Tibetan
ག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་ན། །འདྲེ་ཆེན་དེ་ཀོ་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་བདག་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་ལས། བདག་འཛིན་དེ་ཉིད་མ་ཞི་བར་སླར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཛིན་པ་བསྐྱེད་པས་སྲིད་པ་ལས་མ་ཐར་བར་འཁོར་ལོ་ལྟར་འཁོར་རོ། །དེ་ལ་ཐར་འདོད་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ལས་ཉོན་གྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ཡིན་པ་ངོས་མ་ཟིན་ཞིང་དེ་སྤོང་མ་ཤེས་པར། ལས་ཉོན་གྱི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བར་འདོད་ནས་མི་དགེ་བ་སྤོང་ཞིང་ཐོས་བསམ་ལ་སོགས་པའི་འདུས་བྱས་ (༧༣༨)ཀྱི་དགེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱང་བསམ་སྦྱོར་ཉེས་ན་ཅི་འགྱུར་ཆ་མེད་ལ། ལེགས་ཀྱང་དེ་དག་བདག་འཛིན་ཞི་ཐབས་ཀྱི་བརྒྱུད་རྒྱུར་འགྲོ་བ་ཙམ་ལས་དངོས་སུ་བདག་འཛིན་ཞི་བར་མི་ནུས་ཤིང་། བདག་འཛིན་དངོས་སུ་ཞི་ཐབས་ལ་བདག་མེད་སྒོམ་དགོས་ཟེར་བའི་སྒོམ་སྒྲུབ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་འཛིན་བཀག་པའི་མེད་འཛིན་གྱི་ངེས་ཤེས་ཤུགས་བསྐྱེད་པས་དེ་ལས་ཀྱང་འཛིན་པ་ཆེར་སྐྱེས་ནས་ཆད་ལྟ་ཆེན་པོར་ལྷུང་བ་ཡིན་ལ། སྒོམ་སྒྲུབ་ལེགས་པོར་འདོད་པ་འགའ་རེ་ཡང་བསྒོམས་པའི་ཉམས་མྱོང་ཤར་བ་ལ་སླར་ཞེན་འཛིན་སྐྱེས་པས་ལམ་གྱི་གཞུང་མ་སྲོངས་པར་ཤོར་ས་བཞི་དང་གོལ་ས་གསུམ་ལ་སོགས་པར་འཁྱམ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉམ་བཞག་ལ་འཛིན་པ་ཞུགས་པས་ཤོར་གོལ་གྱི་རྩ་བ་བྱེད་ཅིང་། རྗེས་ཤེས་ལ་འཛིན་པ་ཞུགས་པས་ལས་སོགས་ནས་སླར་འཁོར་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་ཞེན་འཛིན་ཞུགས་པ་ལས་འབྱུང་བས་ཞེན་འཛིན་མ་ཞུགས་པ་ (༧༣༩)ཞིག་གལ་ཆེ་སྟེ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། གལ་ཏེ་ཡིད་དུ་འོང་ངོ་སྙམ་པའི་སེམས། །སྙིང་ལ་བབ་པ་གཅེས་པར་བྱས་ན་ནི། །ཏིལ་གྱི་ཤུན་པ་ཙམ་གྱི་ཟུག་རྔུས་ཀྱང་། །ནམ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བྱེད་པར་ཟད། །ཅེས་དང་། དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཕྱུགས་དང་འདྲ་བ་སྟེ། །དངོས་མེད་འཛིན་པ་དེ་བས་ཀྱང་ནི་བླུན། །ཞེས་དང་། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་ཐོང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་མཚན་བཅས་དང་མཚན་མེད་བསྒོམས་པའི་ཉམས་སྣང་དང་། ཐ་མལ་གྱི་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་པའི་སྣང་བ་རང་ག་མ་ལ་སོགས་པ་ཅིར་སྣང་ཅིར་འཆར་ཡང་འཛིན་མེད་དུ་འཇོག་པ་ལམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ཏེ། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། ཅིར་ཡང་ཤར་བ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ། །ལམ་མཆོག་འདི་ལས་གོང་དུ་འབུལ་ས་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་འཛིན་མེད་ཀྱི་ངང་སྐྱོང་བ་ལ་གོམས་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་ལས་སྣང་འདག་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་ (༧༤༠)ཐམས་ཅད་སྐྱེས་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དེའི་ཚེ་སྤྲོས་པའི་དྲི་མས་རྒྱུད་ལ་མི་གོས་པ་དང་། གང་སྣང་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའི་རྣམ་རོལ་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མང་དུ་གསུངས་ཏེ། རྗེ་སྒམ་པོ་བས། བག་ཆགས་འཐས་པའི་མི་སྣང་དགུ་སྣང་འདི། །འཛིན་མེད་གོམས་བྱས་མ་སྤངས་གནས་དག་ཡིན། །བློ་ཡིས་བཟུང་ཚད་མཚན་མའི་ས་བོན་ཡིན། །ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་སྐྱེས་གྲོལ་དུས་མཉམ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བློ་ཡིས་ཅིར་ཡང་མ་བཟུང་ཅིར་སྣང་ཡང་། །སྤྲོས་པའི་དྲི་མས་རྒྱུད་ལ་གོས་པ་མེད། །ཅེས་དང་། གཉིས་འཛིན་དྲི་མས་སྐད་ཅིག་མ་སྤངས་ན། །གང་གང་དེ་རང་ཆོས་སྐུའི་གྱད་ལོངས་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྩིས་གདབ་མེད་ན་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་གྲོལ་ཡིན། །ཞེ་འདོད་མེད་ན་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་སྒོམ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད། །སྐྱེ་འཆི་མེད་པས་འཕོ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན། །མཚན་འཛིན་མེད་པས་འོད་གསལ་འཁོར་ (༧༤༡)ར་ཡུག །ཅེས་གསུངས་སོ། །འཛིན་བཞིན་ཐར་པ་ཐོབ་ཚུལ་ནི། ནང་དུ་བདག་འཛིན་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་བདག་གི་བའི་འཛིན་པ་ཟད་ན། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་འགག་ཅིང་། ཕུང་པོ་ལ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཟད་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། དེ་ཟད་པས་ལས་ཉོན་ཟད་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེས་ལས། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གི་མཉམ་ཟད་ན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགག་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ཟད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འཛིན་མེད་ཞེན་མེད་དམིགས་མེད་མཚན་མེད་གཏད་སོ་མེད་པ་དགག་སྒྲུབ་མེད་པ་སྤང་བླང་མེད་པ་རེ་དོགས་མེད་པ་ཞེ་འདོད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གནད་གཅིག་པས། དེ་དག་གི་ཚུལ་རྣམས་ཞིབ་ཏུ་བློས་ངེས་པར་བྱས་ལ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་གནས་སྐབས་སུ་རང་རང་གི་དགེ་སྦྱོར་དེའི་དོན་ཐོག་ནས་མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་ཐོག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་པ་ཞིག་རྣམ་པ་ཀུན་ (༧༤༢)ཏུ་གལ་ཆེ་བ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །གསུམ་པ་དེ་དག་གིས་ས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་ནི། སྒོམ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་དང་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ནས་བཤད་པའི་ས་ལམ་སྦྱར་ཚུལ་རྗེ་སྒམ་པོ་པ་ཁུ་དབོན་གྱིས་དངོས་སུ་གསུངས་པ་ནི་མི་སྣང་ཡང་། རྗེ་སྒོམ་ཚུལ་གྱི་སློབ་མ་གྲུབ་ཆེན་ཞང་གིས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཅིག་ཆོད་ལ། །རྨོངས་པས་ས་ལམ་བརྩི་བ་འཁྲུལ། །འོན་ཀྱང་རྨོངས་པ་དགའ་བྱའི་ཕྱིར། །མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་ས་ལམ་རྣམས། །འདིར་ཡང་དོད་པོ་བརྩི་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལམ
Chinese
如云：“于何处执著而生，大鬼于我何所为？”如是，执著于我他的执著是轮回的根本。若此我执未息灭，则复又再三生起执著，不得脱离有，如轮般流转。其中一些希求解脱者，亦未能认清业惑之根本为我执，亦不知如何断除。欲断业惑之果痛苦，而断除不善，修习听闻思等有为之善，然若思与行不善，则不知将有何变故。纵善，然彼等仅能成为息灭我执之助缘，而不能真实息灭我执。又有说为真实息灭我执，须修无我之禅修者，然由遮止有执而生起无执之定解力，反令执著增长，而堕入大断见。又有一些自认为禅修良好者，于所修之体验生起后，复又生起耽著执，未守护正道之轨则，而漂泊于四失处与三歧途等处。彼亦因于等持中生起执著，而成为失误之根本。于后得位生起执著，则从业等复又成为轮回之因。是故一切过失皆由对心生起耽著执著而生，故不生耽著执著（第七三九页）极为重要。如大婆罗门云：“若谓悦意之心，珍爱置于心，则如芝麻壳之刺痛，亦唯作痛苦。”又云：“执著事物如畜生，执著无事物，则彼更愚蠢。”又云：“于何者有执著，则亦当舍弃。”如是。是故，对于瑜伽士而言，无论修有相与无相之体验显现，或依于庸常习气之显现，或自生等，无论显现何者，生起何者，皆安住于无执，此乃道之最胜，如杰冈波巴云：“无论显现何者，皆不执著，无有胜于此道之供养。”如是，若习惯于修持无执之状态，则习气之业相将消灭，一切分别念（第七四零页）生起即
English
As it is said, "From where does clinging arise? What can the great demon do to me?" Thus, the clinging to self and other is the root of samsara. If this self-clinging is not pacified, it will repeatedly arise again and again, and one will not be liberated from existence, but will revolve like a wheel. Some who desire liberation do not recognize that the root of karma and affliction is self-clinging, nor do they know how to abandon it. They desire to abandon the suffering that is the result of karma and affliction, and so they abandon non-virtue and engage in the virtue of conditioned phenomena such as listening and contemplating. However, if their thoughts and actions are wrong, it is uncertain what will happen. Even if they are right, those practices only serve as a means to pacify self-clinging, but they cannot actually pacify it. Some meditators say that in order to actually pacify self-clinging, one must meditate on selflessness. However, by blocking the clinging to existence, they generate a strong conviction of clinging to non-existence, which only increases clinging and causes them to fall into great nihilistic views. Some who think they are meditating well develop attachment to the experiences that arise from their meditation. Because they have not straightened the path, they wander into the four places of loss and the three wrong paths. This is because clinging arises in meditative equipoise, which becomes the root of loss and error. When clinging arises in post-meditation, it becomes the cause of samsara again from karma and so on. Therefore, all faults arise from clinging to the mind, so it is very important to not cling (page 739). As the great Brahmin said, "If you cherish the thought that something is pleasing and keep it in your heart, even the prick of a sesame seed husk will only cause suffering." And, "Clinging to things is like an animal, but clinging to nothing is even more foolish." And, "Whatever you are attached to, let it go." Thus, for a yogi, whatever experiences arise from meditating on forms or formlessness, or whatever appearances arise based on ordinary habitual tendencies, such as self-arising, it is said that the best path is to remain without clinging. As Je Gampopa said, "Whatever arises, do not cling to it. There is no higher offering than this path." That is, if one becomes accustomed to cultivating the state of non-clinging, the karmic appearances of habitual tendencies will be purified, and all conceptual thoughts (page 740) will arise and
Chinese
同時轉變，那時串習的垢染不會沾染自相續，並且所有顯現都轉變為法身的遊舞等等，宣說了眾多功德。如岡波巴大師所說：「串習深厚的非顯現九顯現，無執串習不捨棄即是清淨處，以心所執皆為名相之種子，什麼也不執著生起解脫同時。」又說：「心中什麼也不執著，無論顯現什麼，串習的垢染不會沾染自相續。」又說：「若未於剎那間捨棄二取垢染，任何一個當下即是法身的莊嚴。」又說：「若無計度，則分別念生起解脫同時，若無貪戀，則一切皆為平等性，如是了悟，則禪修無有間斷，無有生滅故為轉變之王，無有名相執著故為光明周遍。」如是宣說。以執著而獲得解脫之方式是：內在的我執與外在的我所執著滅盡時，對近取蘊的相續連結便會止息，蘊的相續連結止息則生止息，彼止息故業與煩惱止息而獲得解脫，如《中觀根本慧論》所說：「內與外境中，我與我所滅，近取即止息，彼滅故生滅，業惑滅故解。」如是。因此，無執、無貪、無緣、無相、無所依、無有破立、無有取捨、無有希憂、無有貪戀等等，一切要點皆相同，因此，詳細以理智確定彼等之理後，於四瑜伽等等各自之情況中，於各自之善行之義上，不散亂之同時，不生起執著極為重要，務必知曉！三、彼等行持道位之方式是：岡波巴師徒雖未親口宣說將禪修四瑜伽與從名相法所說之道位結合之方式，然岡波巴大師之弟子成就者香巴云：「大手印一決斷，愚者計道位乃謬，然為悅愚者故，名相法之道位，於此亦善作計度。」如是宣說，大手印法性之自性道。
English
simultaneously transform, at that time the defilements of elaboration will not stain the mindstream, and all appearances will transform into the play of the Dharmakaya, etc., many qualities are taught. As Lord Gampopa said: "These non-appearances and nine appearances with deep imprints, practicing non-grasping, not abandoning, are pure abodes. Whatever is grasped by the mind is the seed of signs. Not grasping anything, arising and liberation are simultaneous." And: "If the mind does not grasp anything, no matter what appears, the defilements of elaboration do not stain the mindstream." And: "If the defilements of dualistic grasping are not abandoned for a moment, whatever that is, is the adornment of the Dharmakaya itself." And: "If there is no calculation, conceptual thoughts arise and liberate simultaneously. If there is no desire, everything is equality. If you realize this way, there is no interruption in meditation. Because there is no birth and death, it is the king of transformation. Because there is no grasping at signs, it is the circle of clear light." Thus it is said. The way to attain liberation while grasping is: when the grasping of self inwardly and the grasping of what belongs to self outwardly are exhausted, the connection of clinging to the aggregates will cease. When the connection of clinging to the aggregates ceases, birth ceases. When that ceases, karma and afflictions cease, and liberation is attained, as it says in the Root Wisdom: "In the inner and outer, when self and what belongs to self are equally exhausted, clinging will cease, and when that ceases, birth ceases. When karma and afflictions cease, there is liberation." Thus it is. Therefore, non-grasping, non-attachment, non-objectification, non-sign, no support, no negation and affirmation, no abandonment and adoption, no hope and fear, no desire, etc., all the key points are the same. Therefore, after thoroughly ascertaining these principles with reason, in the respective situations of the four yogas, etc., on the meaning of each of your virtuous practices, it is extremely important to know that not engaging in grasping is important in all ways! Third, the way to traverse the bhumis and paths with these is: although Lord Gampopa and his disciples did not explicitly teach the way to combine the four yogas of meditation with the bhumis and paths explained in the characteristic vehicle, the accomplished Zhang, a disciple of Lord Gomtsul, said: "With one decisive Great Seal, it is a mistake for fools to calculate the bhumis and paths. However, for the sake of pleasing fools, the bhumis and paths of the characteristic vehicle, here too, should be diligently calculated." Thus he said, the Great Seal, the nature of Dharmata, the path.