Tibetan
་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བའང་མི་འཐད་དེ། ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་ལྟ་བ་སྐྱེས་ན་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་སྒོམ་བྱས་པ་ལ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་ཐོག་ཏུ་འཇོག་སྒོམ་བྱས་ནས་ཡང་ཡང་དཔྱོད་དགོས་པའང་མི་འཐད་དེ། ལུང་རིགས་ཀྱི་དཔྱད་པ་ནི་སྒྲ་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་ལ། དེ་ནི་མ་རིག་པའི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤང་བྱར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་དང་སྒོམ་རིམ་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་ཡང་། དང་པོར་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་དུས་ཤེས་རབ་དེ་མེད་ན་མི་རུང་བར་བསྟན་པ་ཙམ་ལས། ལྟ་བ་སྐྱོང་བ་ལ་ (༡༣༦)ཡང་ཡང་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་དགོས་པར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ངེས་ཤེས་ཕལ་ཆེར་ཡང་བསམ་བྱུང་གི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་ལས་མ་འདས་ལ། དེ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་ཐོག་གི་འཇོག་སྒོམ་དང་ཞི་གནས་འདྲ་བར་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ་ཞི་གནས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་གང་དུའང་མི་རྟོག་པའི་དྲན་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། ལྟ་ཐོག་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ངེས་ནས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྒྱུན་སྐྱོང་བས་དེ་གཉིས་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལྟ་བ་སྐྱོང་བ་ལ་དཔྱད་འཇོག་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དང་པོར་ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་ཚེ་རྟ་ལ་དཀྱུས་སྟོན་པ་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ན་ངེས་པའི་ཤེས་པ་འདྲེན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཆེ་ལ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་འཚོལ་བ་ཉིད་ལ་ནི་སྒོམ་བྱུང་གི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་གལ་ཆེ་བས། དེས་བལྟས་ཤིང་དཔྱད་པ་ན་རྗེས་དཔག་ལ་མ་ལྟོས་པར་ (༡༣༧)ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བར་ནུས་ཤིང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་པ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ནི་ལྟ་བ་དངོས་གཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བལྟ་ཞིང་དཔྱོད་པ་དེ་ཡང་འཇོག་སྒོམ་གྱི་དྲན་རྒྱུན་མ་ཤོར་བའི་མཉམ་གཞག་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་མིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྟགས་ན་ཡང་དག
Chinese
变成某种东西也是不合理的。如果生起止观双运的见解，那么对那个见解本身进行专注的安住修习，就具备止观二者，因为它是止观双运。在见解的基础上进行安住修习后，又反复观察也是不合理的。因为经论的观察没有超出具有名言意义的分别念，而那是无明的分别念，因此说是无分别智慧的所断。在《请问光护经》和《修次第》中也说，从个别观察的智慧中产生无分别的智慧。这仅仅是说明了最初确定见解时，没有那个智慧是不行的。但并没有说明在修持见解时，（136）需要反复进行思辨。而且，通过理智观察所获得的确定，大多数也没有超出由思所生的理智和比量。那不能成为离分别、无错乱的智慧。认为见解基础上的安住修习和止住相同也是不合理的，因为止住仅仅是对其对境不作其他分别，而保持忆念的相续。在见解的基础上安住，是确定了自性空性后，保持与此相应的离戏论的相续，因此二者差别极大。那么，修持见解时，应该如何进行观察和安住呢？最初在寻找见解时，就像给马展示跑道一样，通过闻思的智慧，对自相和共相的增益进行破除，对于引生定解有很大帮助。而对于寻找正确的见解本身来说，由修所生的个别观察的智慧就非常重要。通过它进行观察和思辨时，不依赖于比量，（137）就能够现量衡量一切法无自性或无自性。并且，也会体验到那个个别观察本身，也未成立为无有显现的任何体性。那是见解的真实本体。像那样进行观察和思辨，也是通过安住修习时没有失去忆念相续的等持智慧进行观察，而不是通过具有名言意义的分别念进行观察。如《修次第初编》中说：像这样，当对止住的对境心已稳固时，如果用智慧进行详细观察，也是可以的。
English
It is also unreasonable to become something. If the view of uniting stillness and insight arises, then practicing single-point meditation on that view itself will have both stillness and insight, because it is the union of stillness and insight. It is also unreasonable to meditate on the basis of the view and then repeatedly examine it. Because the examination of scriptures and reasoning does not go beyond conceptualizations with linguistic meaning, and that is the conceptualization of ignorance, therefore it is said to be abandoned by non-conceptual wisdom. In the Questions of Light Protection and the Stages of Meditation, it is also said that non-conceptual wisdom arises from the wisdom of individual examination. This only shows that it is indispensable to have that wisdom when initially establishing the view. However, it does not show that it is necessary to repeatedly contemplate and examine (136) when cultivating the view. Moreover, most of the certainty obtained through rational examination does not go beyond reasoning and inference arising from thought. That cannot become wisdom that is free from conceptualization and without error. It is also unreasonable to think that meditation on the basis of view is the same as abiding in stillness, because abiding in stillness is merely maintaining the continuity of mindfulness without conceptualizing anything other than its object. Meditating on the basis of view is to maintain the continuity of freedom from elaboration in accordance with the understanding of emptiness of inherent existence, so the difference between the two is very great. So, how should one examine and abide when cultivating the view? Initially, when searching for the view, just as showing a horse the racetrack, it is very helpful to generate certainty by using the wisdom of hearing and thinking to cut off the superimpositions on the self-characteristic and the general characteristic. For the very search for the correct view, the wisdom of individual examination arising from meditation is very important. When one examines and contemplates with it, one can directly measure that all phenomena are without essence or without inherent existence (137) without relying on inference. Furthermore, one will also experience that the individual examination itself is not established as any entity without appearance. That is the actual basis of the view. Examining and contemplating in that way is also examining with the wisdom of equanimity that has not lost the continuity of mindfulness during meditation, and not examining with conceptualizations that have linguistic meaning. As the First Stage of Meditation says: In this way, when the mind is stable on the object of stillness, it is also possible to examine in detail with wisdom.
Tibetan
་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་སྣང་བ་བྱུང་བས་མུན་པ་བསལ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་གཉིས་ཀའང་མིག་དང་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལ་ཕན་ཚུན་མཐུན་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། སྣང་བ་དང་མུན་པ་བཞིན་དུ་ནང་མི་མཐུན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མུན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཅེས་ཞེ་ན། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ (༡༣༨)དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པ་ཡིན་གྱི་མི་མཐུན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་དམ་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་ནས་མཐར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་གི་ཡང་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མེད་པ་དེ་ཡང་དག་པའི་དོན་མཐོང་བ་ཡིན་པ་ནི། དེ་ཉིད་དུ། དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཐོང་བ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་གྱི། མིག་བཙུམ་པ་དང་དམུས་ལོང་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་དང་། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་མི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་ (༡༣༩)དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་དམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་ཚེ་དང་པོར་མཉམ་གཞག་གི་ངང་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་ངེས་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། ལྟ་བ་རྙེད་ནས་ཀྱང་བར་སྐབས་སུ་མཚན་འཛིན་གྱི་བློས་སེམས་མ་རུངས་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་དཔྱད་སྒོམ་ཅི་རིགས་བྱ་ལ། ལྟ་བའི་ངེས་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྙེད་ནས་ལྟ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྟ་ཐོག་ཏུ་འཇོག་སྒོམ་ཉིད་བྱ་བ་ལས་དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་དགོས་པ་མིན་ཏེ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རྣམས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ལ། གཞན་ལུགས་ལ་དཔྱད་པ་དང་། རང་ལུགས་བཞག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། བོད་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག །མཚན་འཛིན་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་སྒྲུབ་ཆོས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ལྟ་བར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། གཞན་དག་དེ་ཉིད་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་ལ། དེ་ཁོ་ན་
Chinese
智慧的光明生起，那时，光明生起就像驱散黑暗一样。这两者也像眼睛和光明一样，为了生起正确的智慧而互相协调存在，不像光明和黑暗一样，内在不协调。禅定不是黑暗的自性，如果这样认为，那么，它是心专注一境的特征。如果安住于此，就能如实通达。（138）正如所说，它与智慧非常协调，而不是不协调。因此，如果用安住的智慧来观察，那么一切法不可得，这才是不可得的殊胜之处。瑜伽士们的这种状态的特征是自然成就的，因为除此之外没有其他需要观察的了。如是说。个别地进行观察，当它自身寂静下来，最终看到一切法都没有任何自性时，这就是见到真实义。就在那里面说：什么是见到胜义谛？就是一切法都不可见。考虑到这种不可见，所以说不可见。但这不是像闭上眼睛和盲人等那样，因为条件不具足，或者因为不作意而不可见。如是说。如果用安住的智慧来观察，那么一切法不可得，（139）这才是不可得的殊胜之处。如是说。因此，在寻找见解的时候，首先必须从止观的状态中，通过个别观察的智慧来进行分析和修习。即使找到了见解，如果在中间被执相的分别念扰乱了心，那么那时也要根据情况进行分析和修习。在获得对见解的正确认识之后，为了使见解变得熟练，在所有的情况下，都要在见解的基础上进行止观，而不是交替进行分析和安住。关于这一点，将会阐述作为依据的教证。第四，分为：对其他宗派的分析和建立自己的宗派两部分。第一部分是：有些早期藏族人认为，遮止一切执相，什么法也不作意就是见解，这种观点是不合理的。其他人说这与和尚的宗派相同，这仅仅是
English
The light of wisdom arises, and at that time, the arising of light is like dispelling darkness. These two are also like the eye and light, harmoniously existing for the arising of correct wisdom, not like light and darkness, which are internally unharmonious. Samadhi is not the nature of darkness. If you think so, then it is the characteristic of the mind being focused on one point. If you abide in this, you will thoroughly understand as it is. (138) As it is said, it is very harmonious with wisdom, not unharmonious. Therefore, if you observe with the wisdom of abiding, then all dharmas are unattainable, and this is the supreme of unattainability. The characteristic of such a state of yogis is naturally accomplished, because there is nothing else to be observed beyond that. As it is said. Individually observing, when it itself becomes peaceful, and finally sees that all dharmas have no self-nature, then this is seeing the true meaning. It is said in that itself: What is seeing the ultimate truth? It is that all dharmas are invisible. Considering such invisibility, it is said to be invisible. But this is not like closing the eyes and the blind, etc., because the conditions are not complete, or because of not paying attention, it is invisible. As it is said. If you observe with the wisdom of abiding, then all dharmas are unattainable, (139) and this is the supreme of unattainability. As it is said. Therefore, when seeking a view, first of all, it is necessary to analyze and practice from the state of calm abiding and insight, through the wisdom of individual observation. Even if you find a view, if in the middle the mind is disturbed by the conceptual mind of clinging to characteristics, then at that time you should also analyze and practice according to the situation. After obtaining a correct understanding of the view, in order to make the view familiar, in all cases, you should practice calm abiding and insight on the basis of the view, rather than alternating between analysis and abiding. Regarding this, the scriptural citations that serve as evidence will be explained. Fourth, it is divided into: analyzing other schools and establishing one's own school. The first part is: Some early Tibetans believe that rejecting all clinging to characteristics and not paying attention to any dharma is the view, which is unreasonable. Others say that this is the same as the school of Heshang, this is just