Tibetan
་གཟུགས་ནི་གཅིག་པུ་ལ། །རོ་དང་འདོད་བྱ་བཟའ་བ་ཞེས། །ཀུན་རྒྱུ་ཆགས་ཅན་ཁྱི་རྣམས་བཞིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་གཟུང་འཛིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། བག་ཆགས་མ་དག་པས་ལོག་ཤེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། །ལང་གཤེགས་ལས། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། (༡༠༧)དོན་དུ་སྣང་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་བདེན་པར་མི་འགྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་བཀོད་པ་བཞིན་ཏེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སྒྱུ་མ་བྱེད་པ་དག་གིས་གཟུགས་སྤྲུལ་ཏེ། །རྟ་དང་གླང་པོ་ཤིང་རྟ་སྣ་ཚོགས་བྱས། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །མདོར་བསྡུས་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་གཟུགས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དེ། དེ་དག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བཤིག་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་ཆ་ཤས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་བརྟགས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་ (༡༠༨)མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས། རྨི་ལམ་ན་རྨིས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་དུ། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་གི །དོན་དམ་པར་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དོ། །ཞེས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་གཉིས་འགོག་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོར་སྣང་བ་ལ་རང་མཚན་པར་ཞེན་ཅིང་འཛིན་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སྟོང་འཛིན་དང་མེད་འཛིན་བསྐྱེད་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྩ་ཤེར། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱིན་པར་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་དང་། དཀོན་བརྩེགས་ལས། འོད་སྲུངས་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ནི་སླའི། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ
Chinese
色即是唯一，味与欲为食，如贪欲之犬，是三种分别。如是说。那么，所取能取显现为多种，这是怎么回事呢？因为习气不净，导致错觉显现为外境之义。如《楞伽经》云：由习气扰动之心，显现为义，真实非有，唯是心性，见外境之义是颠倒。如是说。仅凭显现不能成立为真实，譬如幻术之显现。如《三昧王经》云：幻术师变化出种种形象，如马、象、车等。然于彼等显现之物，实无所有。诸法亦当如是知。如是说。简而言之，修习之法，如《修习次第初编》云：法之无我亦当如是修习，所谓法者，简而言之即是五蕴、十二处、十八界。其中，蕴、处、界，凡是色法，就胜义而言，并非与心之显现相异。彼等分解至极微，而极微亦各自观察其分之自性，则以无自性故，不可执持。如是，从无始以来，以对色等非真实之物，产生强烈执着之故，如梦中所见之色等显现一般，于孩童而言，心性本身显现为色等外境一般。然就胜义而言，此色等并非与心之显现相异。应如是观察。如是说。第三，如是遮止二我，即是为从执着并耽著显现为所取能取之事物为自相而返还故，是为遮止。然就胜义而言，若于所取能取之事物生起空执与无执，亦不可行。如《中观根本慧论》云：诸佛说空性，为遣除一切见，若复执空性，是亦不可治。又如《宝积经》云：光护，于人我见如须弥山尚可，若以增上慢执着空性则不可。
English
Form is the only one, taste and desire are food, like dogs with attachment, these are the three kinds of discrimination. As it is said. Then, how does it happen that what is grasped and what grasps appear in various ways? Because of impure habitual tendencies, wrong knowledge appears as an external object. As it says in the Lankavatara Sutra: "The mind disturbed by habitual tendencies, appears as meaning, but it is not real, it is only the nature of mind, seeing the meaning of external objects is inverted." As it is said. Mere appearance does not establish truth, like the arrangement of illusions. As it says in the King of Samadhi Sutra: "Magicians transform forms, making various things like horses, elephants, and chariots. But there is nothing that appears in them. All dharmas should be known in the same way." As it is said. To meditate in brief, as it says in the First Stage of Meditation: "The selflessness of dharmas should also be meditated on in this way. What is called dharma is, in brief, the five aggregates, the twelve sources, and the eighteen realms. Among them, the aggregates, sources, and realms, whatever is form, in the ultimate sense, is not different from the appearance of mind. They are broken down into atoms, and even the atoms are examined separately for their nature of parts, then because they are without self-nature, they cannot be grasped. Therefore, from beginningless time, because of the power of clinging to forms and other things that are not true, like the appearance of forms and other things seen in a dream, to children, mind itself appears as forms and other things cut off externally. But in the ultimate sense, these forms and other things are not different from the appearance of mind. It should be examined in this way." As it is said. The third is that negating the two selves in this way is to negate clinging to and grasping at what appears as the object of grasping and the grasper as its own characteristic. But in the ultimate sense, it is not right to generate an emptiness-grasping and a non-grasping towards the object of grasping and the grasper. As it says in the Root Wisdom: "The Buddhas have said that emptiness is to remove all views. Those who hold the view of emptiness, are said to be incurable." And as it says in the Jewel Heap: "Light Protector, it is easy to abide in the view of self as Mount Meru. But it is not so to hold emptiness with pride."
Tibetan
་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོད་སྲུངས་ལྟ་ (༡༠༩)བར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འོད་སྲུངས་གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ནར་ལྟ་བ་དེ་ནི་གསོར་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། སྐྱེ་མེད་དང་ནི་སྟོང་ཉིད་དང་། །བདག་མེད་ཅེས་བྱ་སྟོང་པ་ཉིད། །བདག་ཉིད་དམན་པ་གང་སྒོམ་པ། །དེ་དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་མིན། །ཞེས་དང་། ཇོ་བོ་རྗེས། ཐབས་གོམས་དབང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །གང་གིས་ཤེས་རབ་རྣམ་བསྒོམས་ན། །དེས་ནི་བྱང་ཆུབ་མྱུར་ཐོབ་ཀྱི། །བདག་མེད་གཅིག་པུ་བསྒོམས་པས་མིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། །གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཙམ་དུ་སྣང་བས་ན་སྟོང་རྐྱང་ངམ་མེད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞིང་། གཞིགས་ཤིང་དཔྱད་ན་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན་ངོས་བཟུང་རྒྱུ་དང་བདེན་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེར། གང་ཞིག་རྟེན་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དེ། ། (༡༡༠)མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་ཞིང་། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། །གདགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་བལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་དུ། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དེ་སྟོང་མིན། །མི་སྟོང་མ་ཡིན་ཡོད་མེད་མིན། །མི་སྐྱེ་མ་ཡིན་སྐྱེ་མིན་ཞེས། །དེ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བོའི་ཡིད་འདུ་བྱེད་སྣ་ཚོགས་ལ་འཇུག་པར་གོམས་པ་འདི་ཉིད་མཚན་འཛིན་ནམ་དམིགས་གཏད་སོགས་ཡིད་འཇུག་སའི་གནས་མེད་པས་སྐྲག་ནས། མཚན་འཛིན་སོགས་ཀྱི་གནས་ལ་དགའ་བས་ཡོད་མེད་དང་སྟོང་མི་སྟོང་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་འདིས་འཇིག་རྟེན་ཕུང་པར་གྱུར་པ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། གནས་མེད་ཆོས་འདིས་སྐྲག་གྱུར་པའི། །སྐྱེ་བོ་གནས་ལ་མངོན་དགའ་ཞིང་། །ཡོད་དང་མེད་པར་འཛིན་པས་ན། །མི་མཁས་རྣམས་ནི་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དངོས་ (༡༡༡)པོ་དང་དངོས་མེད་སོགས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཀྱང་། སེམས་ཙམ་གྱི་རང་རིག་རང་གསལ་ཞིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཉམས་སྣང་འགའ་ཞིག་ལ་འབྱུང་གི་དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ལང་གཤེགས་ལས། ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་ཡོད་མེ
Chinese
为什么呢？因为观照到一切现象都源于空性，如果观照者仅仅观照空性，那是无法治愈的。正如《菩提心释》中所说：‘无生与空性，以及无我称为空。若修习自性低劣者，彼非修习彼。’正如觉窝杰所说：‘以串习方便力，若以智慧善修习，彼速证菩提，非唯修习无我。’就像这样。那么应该怎样呢？所有能取所取的法都仅仅显现为缘起，因此既不是纯粹的空，也不是没有。如果进行观察和分析，由于没有各自的自性或本体成立，因此不是可以确定和真实存在的。如《中观根本慧论》所说：‘如果不是缘起，则没有任何法存在。因此，如果没有空性，则没有任何法存在。’并且，也不应说空，（110）也不应说不空，不应说二者皆是或皆非，应为了施设而说。’并且，说有是执著常，说无是视为断。因此，智者不应安住于有和无。’正如《二谛自释》中所说：‘因此，它不是空，不是不空，不是有，不是无，不是不生，不是生。世尊如是说。’因此，众生的心习惯于涉入各种各样的造作，由于没有名相执着或目标等心识涉入之处而感到恐惧，因为喜欢名相执着等处所，所以执着于有无和空不空等，这导致世界毁灭。如《宝鬘论》中所说：‘对此无处之法感到恐惧的众生，明显喜欢处所，因为执着于有和无，不智者们将会毁灭。’那么，所有能取所取的对境，（111）即使不是实有和非实有等任何一种，也应该观待为唯心自证自明吗？那也只是在由因缘产生的某些体验显现中出现，实际上并没有成立。如《楞伽经》所说：‘外境有无’
English
Why is that? Because everything that arises from seeing emptiness (109) is emptiness itself. If one only sees emptiness, that cannot be remedied. As it says in the Commentary on the Bodhicitta, 'Unborn and emptiness, and selflessness are called emptiness. Whoever meditates on a lower self, that one does not meditate on that.' As Jowo Je said, 'Through the power of habituation to skillful means, whoever cultivates wisdom well, that one quickly attains enlightenment, not by meditating on selflessness alone.' Like that. So, what is it like? All phenomena of grasping and being grasped appear merely as interdependent arising, therefore they are neither purely empty nor non-existent. If one examines and analyzes, since there is no establishment of their own nature or essence, they are not something to be identified and truly existent. As it says in the Root Wisdom, 'If there is something that is not interdependent arising, then there is no such thing as a phenomenon. Therefore, if there is no emptiness, then there is no such thing as a phenomenon.' And, one should not say empty, (110) nor should one say not empty, one should not say both or neither, one should speak for the sake of designation. And, saying 'exists' is grasping at permanence, saying 'does not exist' is seeing as annihilation. Therefore, the wise should not abide in existence and non-existence. As it says in the Self-Commentary on the Two Truths, 'Therefore, it is not empty, it is not not empty, it is not existent, it is not non-existent, it is not unborn, it is not born. Thus spoke the Blessed One.' Therefore, since the minds of beings are accustomed to engaging in various fabrications, they are frightened because there is no place for conceptual grasping or targets, etc., for the mind to engage. Because they like places of conceptual grasping, etc., they grasp at existence and non-existence, emptiness and non-emptiness, etc., and this causes the world to be destroyed. As it says in the Precious Garland, 'Beings who are frightened by this placeless Dharma, clearly delight in places, and because they grasp at existence and non-existence, the unwise will be destroyed.' So, even though all objects of grasping and being grasped (111) are not established as either real or unreal, etc., should they be regarded as self-knowing and self-illuminating of Mind Only? That also only occurs in some experiential appearances generated by conditions, but in reality, it is not established. As it says in the Lankavatara Sutra, 'External objects exist or not.'