Tibetan
་། རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་སེམས་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་ཉོན་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་དང་དུ་མི་ལེན་པར་རྩོལ་བས་སྤངས་ཏེ་བྱིང་རྒོད་སོགས་ཀྱིས་བར་དུ་གཅོད་མི་ནུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུན་ཆགས་པར་བྱེད་པས་སོ། །འདྲིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ (༩༠)མཉམ་པར་འཇོག་པའི་སེམས་འགྲུབ་སྟེ། སྔ་མ་ལ་འདྲིས་ཤིང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྩོལ་མེད་དུ་རང་གི་ངང་གིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གོང་གི་སེམས་གནས་དགུ་ལ་ཡིད་བྱེད་བཞི་འཇུག་པར་བཤད་པའི་ཡིད་བྱེད་ནི། བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་། ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང་། ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་འཇུག་པ་བཞི་ལས། སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འབད་པ་ཆེན་པོས་བསྒྲིམ་དགོས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་། དེ་ནས་སེམས་ལྔའི་སྐབས་སུ་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པས་བར་དུ་བཅད་ནས་ཡུན་རིང་མོ་སྐྱོང་མི་ནུས་པས་བར་དུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང་། སེམས་བརྒྱད་པ་ལ་བྱིང་རྒོད་སོགས་ཀྱིས་བར་དུ་གཅོད་མི་ནུས་པར་ཡུན་རིང་དུ་སྐྱོང་ཐུབ་པས་སྐབས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་། སེམས་དགུ་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུན་དུ་འབད་རྩོལ་དྲག་པོ་མི་དགོས་པར་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་འཇུག་པ་རྣམས་ཡོད་དེ། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་སེམས་གནས་པ་དགུ་པོ་དེ་དག་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཞི་ཡོད་པར་རིག་ (༩༡)པར་བྱ་སྟེ། བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་། བར་དུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང་། སྐབས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་དུལ་བར་བྱེད་པ་དང་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྐབས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་སེམས་གནས་དགུའི་མིང་གོང་དང་མི་འདྲ་བ་ཙམ་རེ་བྱུང་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ལའང་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཡོད་ལ། བར་པ་ལྔ་ལའང་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་དགོས་པ་ཡོད་པས་ཚུལ་དེ་ལྟར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་དང་པོ་གཉིས་ལ་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་མི་འགྲོ་བ་ (༩༢)ཤས་ཆེ་བས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཐ་སྙད་དང་། བར་པ་ལྔ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བ་ཤས་ཆེ་བས་ཆད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཐ་སྙད་གསུངས་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཚུལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལའང་གཡེང་བ་ངན་པ་དང་བསྲེས་ནས་ཆེས་འཇོག་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ལོ་སྟོང་ཕྲག་སོང་ཡང་འགྲུབ་དཀའ་བ་དང་། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་སྔར་བཤད་པའི་རྒྱུ་ཚོགས་རྣམས་བསྟེན་པ་དང་། གཡེང་བ་ངན་པས་བར་མ་ཆད་པར་བརྩོན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྐྱེད་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགྲུབ་པར་བཤད་དེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། ཞི་གནས་ཡན་ལག་རྣམ་ཉམས་པས། །རབ་ཏུ་འབད་དེ་བསྒོམས་བྱས་ཀྱང་། །ལོ་ནི་སྟོང་ཕྲག་དག་གིས་ཀྱང་། །ཏིང་འཛིན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །བསམ་གཏན་བསྒྲུབ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ། །ཡང་དང་ཡང་ཞིང་ངལ་སོ་ན། །གཙུབས་པས་མི་ཕྱིན་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ། །ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་བཏང་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ (༩༣)ལྟར་རོ། །དེ་དག་གིས་ཞི་གནས་ཀྱི་སྒོམ་རིམ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་གི་སྒོམ་རིམ་ལ། ལྷག་མཐོང་སྤྱིའི་སྒོམ་ཚུལ་དང་། ལྷག་མཐོང་གི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ལྷག་མཐོང་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷག་མཐོང་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དམན་པའི་ལྷག་མཐོང་དང་། ཐེག་ཆེན་པའི་ལྷག་མཐོང་གསུམ་ལས། སྔ་མ་ནི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་དང་། བར་པ་ནི་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་གཙོ་བོར་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པའི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་འདིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དགོངས་འགྲེལ་དུ་ལྷག་མཐོང་གི་དབྱེ་བ་གསུམ་གསུངས་པའི། མཚན་མ་ལས་བྱུང་བ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་སྦྱོར་བ་དམིགས་པའི་ཡུལ་མཚན་མ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་དང་། ཡོངས་སུ་འཚོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི། ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་དེ་དང་དེར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་ (༩༤)པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི། དེས་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ལ་བཤད་ལ། དེའི་ཕྱི་མ་ནི་ངེས་དོན་གྱི་ལྟ་བ་རྙེད་ནས་སྒོམ་པ་ལ་བྱེད་དོ། །ཡང་དགོངས་འགྲེལ་དང་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ལྷག་མཐོང་བཞི་གསུངས་པའི། ཆོས་རྣམ་འབྱེད་ནི། སྤྱད་པ་རྣམ་སྦྱོང་གི་དམིགས་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟ་བའི
Chinese
通过专注一境，可以成就两种心。不接受任何细微的散乱和近烦恼，努力断除昏沉和掉举等，从而使禅定持续不断。通过串习的力量，可以成就等持之心。由于先前已经串习和习惯，因此无需努力，自然而然地进入禅定。第四，关于对以上九种住心施加四种作意，即为：勉力趣入、间断趣入、无间断趣入和任运趣入。在最初两种心的情况下，需要付出巨大的努力，因此是勉力趣入。然后，在五种心的情况下，由于受到昏沉和掉举等的干扰，无法长时间保持，因此是间断趣入。在第八种心的情况下，不会受到昏沉和掉举等的干扰，能够长时间保持，因此是无间断趣入。在第九种心的情况下，不需要持续的强烈努力，禅定自然而然地产生，因此是任运趣入。如《声闻地论》所说：‘于此九种心住，应知有四种作意，即勉力趣入、间断趣入、无间断趣入和任运趣入。于能安住及能正安住者，有勉力趣入之作意。于摄敛安住、近安住、调伏、寂静及近寂静者，有间断趣入之作意。于令成一续者，有无间断趣入之作意。于令成等持者，有无功用趣入之作意。’此处九种住心的名称与前文略有不同，但本质相同。如果有人认为，最初两种心也有间断趣入，中间五种心也需要勉力趣入，那么这种说法如何解释呢？虽然如此，但最初两种心不容易进入禅定（92），大多数情况下是
English
By focusing on one point, two types of mind can be accomplished. By striving to abandon even the slightest distractions and near afflictions, and preventing dullness and agitation from interrupting, continuous samadhi is achieved. Through the power of familiarity, the mind of equipoise is accomplished. Due to the power of having become familiar and accustomed to the previous, one enters samadhi effortlessly and naturally. Fourth, regarding the four applications of mind to the above nine stages of mind-abiding, they are: forceful application, intermittent application, uninterrupted application, and spontaneous application. In the case of the first two minds, great effort is required, hence it is forceful application. Then, in the case of the five minds, because they are interrupted by dullness, agitation, etc., and cannot be maintained for a long time, it is intermittent application. In the case of the eighth mind, it cannot be interrupted by dullness, agitation, etc., and can be maintained for a long time, hence it is uninterrupted application. In the case of the ninth mind, continuous strong effort is not required, and samadhi arises naturally, hence there is spontaneous application. As stated in the Śrāvakabhūmi: 'In these nine abidings of the mind, it should be known that there are four kinds of attention: forceful application, intermittent application, uninterrupted application, and spontaneous application. For fixing and rightly fixing, there is the attention of forceful application. For gathering and fixing, closely fixing, taming, pacifying, and closely pacifying, there is the attention of intermittent application. For making a single stream, there is the attention of uninterrupted application. For making samadhi, there is the attention of effortless application.' Here, the names of the nine abidings of the mind are slightly different from the previous ones, but the essence is the same. If someone thinks that the first two minds also have intermittent application, and the middle five also require forceful application, how is this explanation to be understood? Although that is the case, the first two minds do not easily enter samadhi (92), and in most cases are
Chinese
被强制进入的术语，中间的五者大多进入禅定，所以才说了断绝并进入的术语。像这样修习止住的方法，如果掺杂了恶劣的散乱，即使花费数千年也难以成就。反之，如果依止之前所说的因缘聚合，并且不被恶劣的散乱所中断，持续不断地精进，那么不用很久就能成就禅定。如《道灯论》所说：“止住支分若衰损，纵然勤奋而修习，历经千百个年头，亦不成就能禅定。”又如《般若波罗蜜多摄颂》所说：“以不间断的瑜伽，努力修习禅定，一次又一次地休息时，如同摩擦而不前进不变动。瑜伽的修行方式也是如此，如果没有获得特别的成就，就不要放弃。”如（93）所说。这些已经讲述了止住的修习次第。༈。第二，关于胜观的修习次第，分为胜观总体的修习方式和胜观的见解生起方式两种。第一种是，一般来说，胜观有世间的胜观、超世间但较低劣的胜观以及大乘的胜观三种。前者是专注于寂静和粗大的形象的胜观，中间的是专注于四谛，主要断除人我的胜观，后者是此处要修习的胜观。对此，《释论》中说了胜观的三种分类，即从相而生起的是指胜观的结合，是心识趋入所缘的形象的智慧。从完全寻觅而生起的是指对于见解的道理，对于没有证悟的证悟（94）的心识。从个别觉悟而生起的是指对于已经很好地觉悟的诸法，是解脱的心识。后面的指的是获得真实意义的见解后进行修习。此外，《释论》和《摄集论》中说了四种胜观，即法分别是指通过所行和清净的所缘等方式，缘于所有法的智慧。极度分别是指同样地，对于如所有
English
The term for being forced to enter, and the five in between mostly enter into samadhi, so it seems that the term of cutting off and entering is spoken. Even in practicing such a state of calm abiding, if it is mixed with bad distractions and practiced to be extremely stable, it will be difficult to achieve even after thousands of years. Conversely, if one relies on the previously mentioned causes and conditions, and cultivates continuous effort without being interrupted by bad distractions, it is said that samadhi will be achieved before long. As the "Lamp for the Path" says: "If the limbs of calm abiding are deficient, even if one strives and meditates diligently, even after thousands of years, samadhi will not be achieved." And as the "Compendium of the Perfection of Wisdom" says: "With uninterrupted yoga, strive to cultivate meditation. Again and again, and when weary, like rubbing without advancing or changing. The way of yoga is also like that, if one has not obtained a special achievement, do not give up." As (93) says. These have finished explaining the stages of calm abiding meditation. ༈. Second, regarding the stages of insight meditation, there are two: the general way of practicing insight, and the way of generating the view of insight. The first is: generally, there are three types of insight: worldly insight, supramundane but inferior insight, and Mahayana insight. The former is insight that focuses on the aspects of quiescence and grossness, the middle one focuses on the four truths and mainly negates the self of the person, and the latter is the insight to be cultivated here. In this regard, the "Commentary" speaks of three divisions of insight: that which arises from signs is the wisdom of insight's application, which engages with the object of focus, the sign. That which arises from complete seeking is the wisdom that realizes what has not been realized in the state of view (94). That which arises from individual discernment is explained as the wisdom that liberates from the dharmas that have been well realized. The latter refers to meditating after finding the view of definitive meaning. Furthermore, the "Commentary" and the "Compendium" speak of four insights: dharma discrimination is the wisdom that focuses on as many dharmas as there are through the means of objects of practice and purification, etc. Extreme discrimination is similarly, regarding how all