (༡༥༧)དཔྱོད་དགོས་ཏེ། མདོ་ལས། མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་དང་། སྒོམ་རིམ་དུ། ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འབྱུང་སྟེ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་ནས་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་མི་རྟོག་པར་གྱུར་པ་ནི་སྐབས་འདིའི་ལྟ་བ་དངོས་གཞི་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའོ། །ཞེས་དང་། སྒོམ་རིམ་དུ། དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་གང་ཞེ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་སྐབས་དེར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་གཟུང་འཛིན་གྱི་དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་སེམས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ལ། །དེ་བཞིན་པ་ཡི་བློ་བཞག་པས། །མིང་དུ་མི་ཐོགས་ཉམས་མྱོང་འཆར། །ཏིང་ (༡༥༨)ངེ་འཛིན་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་དང་། ཇོ་བོ་རྗེས། ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ལ། །ཤེས་པའང་སྤྲོས་དང་བྲལ་བར་བཞག །ཅེས་དང་། ཆོས་དབྱིངས་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ། །བློ་མིག་ཞིབ་མོས་རྟོག་བྲལ་བར། །བྱིང་རྒོད་རབ་རིབ་མེད་པར་བལྟ། །ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཚུལ་འདི་དག་ཇོ་བོའི་དབུ་མའི་མན་ངག་ལས། འདི་ལྟར་འདས་པའི་སེམས་ནི་འགགས་ཤིང་ཞིག །མ་འོངས་པའི་སེམས་ནི་མ་སྐྱེས་ཤིང་མ་བྱུང་། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ནི་འདི་ལྟར་ཡང་ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་སྟེ། ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བ་། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་མ་གྲུབ་པའམ། ཡང་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་སམ། ཡང་ན་མ་སྐྱེས་པས་སམ། ཡང་ན་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པས་རིགས་པའི་མཚོན་གྱིས་དཔྱད་ཅིང་གཞིགས་ན་མ
Chinese
就像燃烧两根木头一样，如果有具足正见的慧光，就会生起圣者的智慧之权，它生起后，就会焚烧那正见本身。就像《修次第中篇》所说：“如此，从正见本身生起如实知之火，就像钻木取火一样，焚烧思维修之木。”世尊如是宣说。这里的观察，并非仅仅是具有名言意义的分别念，而必须在等持的状态中(157)进行观察。如经部所说：“安住于等持，就能如实了知。”《修次第》中说：“当心安住于止观之所缘时，如果以智慧善加观察，就会生起如实之智慧光明。”如此，通过观察，能观察的分别念本身也会自灭，成为不成立任何体性的无分别念，这是此处观点的真实要点。如经部所说：“何为不见一切法，即是如实见。”《修次第》中说：“何为见胜义谛？即是不见一切法。”此后，了知当下远离沉掉之过失，不作任何思虑，不作任何执取，没有能取所取的忆念和作意，将心安住于离戏之中。如经部所说：“如实之法性，如实安住心，名言不可得，体验即显现，是名为等持。”等等。阿底峡尊者说：“于离戏之法界，亦安住于离戏之智慧。”又说：“法界无边无中，以细致之慧眼，远离分别念而观，无有沉掉昏沉。”此乃其义。这些方法出自阿底峡尊者的中观诀窍：“如此，过去的念头已经止息消逝，未来的念头尚未生起和出现，现在的念头也极其难以观察，因为它无色无形，如同虚空般不成立，或者远离一和多，或者未曾生起，或者其自性光明等等，如果以理性的利剑进行观察和分析，那么
English
Just as burning two pieces of wood, if there is the light of correct discernment, the power of noble wisdom will arise. When that arises, it will burn that very correct discernment. As it says in the *Middle Stages of Meditation*: "Thus, when the fire of knowing reality as it is arises from correct discernment itself, like fire produced by rubbing wood, it burns the wood of thought." Thus spoke the Blessed One. This investigation is not merely conceptual thought with verbal meaning, but must be investigated in the state of meditative equipoise (157). As it says in the Sutra: "When abiding in equipoise, one thoroughly knows reality as it is." And in the *Stages of Meditation*: "When the mind is fixed on the object of calm abiding, if one thoroughly investigates with wisdom, the appearance of the light of true wisdom will arise." Thus, through investigation, the discriminating awareness that investigates also subsides on its own, becoming non-conceptual, not established as any entity whatsoever, which is the actual view of this context. As it says in the Sutra: "That which is the non-seeing of all phenomena, that is truly seeing." And in the *Stages of Meditation*: "What is seeing the ultimate truth? It is the non-seeing of all phenomena." Then, knowing that one is free from the faults of sinking and excitement, without thinking of anything, without grasping anything, without the memory or attention of grasper and grasped, one places the mind in freedom from elaboration. As it says in the Sutra: "In the suchness of the nature of things, placing the mind in suchness, experience arises without being named, that is called samadhi." And so on. Lord Atiśa said: "In the dharmadhatu free from elaboration, also place the wisdom free from elaboration." And: "The dharmadhatu is without beginning or end, with a subtle eye of wisdom, look without conceptual thought, without sinking, excitement, or dimness." This is the meaning. These methods come from Atiśa's Madhyamaka instructions: "Thus, the past mind has ceased and vanished, the future mind has not arisen or occurred. The present mind is also very difficult to examine, because it is without color or shape, unestablished like space, or separate from one and many, or unarisen, or its nature is luminosity, etc. If one examines and analyzes with the sword of reason,