Tibetan
འཛིན་པ་ནི་བདག་གཉིས་དང་། རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པ་གཉིས་སུ་བཤད་དེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལུས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དང་། གང་ཟག་ནི་རིག་པ་དང་བཅས་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་འཛིན་པ་ལ་བཤད་དེ། མདོ་སིལ་བུ་ལས། མཚན་ཉིད་འཛིན་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་དང་ (༡༠༠)རྒྱུན་ལ་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །གང་ཟག་དེས་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུར་བཟུང་ནས་ངའོ་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཞེན་ཅིང་འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། དེའི་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་མཚན་པའི་དངོས་པོ་གཞན་དུ་ཞེན་ཅིང་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཡིན་ལ། བདག་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ལས་ཉོན་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང་། །འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་འཛིན་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་འཁོར་བ་སྤོང་བ་ལ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་སྒོམ་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར་ (༡༠༡)ཞེས་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པར། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཅིང་། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་བསྒོམས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྡོག་ཅིང་། དེ་ལོག་པས་སྲེད་ལེན་དང་སྲིད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐྱེ་བ་ཟད་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་སྟེ། རྩ་ཤེར། བདག་དང་བདག་གི་ཞི་བའི་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་ན། །ཉེ་བར་ལེན
Chinese
执著分为我和我所两种，无自性则被说成是无我。月称在《四百论》的注释中说：所谓我，是指事物不依赖于其他事物的自性，没有它就是无我。它通过法和补特伽罗的区分被理解为两种，即法无我和补特伽罗无我。这里，法是指执著于由能取和所取所概括的自相，补特伽罗是指执著于具有识的近取蕴的相续。如《小部经》中说：执著于自相称为法，执著于相续称为补特伽罗。那个补特伽罗执著于常和唯一，并认为“我”和“是我的”，这种执著就是补特伽罗我。对于它的蕴等法，执著于具有自相的异体实物，这种执著就是法我。这两种我产生了业、烦恼等一切过患。如法称所说：若有我，则知他；由我他之分，生执著和嗔恨；由此等及与之相关联，一切过患皆会产生。又如《宝鬘论》中说：只要有对蕴的执著，那么就有对它的我执；若有我执，则有业；由业则有生。因此，为了舍弃由我执所成就的轮回，修持无我的意义非常重要。如法称所说：若不摧毁此境，则不能舍弃它。又如《四百论》中说：若见境无我，则轮回的种子将会止息。（101）又如《入中论》中说：烦恼过患一切由坏聚见，从观见中生，以智慧见到我为此之境，瑜伽士则断除我。就像这样。此外，通过修持无我的意义，能断除执著我和我所的坏聚见。断除它，就能灭尽由贪爱、取和有等因缘所导致的蕴相续的生，从而获得解脱。如《根本慧论》说：为息灭我与我所故，我执我所执则无有。又说：于内外一切法，我与我所念若灭，则近取
English
Grasping is explained as the two, self and what belongs to self, and the absence of inherent existence is explained as the two, selflessness. Chandrakirti, in his commentary on the Four Hundred Verses, says: "That which is called 'self' is the inherent nature of things that does not depend on others. The absence of that is selflessness. It is understood as two by the distinction of phenomena and persons, namely the selflessness of phenomena and the selflessness of persons." Here, phenomena are said to be the grasping of their own characteristics, which are encompassed by the grasper and the grasped. Persons are said to be the grasping of the continuum of the aggregates of appropriation, which are accompanied by consciousness. As it says in the Miscellaneous Sutra: "Grasping at characteristics is called phenomena, and (100) grasping at the continuum is called persons." That person grasps at permanence and singularity, and clings to and grasps at the thought, "I am" and "it is mine," this grasping is the self of the person. For the phenomena of its aggregates, etc., clinging to and grasping at other entities with their own characteristics, this grasping is the self of phenomena. These two selves generate all faults such as karma and afflictions. As Dharmakirti says: "If there is a self, then one knows others. From the division of self and others, grasping and hatred arise. From these and their connections, all faults will arise." And as it says in the Precious Garland: "As long as there is grasping at the aggregates, so long as there is clinging to 'I'. If there is clinging to 'I', then there is karma. From karma, there is birth." Therefore, in order to abandon samsara, which is accomplished by grasping at self, it is important to meditate on the meaning of selflessness. As Dharmakirti says: "Without refuting this object, one cannot abandon it." And as it says in the Four Hundred Verses: "If one sees the absence of self in objects, then the seed of existence will cease. (101)" And as it says in the Entering the Middle Way: "All the faults of afflictions arise from the view of the collection of destructible things, having seen this with intelligence, and having realized that the self is the object of this, the yogi prevents the self." Like that. Furthermore, by meditating on the meaning of selflessness, the view of the collection of destructible things, which grasps at self and what belongs to self, is reversed. By reversing that, the birth of the continuum of aggregates, which is caused by the conditions of craving, grasping, and existence, etc., is exhausted, and liberation is attained. As it says in the Root Verses: "For the sake of pacifying self and what belongs to self, the clinging to 'I' and the clinging to 'mine' will be absent." And: "When the thought of self and what belongs to self is exhausted in both internal and external things, then the near taking