Tibetan
་ལྟ་བའི་ངེས་ཤེས་དང་བཅས་པའི་དྲན་ཤེས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་འབྱེད་པ་སོགས་གོང་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག །ལུགས་སྔ་མ་གསུམ་མི་འདོད་ཀྱང་། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་ཤེས་དྲངས་ཏེ་དེ་ནས་དེའི་དོན་སེམས་གཡོ་མེད་དུ་བཟུང་ནས་གཞན་དུ་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པ་ནི་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་དང་པོ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པ་ཡང་མེད། གཉིས་པ་ལྟར་མི་རྟོག་པར་ (༡༤༥)འཇོག་པའི་ཚེ་ལྟ་བ་དྲན་པར་མི་བྱེད་པའང་མེད། གསུམ་པ་ལྟར་ཐོག་མར་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་བྱས་ཀྱང་དེ་ནས་ལྟ་ཐོག་ཏུ་མི་གནས་པའང་མིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། དེ་ནི་ལྟ་བ་དྲན་ཙམ་བྱས་ནས་ལྟ་ཐོག་ཏུ་འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱེད་པར་འདུག་པས་སྟོང་ཉིད་ལ་འཇོག་སྒོམ་བྱེད་པའི་ཞི་གནས་ཡོད་ཀྱི། དཔྱད་སྒོམ་ལྷག་མཐོང་གི་སྐྱོང་ཚུལ་མེད་པས་ཞི་ལྷག་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་པའོ་ཞེས་འགོག་ཀྱང་། དེ་ནི་དཔྱད་སྒོམ་གྱི་ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབས་ཏེ་རྙེད་པའི་ལྟ་ཐོག་ནས་མ་ཡེངས་པའི་འཇོག་སྒོམ་ཡིན་ན་སླར་སྒྲ་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་པས་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་དཔྱོད་མི་དགོས་པས་དེ་འགོག་པར་མི་རིགས་ལ། རྩ་བའི་ལྟ་བ་དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་གི་ཞེན་འཛིན་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་དཔྱད་གཞི་ཙམ་སྣང་ཡང་འཆད་ཚུལ་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་མཁས་པ་ཁ་ཅིག །ལྟ་བ་ངོས་འཛིན་པ་ན། རང་གི་མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་ཕྱུང་བའི་སྒོ་ནས། དེའི་བཟློག་ཕྱོགས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་པ་ (༡༤༦)ཤུགས་དྲག་བསྐྱེད་ནས་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་དགོས་པ་དང་། ལྟ་བ་དྲན་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པའང་ཞི་གནས་སྐྱོང་ཚུལ་ཉིད་དུ་ཟད་པས་ཡང་ཡང་དཔྱད་ནས་ངེས་ཤེས་ཤུགས་ཅན་བསྐྱེད་དགོས་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བློས་གང་བཟུང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་ཞེན་གྱི་མཚན་འཛིན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་མི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཧྭ་ཤང་གི་སྒོམ་དུ་འགྱུར་བ་སོགས་འཆད་ལ། དེའི་རྗེས་འབྲང་ཁ་ཅིག །གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབུ་མའི་རིགས་པས་དཔྱད་ཅིང་གཞིགས་པ་ན། ཐམས་ཅད་བདེན་པས་སྟོང་པ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་དང་། དེ་ལ་བློ་ཁ་ཕྱོགས་ནས་བདག་མེད་དམ་བདེན་སྟོང་གི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་དྲག་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བའི་ངེས་ཤེས་དང་། དེ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྟ་ལ་བསྐྱོན་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་ཅིང་ཚུལ་གཞན་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་དང་འདྲ་བར་སྨྲའོ། །འདི་དག་ལ་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ་སྔ་
Chinese
像这样，以有无包含见解定解的忆念来区分，等等，都和前面一样。又有一些人，不接受前面三种方式，但是，首先从空性的意义上引出定解，然后，不让心动摇地抓住那个意义，不向其他方面观察而安住，这就是见解不错谬地修习。像第一种方式那样，心不转向空性也没有；像第二种方式那样，在无分别（145）中安住时，不忆念见解也没有；像第三种方式那样，虽然首先进行见解的观察，但是，之后不驻留在见解之上也不是。对于这种观点，其他人说：这似乎只是忆念见解，然后只做安住修，所以只有安住于空性的止观，没有观察修的胜观的修习方式，是止观不相关的片面。虽然这样反驳，但是，如果是通过观察修的胜观而获得，从不离那个见解之上的安住修，那么就不需要再次用具有声音和意义的分别念来时时观察，所以不应该反驳它。虽然只是显现出对根本见解是否有体验的执着等等的观察依据，但是解说方式是好的。又有一些智者，在确定见解时，通过驳斥自己的无明如何虚构的执着方式，在那相反的自性空性的空性之上，产生强烈的定解（146），必须修习空性，并且，仅仅习惯于忆念见解并安住于其上，也只是穷尽于修习止观的方式，所以必须再三观察，产生强烈的定解，并且，对于法性的意义，凡是用心抓住的一切都不会变成实执的相执，并且，所有脱离个别分别的无分别都会变成和尚的禅修等等，这样解说。他们的一些追随者说：用中观的理智观察和审视所有能取所取的法，一切都是空性的，无我的意义，并且，心转向它，产生强烈的无我或真性空的执着方式，这就是见解的定解，并且，让它骑在止观的马背上，安住于平等，这就是正确的见修，并且其他的修法都和前面说的一样。这些应该加以考察，在前面
English
Like this, distinguishing by whether or not there is mindfulness with definitive understanding of the view, etc., is the same as before. Also, some do not accept the previous three methods, but first, having drawn definitive understanding of the meaning of emptiness, then, holding that meaning without the mind wavering, and abiding without examining other aspects, this is meditating on the view without error. Like the first method, there is also no mind not turning towards emptiness; like the second method, there is also no not remembering the view when abiding in non-conceptualization (145); like the third method, although initially there is examination of the view, it is also not that one does not remain on the view thereafter. To this view, others say: This seems to be only remembering the view, and then only doing abiding meditation on the view, so there is only calm abiding that meditates on emptiness, and there is no way to cultivate insight meditation of analytical meditation, so it is a one-sidedness of calm abiding and insight not being connected. Although they refute it like this, if it is abiding meditation that is not distracted from the view that is attained by accomplishing the insight meditation of analytical meditation, then it is not necessary to examine again and again with conceptualization that has sound and meaning, so it is not appropriate to refute it. Although there only appears a basis for examination of whether or not there is clinging to experience of the root view, etc., the way of explaining it is good. Also, some scholars, when identifying the view, through refuting the way of clinging that their own ignorance has fabricated, on the emptiness of self-nature, which is the opposite of that, generating strong definitive understanding (146), one must meditate on emptiness, and also, merely being accustomed to remembering the view and abiding on it, is only exhausted in the way of cultivating calm abiding, so one must examine again and again, and generate strong definitive understanding, and also, for the meaning of the nature of phenomena, all that is grasped by the mind will not become apprehension of characteristics of clinging to reality, and also, all non-conceptualization that is separated from individual conceptualization will become the meditation of Heshang, etc., they explain like this. Some of their followers say: When examining and scrutinizing all phenomena of grasper and grasped with the reasoning of Madhyamaka, everything is empty of truth, the meaning of selflessness, and, turning the mind towards that, generating a strong way of clinging to selflessness or emptiness of truth, this is the definitive understanding of the view, and, putting that on the horse of calm abiding, and abiding in equanimity, this is making it the correct view and meditation, and they speak of all other methods as being the same as before. These should be examined, in the previous
Tibetan
མར་བཤད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་པ་ (༡༤༧)ཤུགས་དྲག་བསྐྱེད་པའི་ངེས་པ་དེ། རང་བཞིན་མེད་དོ་སྙམ་པའམ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་སྙམ་པའི་ཞེན་འཛིན་ལས་མ་འདས་པས། དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་ཕྱི་མ་དང་འདྲ་བར་མངོན་ལ། ཕྱི་མར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའམ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་འཛིན་སྟངས་དེ། བདག་མེད་དམ་བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པ་ཞིག་ལས་མ་འདས་ཤིང་། དེ་ཇི་ལྟར་ཤུགས་དྲག་པ་དེ་འཛིན་པ་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བས། བདག་འཛིན་བཀག་ཀྱང་བདག་མེད་དུ་འཛིན་པའམ་དེར་བལྟ་བ་དང་། བདེན་འཛིན་བཀག་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པའམ་དེར་བལྟ་བར་སྣང་བས། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྱོན་ཆེ་བར་བཤད་དེ། སྒོམ་རིམ་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསམ་མོ། །རང་བཞིན་གང་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤངས་ཏེ། ཞེས་སོགས་བཤད་པ་དང་དངོས་སུ་འགལ་ཞིང་། རྩ་ཤེ་ལས། གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་དང་། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དེ། །མི་སྟོང་ཞེས་ (༡༤༨)ཀྱང་མི་བྱ་ཞིང་། །ཞེས་སོགས་དང་། གང་དག་རང་བཞིན་གཞན་དངོས་དང་། །དངོས་དང་དངོས་མེད་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ལ། །དེ་ཉིད་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་བྱ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་དུ། སྐྱེ་མེད་དང་ནི་སྟོང་ཉིད་དང་། །བདག་མེད་ཅེས་བྱ་སྟོང་པ་ཉིད། །བདག་ཉིད་དམན་པ་གང་སྒོམ་པ། །དེ་དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་མིན། །ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔ་མར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྩ་ཤེར། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་དུ། རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ལོག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པ་ལྟར་འགྱུར་བ་ལ་ཉེ་ཞིང་། ཅིས་ཀྱང་ཞེན་འཛིན་བྱེད་ན་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ཅུང་ཟད་ལེགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེར། ཡོད་པ་པོ་ནི་བདེ་འགྲོ་འགྲོ། །མེད་པ་ཕོ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་ལྟ་བ་དྲན་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག ། (༡༤༩)ན་ཞི་གནས་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའང་མི་འཐད་དེ། ཞི་ལྷག་གཉིས་མ་ཚང་ན་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བ་ཡང་དག་མིན་ལ། ཚང་ན་དེའི་ཐོག་ཏུ་བཞག་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཚང་བའི་ཕྱིར་དང་། ལྷག་མཐོང་ཐམས་ཅད་རྟོག་པར་འདོད་ཅིང་ཞི་གནས་ཐམས་ཅད་མི་རྟོག་པར་འདོད་ན། རྟོག་པ་དང་མི་རྟོག་པའི
Chinese
對於通過分析所說的自性空之空性之上，生起強烈定解的那個定解，沒有超出認為「沒有自性」或者認為「不是由自性所成立」的執著。這樣一來，就顯得和後面的觀點相似。在後面的觀點中，執持一切法無我或者以諦實空的角度，沒有超出執持無我或者諦實無有的範疇。那樣越是強烈，就越會增強執著。因此，雖然遮止了我執，但似乎還在執持無我或者觀看無我；雖然遮止了諦實執，但似乎還在執持諦實無有或者觀看諦實無有。這被認為是極大的過失。如《修次第》中所說：「應當思維一切法無自性。認為什麼自性也沒有，也應當以真實的智慧來捨棄。」等等的說法直接相違。如《中觀根本慧論》中所說：「若人見空性，是則為自壞。」以及「不應說為空，亦莫說不空。」等等，以及「若人見自性，及見他性者，不見佛所說，於彼真實義。」以及「有是常恆想，無是斷滅見。」以及《菩提心釋》中所說：「無生以及空性，無我名為空。自性低劣若修習，彼非修習彼。」等等，都變成了前述的觀點。此外，《中觀根本慧論》中說：「若人見空性，是則為自壞。」的註釋《明句論》中說：「假設，如果認為一切都是空性，一切都不是有，那麼這時就變成了邪見。」就像這樣接近於變成邪見。無論如何都要執著的話，有的一方稍微好一些。如《中觀根本慧論》中所說：「有者往善趣，無者墮惡趣。」。此外，憶念見解並安住於其上，也會變成僅僅是止的狀態，這也是不合理的。如果止觀雙運不圓滿，那麼那個見解就不是正確的見解。如果圓滿，安住於其上就具備了觀，並且如果認為一切觀都是分別，一切止都是不分別，那麼分別和不分別的
English
The ascertainment that strongly generates certainty on the emptiness of self-nature as explained through analysis does not go beyond the clinging that thinks, "There is no self-nature" or thinks, "It is not established by self-nature." In this way, it appears similar to the later view. In the later view, the way of holding that all phenomena are without self or empty of truth does not go beyond holding onto no-self or the absence of truth. The more intense that is, the more it will increase clinging. Therefore, although self-grasping is prevented, it seems that one is still clinging to no-self or looking at no-self; although grasping at truth is prevented, it seems that one is still clinging to the absence of truth or looking at the absence of truth. This is said to be a very great fault. As it says in the Stages of Meditation, "One should contemplate that all phenomena are without self-nature. Thinking that there is no self-nature whatsoever should also be abandoned with correct wisdom." And so forth, which directly contradicts. As it says in the Root Wisdom, "Those who view emptiness, are said to be incurable." And, "One should not say empty, nor should one say not empty." And so forth, and, "Those who view self-nature, other-nature, entity and non-entity, do not see the Buddha's teaching, the very meaning of that." And, "To say 'exists' is to think of permanence, to say 'does not exist' is to view annihilation." And as it says in the Explanation of the Awakening Mind, "Unborn and emptiness, no-self is called emptiness. Whoever meditates on a deficient self, does not meditate on that." And so forth, it becomes the former view. Furthermore, in the Root Wisdom it says, "If one views emptiness wrongly, those of little wisdom will be destroyed." In the commentary Clear Words, it says, "For example, if one thinks that everything is empty, that everything is not existent, then at that time this becomes a wrong view." Like that, it is close to becoming a wrong view. If one must cling to something, the side of existence is slightly better. As it says in the Root Wisdom, "The one who exists goes to a happy realm, the one who does not exist goes to a bad realm." Furthermore, remembering the view and placing it on that, it is also unreasonable to become merely calm abiding. If calm abiding and insight are not complete, then that view is not a correct view. If it is complete, placing it on that has complete insight, and if one thinks that all insight is conceptual and all calm abiding is non-conceptual, then conceptual and non-conceptual.