Tibetan
པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པ་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་གཏི་མུག་གི་གཉེན་པོར་རྟེན་འབྲེལ་སྒོམ་པ་སོགས་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་བ་མང་དུ་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མཐོང་གི་སྐབས་སུ་ལྷག་མཐོང་གསུམ་མམ་བཞིའི་རིམ་པ་ལྟར་གཙོ་བོར་དཔྱད་སྒོམ་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་ཡང་། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པས་མཐར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཞི་གནས་ཅི་ (༡༣༡)ཡང་མཐོང་བ་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཤོར་བ་མ་ཡིན་གྱི་ལྷག་མཐོང་གི་མཐོང་དོན་ཡང་དག་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་འཇོག་སྒོམ་བྱ་དགོས་ཏེ། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པར། ཤིང་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་ནི་མེ་འབྱུང་སྟེ། །བྱུང་བ་དེ་ཡིས་དེ་གཉིས་སྲེག་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དབང་པོ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་། །སྐྱེས་པ་དེ་ཡིས་དེ་གཉིས་བསྲེག་པར་བྱེད། །ཅེས་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པར། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་རྟོག་པས་བཅིངས། །མི་རྟོག་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་གྲོལ་འགྱུར་བས། །རྟོག་རྣམས་ལོག་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དེ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་འབྲས་བུར་མཁས་རྣམས་གསུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཐོབ་ནས་ནི་སྐབས་སྐབས་སུ་དཔྱད་སྒོམ་སྤེལ་དགོས་པ་འབྱུང་ཡང་གཙོ་བོར་འཇོག་སྒོམ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རྣམས་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་དཔྱད་སྒོམ་དང་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེས་ནས་རྒོད་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་སྒོམ་པ་དང་། འཇོག་སྒོམ་དང་ཞི་གནས་ཤས་ཆེས་ (༡༣༢)ནས་རྨུགས་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་དང་། ཞི་ལྷག་ཆ་མཉམ་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པའི་བཏང་སྙོམས་སྒོམ་པ་རྣམས་བཤད་དེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོར། གལ་ཏེ་སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་པ་བསལ་བར་མ་བྱས་ན་དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་བྱིང་བས་ལྷག་མཐོང་མེད་དེ་སེམས་དམུས་ལོང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་ན་བསལ་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་མར་མེ་རླུང་ལ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་གཡོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་ན་ཡང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། གང་གི་ཚེ་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ། ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་
Chinese
正如所说，仅仅是造作而已。另外，对治贪欲的是不净观，对治嗔恨的是慈爱，对治愚痴的是修习缘起等，在止的阶段中，广说了许多观察修。同样，在观的阶段中，按照观的三个或四个次第，虽然主要是观察修的比重较大。但是，以各别自证的智慧进行观察，最终各别自证本身也变得寂止，什么也见不到，这不是失去了观，而是观的见解是正确的，所以在那个时候需要安住修。如《照亮者请问经》中说：犹如二木互相摩擦而生火，火生起后反过来焚烧二木。同样，智慧生起后，也会焚烧生起它的二者。又如《入中论》中说：凡夫众生为分别所缚，无分别瑜伽士乃得解脱，因此，分别颠倒者，智者说为是胜观之果。如是等等。获得止观双运后，虽然有时需要交替进行观察修，但主要还是安住修。作为依据的教证将在下文阐述。然而，对于初学者来说，如果观察修和观的比重过大而变得掉举，那么就修习止，如果安住修和止的比重过大而变得昏沉，那么就修习观，在止观达到平衡时，修习不作意舍。如《修次第初篇》中说：如果未消除心下沉，那么由于极度下沉，就没有观，心变得像盲人一样。因此，如果心下沉，就应该消除。当修习观时，智慧变得非常强大，因此，就像把蜡烛放在风中一样，心会动摇，因此，无法清楚地看到。所以，那时应该修习止。如果止的比重过大，也应该修习智慧。又说：当二者同时进行时，在不损害身心的情况下
English
As it is said, it is merely fabrication. Furthermore, as antidotes, ugliness is the antidote to attachment, love is the antidote to hatred, and meditating on dependent origination is the antidote to delusion. In the context of calm abiding, many instances of analytical meditation are extensively taught. Similarly, in the context of insight, although analytical meditation is predominantly emphasized according to the three or four stages of insight, ultimately, through analysis by discriminating wisdom, even the discriminating wisdom itself becomes pacified, and nothing is seen. This is not a loss of insight, but rather the correct realization of insight. Therefore, at that time, it is necessary to practice placement meditation. As it is said in the Questions of Kāśyapa: Just as fire arises from rubbing two sticks together, and the fire that arises burns those two sticks, similarly, when the power of wisdom arises, it burns the two that gave rise to it. And as it is said in the Madhyamakāvatāra: Ordinary beings are bound by concepts, while non-conceptual yogis become liberated. Therefore, whatever is a perversion of concepts, the wise declare to be the fruit of analysis. Thus and so forth. Having attained the union of calm abiding and insight, although there are times when analytical meditation needs to be cultivated alternately, the main practice is placement meditation. The scriptural sources for this will be explained below. However, for beginners, if analytical meditation and insight become too dominant and lead to agitation, then one should practice calm abiding. If placement meditation and calm abiding become too dominant and lead to dullness, then one should practice insight. When calm abiding and insight are in equilibrium, one should practice equanimity without intentionality. As it is said in the First Stage of Meditation: If one does not eliminate mental sinking, then due to extreme sinking, there is no insight, and the mind becomes like a blind person. Therefore, if the mind sinks, it should be eliminated. When insight is cultivated and wisdom becomes very strong, then, like placing a candle in the wind, the mind will waver, and therefore, one will not be able to see clearly. Therefore, at that time, one should practice calm abiding. Even if calm abiding becomes too dominant, one should cultivate wisdom. And it says: When the two proceed together, without harming the body and mind,
Tibetan
མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་ལྷག་འདྲེས་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ (༡༣༣)པ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལས་དཔྱད་འཇོག་ཡང་ཡང་སྤེལ་དགོས་པ་མིན་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཅི་ཙམ་གྱིས་ན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་འདྲེས་པར་གྱུར་ཏེ་མཉམ་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། གང་གི་ཚེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་གང་ལགས། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་ལ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་ཏེ། དེ་རྟོགས་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས། ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པའི་སེམས་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་དམིགས་པའི་སེམས་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པས། དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་། དམིགས་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག ། (༡༣༤)ལྟ་བ་སྐྱོང་བའི་ཚེ་དང་པོར་ལུང་རིགས་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་བདེན་སྟོང་གི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་དྲག་བསྐྱེད་དེ་དེ་ལ་འཇོག་སྒོམ་ཅུང་ཟད་བྱེད། འཇོག་སྒོམ་ཡུན་རིངས་ན་སྔར་གྱི་ཞི་གནས་ཙམ་དུ་གྱུར་ནས་ལྷག་མཐོང་འཆོར་བས་སྔར་ལྟར་དཔྱོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་སྒོམ་བྱ་དགོས་པར་འཆད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། ལུང་རིགས་ཀྱི་དཔྱད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་བདེན་སྟོང་གི་འཛིན་སྟངས་དེ་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་སྟོང་འཛིན་ལས་མ་འདས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་ལྟ་བ་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དེ་ལ་འཇོག་སྒོམ་བྱས་ཀྱང་སྒོམ་པོ་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱེད་རང་གི་ལུགས་ལ་དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་ན་ལྟ་ཐོག་གི་མཉམ་གཞག་ཀྱང་འགྲུབ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་ན་ཞི་གནས་འགྲུབ་མི་སྲིད་པར་སྨྲས་ལ། ཞི་གནས་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་དང་ལྟ་ཐོག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱད་པའི་མཐར་འཇོག་པའང་མི་རིགས་ཏེ། བཞག་ན་ལྷག་ (༡༣༥)མཐོང་འཆོར་བར་སྨྲས་པས་ལྷག་མཐོང་ཤོར་བའི་ལྟ་བ་ལ་འཇོག་སྒོམ་བྱས་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་ལྟ་བ་སྐྱེས་ཀྱང་ཡང་ཡང་མ་དཔྱད་ན་སླར་ཞི་གནས་ཙམ
Chinese
应当安住于无有显现造作之中。如是说。当止观混合而双运时，像那样心一境性（133）本身安住即可，不必再三交替进行观察和安住。如《了义释》中说：以何等量而止观二者混合，成为平等双运呢？答：于何时心一境性本身作意之时。又问：心一境性本身为何？答：于三摩地之行境影像，了知此唯是识而已，了知之后，亦如是作意，即是。其释文中，学士智藏说：止的道不是观的道所异，因为观的所缘之心为所缘之故，止的道唯是观的所缘之心为所缘，所缘和能缘二者皆是心之自性，故无有差异。如是宣说。第三，某些人（134）在修习见解时，首先以教理和正理观察，生起强烈的对实空之执着，并对此稍作安住修习。若安住修习过久，则会变成之前的止，而失去胜观，因此像之前一样进行观察。如是宣说必须交替进行观察和安住修习，这是极不合理的。因为依靠教理和正理的观察而生起的对实空之执着，无论如何也无法超出空执，因此将会阐述不能成为真正胜观之见解的理由。如是，对其进行安住修习，也不会成为真正的修行者。按照您自己的观点，如果交替进行观察和安住，则最初的等持也无法成就，因为您说交替进行观察和安住则无法成就止，而安住于止和安住于见解之初，理由是相同的。在观察的最后进行安住也是不合理的，因为您说安住则会失去（135）胜观，因此对失去胜观的见解进行安住修习，也不会成为真正的修行者。即使生起了止观双运的见解，若不反复观察，则会再次变成止而已。
English
One should abide without any manifestation of fabrication. Thus it is said. When shamatha and vipashyana are mixed and united, it is sufficient to abide in such a state of single-pointedness of mind (133), and it is not necessary to repeatedly alternate between investigation and abiding. As it says in the Gongdre: "By what measure are shamatha and vipashyana mixed and become equally yoked?" The answer is: "When one attends to the single-pointedness of mind itself." And: "What is the single-pointedness of mind itself?" The answer is: "Having realized that the image, the object of samadhi, is only consciousness, and after realizing that, attending to it in the same way." In its commentary, the master Yeshe Nyingpo says: "The path of shamatha is not different from the path of vipashyana, because it focuses on the mind that is the object of vipashyana. The path of shamatha focuses only on the mind that is the object of vipashyana. Therefore, the object and the subject are both the nature of mind, and therefore they are not different." As it is explained. Thirdly, some (134) say that when cultivating the view, one should first investigate with scripture and reason, generate a strong grasping of emptiness of inherent existence, and then do a little settling meditation on it. If the settling meditation is prolonged, it will become just shamatha as before, and vipashyana will be lost, so one should investigate as before. To explain that such alternating investigation and settling meditation should be practiced is very inappropriate. Because the grasping of emptiness of inherent existence that arises from relying on investigation with scripture and reason, no matter how it is done, does not go beyond grasping at emptiness, it will explain the reason why it does not become the correct view of vipashyana. In that case, even if one does settling meditation on it, one will not become a true meditator. According to your own system, if you alternate investigation and settling, then the initial samadhi of the view will not be accomplished, because you say that alternating investigation and settling will not accomplish shamatha, and the reason for settling in shamatha and settling at the beginning of the view is the same. It is also unreasonable to settle at the end of the investigation, because you say that settling will lose (135) vipashyana, so even if you do settling meditation on the view that has lost vipashyana, you will not become a true meditator. Even if the view of the union of shamatha and vipashyana arises, if you do not repeatedly investigate, it will become just shamatha again.