Tibetan
་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོག་བྱེད་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་དོན་རགས་པ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་བྱེད་ནི། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་དོན་ཕྲ་བ་ཡང་དག་པར་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་བཤད་དོ། །ཡང་ཉན་སར། དབྱེ་བ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ལྷག་མཐོང་གསུངས་ཤིང་། དེས་ལྷག་མཐོང་ཐམས་ཅད་བསྡུད་པར་བཤད་པའི་དབྱེ་བ་དྲུག་ནི་ (༩༥)དོན་དང་དངོས་པོ་དང་མཚན་ཉིད་དང་ཕྱོགས་དང་དུས་དང་རིགས་པ་འཚོལ་བ་དྲུག་སྟེ། དེའི་དོན་ནི་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷག་མཐོང་གི་འཚོལ་ལུགས་སུ་སྣང་ངོ་། །ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ། །བཙལ་བྱ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བརྗོད་མེད་པ། །རོ་གཅིག་པས་ཀྱང་དཔྱད་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་པོ་འདིས་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་བསྟན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་། རྟོག་པ་ཡང་མེད་དཔྱོད་པ་ཡང་མེད་པ་དང་། ཞི་གནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། རྟག་ཏུ་བྱ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། གུས་པར་བྱ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་ལྷག་མཐོང་ (༩༦)གི་ཚུལ་བཅུ་གཅིག་བཤད་དེ། དེ་དག་ཀྱང་སྔ་མ་རྣམས་ལྟ་བ་འཚོལ་བ་དང་། བར་པ་རྣམས་ལྟ་བ་སྒོམ་པ་དང་། ཕྱི་མ་རྣམས་ལྟ་བ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་རྣམ་གཞག་ཏུ་སྣང་ལ། མདོར་ན་མདོ་དང་སྒོམ་རིམ་རྣམས་སུ་ཤིང་གཉིས་གཙུབས་པ་ལས་མེ་འབྱུང་བའི་དཔེས། ལྷག་མཐོང་གི་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་དགོས་པ་དང་། མཐར་ཤིང་དེ་ཡང་མེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྲེགས་ནས་མེ་དང་ཤིང་གཉིས་ཀ་ཞི་བའི་དཔེས་ལྷག་མཐོང་དངོས་གཞིའི་སྐབས་སུ་རྟོག་དཔྱོད་སོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་མེད་པར་བཤད་པ་དང་། ཇོ་བོ་ཆེན་པོའི་དབུ་མའི་མན་ངག་ཏུའང་དེ་ལྟར་བཤད་པས་ལྷག་མཐོང་གི་སྒོམ་རིམ་ལ་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གྲངས་དང་། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། བྱམས་ཆོས་དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལྟར་ན། ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་ཚེ་གཅིག་ལ་དུ་མར་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་གཟུང་ (༩༧)བའི་ཡུལ་མ་གྲུབ་པར་བྱ་བ་སེམས་ཙམ་གྱི་རིགས་པ་དང་། གཟུང་བའི་ཡུལ་མེད་ན་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའམ་དབུ་མའི་རིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཟུང་འཛིན་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། ལྟ་བ་དངོས་གཞི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཞེད། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ལྟར་ན། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་ཚེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་གཞིགས་ཤིང་དཔྱད་པ་ན་གཞན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་མ་རྙེད་པར། ཡུལ་ཅན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤིག་ཁས་བླངས་ནས་ཡུལ་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པར་འཇོག་པ་ལ་ལྟ་བ་དངོས་གཞི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བཞེད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ལྟར་ན། ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་ཚེ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པ་དེས་གཙོས་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ལ། གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་ (༩༨)ནས་སྟོང་པ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་དེས་ཡོད་པའི་མཐའ་བསལ། རྟེན་འབྱུང་གི་རིགས་པས་སྣང་བ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་དེས་མེད་པའི་མཐའ་བསལ་ལ། ལྟ་བ་དངོས་གཞི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་འཇུག་ཅིག་བཞེད་པར་སྣང་ངོ་། །རྒྱ་བོད་ཀྱི་མན་ངག་པ་མང་པོས། གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་ངེས་པར་བྱས་ལ། སེམས་ཀྱང་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། མཐར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ལ་ལྟ་བར་འཇོག་པ་སོགས་བཤད་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་པ་ཞིག་སྣང་ཡང་། སྐབས་འདིར་གཞུང་ལུགས་སྤྱི་ལ་གྲགས་ཆེ་བའི་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་ཚུལ་ཅུང་ཟད་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་མེད་སྒོམ་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། ལྟ་བ་སྒོམ་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདག་མེད་སྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བདག་མེད་གཉིས་སྒོམ་ (༩༩)ཚུལ། དེས་ལྟ་བ་བསྐྱེད་ཚུལ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། ཐོག་མར་བདག་དང་བདག་འཛིན་ངོས་བཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་གང་ལའང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས། ཆོས་དང་གང་ཟག་སོ་སོའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་ཅིང་
Chinese
关于法之所缘的智慧，以及完全分别者，是指以与分别俱生的方式，通过执著相状，来辨别如所有和尽所有之粗略意义的智慧。而完全审查者，是指正确辨别如所有和尽所有之细微意义的智慧。又在《声闻地》中，宣说了六种分类的胜观，并说由此涵盖了一切胜观。这六种分类是（95）：寻求义、事物、体性、方、时、理这六种。其含义似乎是，从完全寻求中产生的胜观的寻求方式。又在《经庄严论》中说：“心之言说恒常转，所求各别当观察，于心作意无言说，以一味性亦当察。”在对此的注释中，导师世亲说：“这四个偈颂显示了十一种作意，即与分别俱生且与审查俱生，无分别而唯有审查，无分别亦无审查，止观作意，胜观作意，双运作意，遍计之因作意，止观之因作意，舍受之因作意，常作作意，恭敬作意。”这样宣说了胜观（96）的十一种方式，这些似乎是：前者是寻求见解，中间的是修习见解，后者是精勤于见解的胜观之分类。总之，在经部和修次第中，以两木相磨而生火的比喻，说明在胜观的加行阶段，需要分别和审查的智慧。最终，又以那火焚烧木头，火和木头都寂灭的比喻，说明在胜观正行之时，没有分别和审查等所缘。阿底峡尊者的中观诀窍中也这样说，因此，胜观的修习次第中，生起见解至关重要。第二，分二：见解确立之方式的类别，以及当下所应确立之见解之方式。第一是弥勒五论和无著昆仲
English
The wisdom that focuses on the Dharma, and the one that completely distinguishes, refers to the wisdom that discerns the gross meanings of suchness and allness by clinging to characteristics in conjunction with conceptualization. And the one that completely examines refers to the wisdom that correctly discerns the subtle meanings of suchness and allness. Furthermore, in the Śrāvakabhūmi, six types of vipassanā are taught, and it is said that all vipassanā are included by them. These six types are (95): seeking meaning, entity, characteristic, direction, time, and reasoning. Their meaning seems to be the way of seeking vipassanā that arises from complete seeking. Also, in the *Ornament of the Sūtras*, it says: "The mind's expression constantly turns, The object to be sought should be examined separately, The mind's attention is without expression, It should also be examined with one taste." In the commentary on this, Master Vasubandhu says: "These four verses show eleven types of attention, namely, attention with conceptualization and examination, attention without conceptualization but only with examination, attention without conceptualization and without examination, attention of śamatha, attention of vipassanā, attention of union, attention of the cause of imputation, attention of the cause of śamatha, attention of the cause of equanimity, attention of constant action, and attention of reverence." Thus, eleven aspects of vipassanā (96) are taught, which seem to be: the former are seeking views, the middle ones are meditating on views, and the latter are the classification of vipassanā that is diligent in views. In short, in the sūtras and the stages of meditation, by the example of fire arising from rubbing two sticks together, it is explained that at the stage of applying vipassanā, the wisdom of distinguishing and examining is necessary. Finally, by the example of that fire burning the wood, and both the fire and the wood becoming extinguished, it is explained that at the time of the actual vipassanā, there is no object of focus such as distinguishing and examining. Lord Atiśa's Madhyamaka instructions also say the same, so in the stages of meditation of vipassanā, it is crucial to generate the view. Secondly, there are two parts: the categories of ways to establish the view, and the way to establish the view that is relevant to the present context. The first is the Five Treatises of Maitreya and the Asanga brothers.
Chinese
按照某些观点，在寻求见地时，通过推理，如事物显现为多而非一，以及伴随而来的确定性等等，来证明所取（97）之境不存在，这是唯识宗的理路。如果所取之境不存在，那么能取之心也不成立，这属于“无则不生”或中观宗的理路。这两种理路确立了能取和所取之后，认为真正的见地是能取所取二取的无二智。按照龙树父子的观点，自续中观派在寻求见地时，以一异有无等理路来观察和分析所有的能取所取之法，结果在任何地方都无法成立和找到。他们承认存在一种无分别的智慧，不执着于任何对境，并将此作为真正的见地，并赋予其“各自自证智”的名称。按照应成中观派的观点，在寻求见地时，对于轮回的根本——与生俱来的我执和我所执，以及包括它们在内的所有境和有境的事物的体性、因果等，通过一异有无等理路进行分析（98），从而确立空性，以此来破除有边。通过缘起的理路来确立显现，以此来破除无边。他们似乎认为真正的见地是远离有无二边的显现和空性双运。许多藏汉两地的诀窍派，都将所有的能取所取之法确定为自己的心，并将心也确定为远离有无生灭等一切特征的自性空性。最终，他们将一切法的法性安立为远离戏论的法界来观察等等，说法多种多样。但在此，将稍微讲述一下普遍流传于各宗派的胜观修法。第二，分为总说修习无我之法和别说修习见地之法两种。第一，分为修习无我的必要性、修习二种无我之法（99）以及由此生起见地之法三种。第一，首先要确定我和我执，这是因为，轮回的根本在于与生俱来的无明，它在任何法都没有自性的情况下，虚构出有自性，从而执着于法和人各自的自性。
English
According to some views, when seeking insight, the reasoning that the object of grasping (97) does not exist, such as things appearing as many instead of one, and the certainty that accompanies it, is the reasoning of the Mind-Only school. If the object of grasping does not exist, then the mind that grasps also does not exist, which belongs to the "non-arising from non-existence" or the reasoning of the Middle Way school. After these two reasonings establish the grasped and the grasper, they consider the actual view to be the wisdom of non-duality of the grasped and the grasper. According to Nagarjuna and his son, when the Svatantrika Madhyamikas seek insight, they examine and analyze all phenomena of the grasped and the grasper with the reasoning of one or many, and find that they cannot be established or found anywhere else. They acknowledge a non-conceptual wisdom that does not fixate on any object, and regard this as the actual view, giving it the name "self-aware wisdom of each individual." According to the Prasangika Madhyamikas, when seeking insight, they analyze (98) the nature, cause, and effect of all objects of experience, including the root of samsara—the innate ignorance of grasping at self and what belongs to self—with reasoning such as one or many, thereby establishing emptiness and eliminating the extreme of existence. They establish appearance through the reasoning of dependent origination, thereby eliminating the extreme of non-existence. They seem to consider the actual view to be the union of appearance and emptiness, free from the two extremes of existence and non-existence. Many Tibetan and Chinese masters of secret instructions identify all phenomena of the grasped and the grasper as their own mind, and establish the mind as the emptiness of its own nature, free from all characteristics such as existence, non-existence, arising, and ceasing. Finally, they establish the nature of all phenomena as the dharmadhatu, free from elaboration, and observe it, and so on. There are various ways of explaining it. But here, I will briefly explain the Vipassana meditation method that is widely known in all schools. Second, it is divided into two: a general explanation of the method of meditating on selflessness and a specific explanation of the method of meditating on the view. The first is divided into three: the reason for meditating on selflessness, the method of meditating on the two selflessnesses (99), and the method of generating the view from it. First, one must first identify the self and the grasping at self, because the root of samsara lies in innate ignorance, which fabricates the existence of inherent existence in any phenomenon, even though there is no inherent existence, and thus clings to the inherent existence of each phenomenon and person.