Tibetan
ས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་གནད་གཅིག་དགོས་ཏེ། རྗེ་རྒོད་ཚང་བས། པཎྜི་ཏའི་དཔྱད་སྒོམ་དང་ཀུ་སུ་ལུའི་འཇོག་དོན་ (༡༢༦)གཉིས་པོ་མཐའི་སྐྱེལ་སོ་ནི་གཅིག་ལ། ལམ་ནི་ཀུ་སུ་ལུའི་ལུགས་དེ་མྱུར་བ་ཡིན། ཞེས་གསུང་པ་ལྟར་རོ། །འོན་ཀྱང་ལུང་རིགས་ཀྱི་དཔྱད་གཞིག་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་ནི་སྲིད་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ལུང་རིགས་ཀྱི་དཔྱད་གཞིག་ནི་སྒྲ་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེས་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པར་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་པ་ཆེན་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ཕལ་ཆེར་གསང་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གྲོལ་བའི་ལོ་རྒྱུས་ཡོད་པ་དང་། ཁྱད་པར་ནཱ་རོ་པ་དང་མཻ་ཏྲི་པ་ལ་སོགས་པའི་པ་ཆེན་མང་པོ་ལུང་རིགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཐོས་བསམ་གྱིས་མ་གྲོལ་པར་སྙིང་པོ་དོན་གྱི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གྲོལ་བའི་ལོ་རྒྱུས་སྣང་ཞིང་། རྒྱ་བོད་ཀྱི་གྲུབ་ཆེན་ཕལ་མོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱང་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གྲོལ་བ་ཤ་སྟག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁ་ཅིག་སྤྱིར་ལུང་རིགས་ལ་མ་བརྟེན་པར་ལྟ་བ་མི་རྟོགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དབུ་མའི་རིགས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ (༡༢༧)ལྟ་བ་ཇི་ལྟ་བ་མི་རྟོགས་པར་སྨྲ་བ་ནི། རང་འདོད་སྨྲ་བ་ཙམ་དུ་སྣང་ཞིང་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཉིད་ཀྱང་རིགས་ཚོགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་མ་མཛད་པའི་གོང་དུ་ལྟ་བ་ཇི་ལྟ་བ་མ་རྟོགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དང་རྒྱ་བོད་ཀྱི་གྲུབ་ཐོབ་ཕལ་མོ་ཆེས་ལྟ་བ་ཇི་ལྟ་བ་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྤྱིར་དཔྱད་འཇོག་གི་སྒྲ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དཔྱད་གཞིག་དང་བཅས་པའི་སྒོམ་རྣམས་དཔྱད་སྒོམ་དང་། རྣལ་དུ་ཕབ་སྟེ་འཇོག་པའི་སྒོམ་རྣམས་འཇོག་སྒོམ་དུ་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་དུ་དཔྱད་འཇོག་གི་མིང་དོན་ཡང་འཆད་དཀའ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་བ་དང་མི་རྟག་པ་སྒོམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་བདག་མེད་གཉིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་བར་དུ་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་དཔྱད་གཞིག་དང་བཅས་ཏེ་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་དཔྱད་སྒོམ་དང་། དཔྱད་དོན་གྱི་སྒོམ་བྱ་དེ་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇོག་སྒོམ་དུ་བྱེད་དགོས་སོ། །ཡང་འགའ་ (༡༢༨)ཞིག་དཔྱོད་པའི་ཚེ་རྟོག་པས་དཔྱོད་དགོས་པས་འཇོག་མི་ཐུབ་ལ། འཇོག་པའི་ཚེ་མི་རྟོག་པར་གནས་དགོས་པས་དཔྱོད་མི་ནུས་སྙམ་ནས་དཔྱད་འཇོག་ག
Chinese
关于空性的意义，需要一个要点。如热果擦巴所说：“班智达的分析禅修和库苏鲁的安住（126）二者，最终的归宿是一样的，但道路是库苏鲁的方式更快。”然而，仅仅依靠理证的分析，要证悟正确的见解是不可能的。因为理证的分析是用分别念来分析，而这并不能现量地确定，这是法称所说的。而且，像车乘二大论师等大多数成就者，都是依靠密咒等的口诀而解脱的。特别是，像那若巴和麦智巴等许多大论师，不是依靠依赖理证的闻思而解脱，而是依靠心要实义的口诀而解脱的。而且，汉藏的大多数成就者，也都是依靠口诀而解脱的。因此，有些人说，一般不依赖经论和理证就不能证悟见解，特别是不依赖龙树父子的中观理路就不能证悟如所有性的见解，这似乎只是自以为是，非常不合理。如果是这样，那么龙树父子在没有造论之前就没有证悟如所有性的见解，佛菩萨和汉藏的大多数成就者也就没有证悟如所有性的见解了。此外，如果一般从分析和安住的词义来理解，那么所有带有分析的禅修都应称为分析禅修，所有放下后安住的禅修都应称为安住禅修。否则，分析和安住的名称和意义也难以解释。因此，从修习暇满难得和无常开始，直到确定二无我之间，所有带有分别念分析的禅修都是分析禅修，所有以正念专注一缘安住于分析对象的禅修都是安住禅修。还有些人（128）认为，在分析时必须用分别念来分析，所以无法安住；在安住时必须处于无分别的状态，所以无法分析，因此将分析和安住
English
Regarding the meaning of emptiness, one key point is needed. As Je Götsangpa said, "The ultimate destination of both the Pandit's analytical meditation and the Kusulu's settling (126) is the same, but the path of the Kusulu's method is faster." However, it is only possible to realize the correct view by relying solely on scriptural and logical analysis. This is because scriptural and logical analysis is analyzing with conceptual thoughts that have meaning, and it does not directly ascertain it, as Dharmakirti explained. Moreover, most accomplished masters, such as the two great chariot masters, have a history of being liberated by relying on the instructions of secret mantras and so on. In particular, many great masters such as Naropa and Maitripa were not liberated by relying on hearing and thinking based on scripture and logic, but were liberated by relying on the essential instructions of the heart. Moreover, it seems that most of the great accomplished ones of China and Tibet were liberated by relying on instructions. Therefore, some say that one cannot realize the view without relying on scripture and logic in general, and in particular, one cannot realize the view of suchness without relying on the reasoning of the Madhyamaka of Nagarjuna and his sons. (127) This seems to be merely asserting one's own opinion and is very unreasonable. If that were the case, then Nagarjuna and his sons themselves would not have realized the view of suchness before composing the treatises on reasoning, and the Buddhas, Bodhisattvas, and most of the accomplished ones of China and Tibet would not have realized the view of suchness. Furthermore, if we generally consider the meaning of the terms "analysis" and "settling," then all meditations that include analysis should be called analytical meditation, and all meditations that involve settling down and abiding should be called settling meditation. Otherwise, it would be difficult to explain the name and meaning of analysis and settling. Therefore, from meditating on the difficulty of obtaining leisure and endowment and impermanence to establishing the two selflessnesses, all meditations with analytical investigation of discernment are analytical meditation, and all meditations in which one single-pointedly settles the object of analysis with mindfulness are settling meditation. Some (128) think that when analyzing, one must analyze with conceptual thought, so one cannot settle; and when settling, one must abide without conceptual thought, so one cannot analyze. Therefore, they combine analysis and settling.
Tibetan
ཉིས་འགལ་བར་སེམས་པའང་མི་འཐད་དེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོར། ཞི་གནས་ཀྱི་ངང་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟག་པར་བཤད་པ་དང་། མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་པར་བཤད་པ་དང་། དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པར། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་དང་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཡོད་པ་དང་དེ་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ལྷག་མཐོང་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྷག་མཐོང་གི་དཔྱད་པ་ལའང་འཇོག་པའི་ངང་མ་ཤོར་བར་དཔྱད་དགོས་པ་མང་བའི་ཕྱིར་དང་། དཔེར་ན་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་པའང་འཇོག་པའི་ངང་ནས་བརྟག་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་མང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག །ཞི་གནས་སྒྲུབ་པ་ལ་དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་ན་ཞི་གནས་འགྲུབ་མི་སྲིད་པས་འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་བྱེད་དགོས་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ (༡༢༩)པ་དང་བྲལ་ན་ལྷག་མཐོང་འཆོར་བར་འདོད་པ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། སྔ་མ་ལྟར་ན། དཔྱད་པ་རྣམ་སྦྱོང་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་སྦྱོང་སོགས་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པར་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཞི་གནས་སྒྲུབ་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ཅན་བསྐྱེད་པའང་མི་རིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པའི་མཐར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཞི་བར་བཤད་པའི་ལྷག་མཐོང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སྒོམ་རིམ་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་མི་གཡོ་བའི་ལྷག་མཐོང་གསུངས་པའང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད་ལྟར་ན་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཞི་གནས་མེད་པ་དང་། འཇོག་པའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་མེད་པར་ཡང་སྨྲ་དགོས་ཏེ། དཔྱོད་པ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་འབའ་ཞིག་དང་ཞི་གནས་ནི་མི་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཇོག་སྒོམ་བྱས་ན་ལྷག་མཐོང་འཆོར་བ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དང་མ་བྲལ་བ་དགོས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། (༡༣༠)དེ་ལྟར་སྨྲ་ན། ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཀྱང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་དང་། མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་དང་ལྷག་མཐོང་གི་གཞི་མཐུན་ཡང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བས་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སེམས་གནས་དགུའི་སྒྲུབ་ལུགས་ལྟར་འཇོག་སྒོམ་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་ཀྱང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁུགས་ནས་དཔྱད་སྒོམ་ཡང་བྱེད་དགོས་པར་བཤད་དེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། གང་གི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཁུགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྒྱས་པར་དམིགས་
Chinese
认为二者相违也不合理。在《修次初篇》中说，在止的境界中用智慧观察，以及安住的智慧进行观察。世亲在《经庄严论》的注释中说，有俱有寻思和伺察的，有无寻思而有伺察的，以及二者皆无的胜观。而且，胜观的观察也需要不失去安住的状态下进行观察的情况很多。例如，在修止的时候，生起正念也是在安住的状态下进行观察，像这样的情况非常多。第二点是，有些人认为，修止的时候，如果交替使用观察和安住，止就不可能成就，所以只能进行安住的禅修。而修胜观的时候，如果离开了分别的智慧进行观察(129)，胜观就会丧失，这种观点非常不合理。如果按照前一种观点，那么观察调伏和烦恼调伏等，就会变成不适合作为止的所缘，而且修止的时候，生起分别的智慧和强大的正念也不合理。如果按照后一种观点，那么在分别的智慧观察的最后，连分别本身也寂静的胜观就不合理了。而且，《修次》中所说的无分别和不动的胜观也不合理。另外，如果按照你的观点，那么观察的时候就没有止，安住的时候就没有胜观了。因为你认为观察只是寻思和伺察，而止只是无分别。而且，你认为进行安住的禅修就会失去胜观，而且需要不离开分别的智慧。(130)如果这样说，那么止观双运也不可能成立，现量离分别和胜观的基础相同也不可能成立，这样就太过分了。那么应该怎么做呢？在修止的时候，虽然按照九住心的修法，安住的禅修占多数，但是也说当三摩地稳固之后，也需要进行观察的禅修。如《修次初篇》中说：当意念稳固的时候，就以蕴和界等差别来详细观察。
English
It is also unreasonable to think that they are contradictory. In the first stage of the Gradual Path of Meditation, it is said that one should investigate with wisdom while in the state of Śamatha, and that wisdom in a state of Samāhita should examine. Vasubandhu, in his commentary on the Ornament of the Sūtras, says that there is Vipassanā with both investigation and analysis, Vipassanā without investigation but with analysis, and Vipassanā without either. Moreover, there are many instances where Vipassanā's examination must be done without losing the state of settling. For example, in the case of Śamatha, generating mindfulness is also examining from within the state of settling, and such instances are very numerous. Secondly, some people think that if one alternates between examination and settling when cultivating Śamatha, Śamatha cannot be accomplished, so one must only do settling meditation. And they think that if one is separated from examination (129) by discriminating wisdom when meditating on Vipassanā, Vipassanā will be lost, which is very unreasonable. According to the former view, practices such as examining purification and afflictive purification would become unsuitable as objects of Śamatha, and it would also be unreasonable to generate powerful discriminating wisdom and mindfulness when cultivating Śamatha. According to the latter view, Vipassanā, which teaches that even discrimination itself is pacified at the end of examination by discriminating wisdom, would be unreasonable. Moreover, the Vipassanā of non-discrimination and immovability mentioned in the Gradual Path of Meditation would also be unreasonable. Furthermore, according to your view, there is no Śamatha during examination, and no Vipassanā during settling. This is because you consider examination to be solely investigation and analysis, and Śamatha to be solely non-discrimination. Moreover, you believe that Vipassanā is lost if one engages in settling meditation, and that it is necessary not to be separated from discriminating wisdom. (130) If one speaks in this way, then the union of Śamatha and Vipassanā would also be impossible, and the basis of direct perception free from conceptualization and Vipassanā being the same would also be impossible, which is far too extreme. So, what should be done? In the case of Śamatha, although settling meditation is predominant according to the practice of the nine stages of mind, it is said that once Samādhi is stable, one must also engage in examination meditation. As it says in the first stage of the Gradual Path of Meditation: When the attention is stable, one should focus in detail on the aggregates and elements, etc.