Tibetan
པ་སྟེ། དེ་ནས་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་འདུལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །དྲུག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི། རྣམ་གཡེང་གི་ཉེས་སྐྱོན་བསམས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མི་དགའ་བའི་སེམས་ཞི་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རྣམ་གཡེང་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཞི་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །བདུན་པ་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི། ཆགས་སེམས་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་རྨུགས་གཉིད་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྐྱོན་བྱུང་ན་སོ་སོའི་ཐབས་ཀྱིས་དེ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཆགས་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལངས་པ་དེ་བཞིན་ཞི་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །བརྒྱད་ (༨༨)པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པས་ཕྱིས་ནས་འབད་མེད་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ཐོབ། །ཅེས་སོ། །དགུ་པ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི། སེམས་བརྒྱད་པ་དེ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ཅིང་རང་དབང་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྟོབས་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པར་ཉན་ས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ན། ཐོས་པའི་སྟོབས་དང་། བསམ་པའི། དྲན་པའི། ཤེས་བཞིན་གྱི། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི། འདྲིས་པའི་སྟོབས་དང་དྲུག་གི །ཐོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇོག་པའི་སེམས་འགྲུབ་སྟེ། སེམས་དམིགས་པ་ལ་འཇོག་ཚུལ་གཞན་ལས་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་རང་གིས་ཀྱང་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་ནུས་པ་སོ། །བསམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པའི་སེམས་འགྲུབ་སྟེ། དང་པོར་དམིགས་པ་ལ་བརྟགས་ (༨༩)པ་དེ་ཡང་ཡང་བསམས་ནས་བསྐྱངས་པས་རྒྱུན་མཐུད་ནས་ཅུང་ཟད་འཇོག་ནུས་པས་སོ། །དྲན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བླན་ཏེ་འཇོག་པ་དང་། ཉེ་བར་འཇོག་པའི་སེམས་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ། དམིགས་པ་ལས་ཡེངས་པ་ན་དྲན་པས་སྔར་གྱི་དམིགས་པ་དྲན་ནས་ནང་དུ་སྡུད་པ་དང་། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་དྲན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལས་མི་ཡེངས་པར་བྱེད་པས་སོ། །ཤེས་བཞིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དུལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཞི་བར་བྱེད་པའི་སེམས་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ལ་སེམས་འཕྲོ་བ་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་ཅིང་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བས་དེ་གཉིས་ལ་སེམས་འཕྲོར་མི་གཏོང་བས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང
Chinese
是故，为了见到功德，就以等持来调伏心。如此说。第六，寂静，是思虑散乱的过患，从而使不喜等持之心寂静，即，为了见到散乱的过患，就使不喜它之心寂静。如此说。第七，令极寂静，是贪心和不适意以及昏沉睡眠等等，如果对等持产生过失，就以各自的方法使那些就近寂静，即，贪心不适意等等，生起时就那样使之寂静。如此说。第八（88），令成一境性，是等持本身，以具有现前作意，之后为了获得无勤恒常生起，而串习，即，之后具足律仪精进者，以对心具有现前作意，获得自然生起。如此说。第九，令平等安住，是串习第八心之后，从无勤任运而自然进入并获得自在，即，串习它之后不再作意。如此说。第三是，如《声闻地》中所说，以六力之门修习止观，即，听闻之力和，思惟的，忆念的，正知的，精进的，串习之力等六力。听闻之力能成办安住之心，即，仅仅从他处听闻心安住于所缘的方式，自己也能将心安住于所缘等等。思惟之力能成办恒常安住之心，即，首先对所缘进行观察（89），之后再三思虑并守护，从而能持续不断地稍微安住。忆念之力能成办取回安住和，令近安住的二心，即，从所缘散乱时，以忆念忆起之前的所缘而收摄于内，并且从一开始就生起忆念之力的力量，从而使不从所缘散乱。正知之力能成办调伏和，寂静之心二者，即，生起分别念和近分的烦恼，并且心随之散乱，正知了知，并且见到那些的过患，从而不使心随之散乱。精进之力能成办令极寂静和
English
Therefore, in order to see the qualities, one tames the mind with samadhi. Thus it is said. Sixth, pacifying, is to pacify the mind that dislikes samadhi by contemplating the faults of distraction, that is, in order to see the faults of distraction, one pacifies the mind that dislikes it. Thus it is said. Seventh, making extremely peaceful, is that if afflictions such as attachment, discomfort, and drowsiness arise as faults to samadhi, one makes them subside nearby by their respective methods, that is, when attachment, discomfort, etc., arise, one makes them subside in that way. Thus it is said. Eighth (88), making it one-pointed, is that samadhi itself, with manifest effort, is cultivated so that later one obtains effortless and continuous arising, that is, then the one who strives with discipline, with manifest effort on the mind, obtains spontaneous arising. Thus it is said. Ninth, placing in equipoise, is that after cultivating the eighth mind, one enters naturally and effortlessly and attains freedom, that is, after cultivating it, one does not make effort. Thus it is said. The third is, as stated in the *Śrāvakabhūmi*, to accomplish *śamatha* through the door of the six powers, namely, the power of hearing, the power of thinking, the power of mindfulness, the power of vigilance, the power of diligence, and the power of familiarity. The power of hearing accomplishes the mind of placing, that is, just by hearing from others how to place the mind on the object, one can also place the mind on the object, and so on. The power of thinking accomplishes the mind of placing continuously, that is, first examining the object (89), and then repeatedly thinking and guarding it, one can continuously and slightly place the mind. The power of mindfulness accomplishes the two minds of taking back and placing, and placing nearby, that is, when distracted from the object, one remembers the previous object with mindfulness and gathers it inward, and from the beginning, the force of developing the power of mindfulness prevents one from being distracted from the object. The power of vigilance accomplishes both the taming and the pacifying minds, that is, when conceptual thoughts and near afflictions arise, and the mind is distracted by them, one recognizes them with vigilance and sees their faults, thereby not allowing the mind to be distracted by them. The power of diligence accomplishes making extremely peaceful and