Tibetan
་གཅིག་ཆོད་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་ཉིད་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མི་རུང་བས་ངེས་དོན་དུས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་བརྩི་བ་མི་རུང་བར་བཞེད་པ་ནི། དབུ་མ་འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བར་སྣང་བྱ་རྗེས་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན་ཞིང་མི་མཐོང་བ། །དེ་བཞིན་རྒྱལ་བའི་སྲས་ (༧༤༣)ཀྱིས་ཀུན་ཡང་། །བརྗོད་མི་ནུས་ན་མཉམ་པར་ག་ལ་ནུས། །ཞེས་པ་དང་། འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་དུ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པ་དག་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་མེད་པས་སྒོམ་པའི་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་མེད། ཅེས་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་པར་བཤད་པ་དང་མཐུན་ལ། འོན་ཀྱང་སྒོམ་བསྐྱངས་པ་ལས་ས་ལམ་ཇི་ལྟར་བགྲོད་སྙམ་ནས་བློ་རྨོངས་པའི་ངོར་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་ས་ལམ་དང་སྒོམ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་ས་ཚོད་ལམ་ཚོད་བརྩི་བར་བྱའོ། །ཞེས་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བརྩི་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས། རྟོགས་པ་ལྷག་གི་ཤར་བ་དེ། །མཐོང་ལམ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས། །རོ་སྙོམས་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ། །གོམས་པར་བྱེད་པ་སྒོམ་པའི་ལམ། །སྒོམ་དུ་མེད་ནས་མཐར་ཕྱིན་ལམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དངོས་བསྟན་ལ་གཉིས་མེད་དམ་ཟུང་འཇུག་གི་རྟོགས་པ་ཤར་བ་མཐོང་། (༧༤༤)ལམ་དང་ས་དང་པོ། དེ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྒོམ་ལམ་དང་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར། སྒོམ་མེད་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བསྟན་པས་དངོས་སུ་སྤྲོས་བྲལ་ལ་སྦྱར་བཤད་མ་བྱུང་ཡང་། སྤྲོས་བྲལ་མཐོང་ལམ་དང་ས་དང་པོར་བཞེད་དམ་སྙམ་ལ། དེ་ལྟར་ན་རྩེ་གཅིག་སྦྱོར་ལམ་དུ་ཤུགས་བསྟན་གྱིས་འཕངས་སོ། །རྗེ་རྒྱ་རས་ཀྱིས། ས་སོགས་ལམ་ལ་དགོས་མེད་ཀྱང་། །འོན་ཀྱང་བསྟན་ན་འདི་ལྟར་འདོད། །མཎྜལ་འབུལ་བ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ། །ཉམས་མྱོང་སྐྱེས་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ། །སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ལམ། །རྟོགས་པ་སྐྱེས་བསྒོམ་པའི་ལམ། །རོ་གཅིག་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པ། །སྒོམ་མེད་བཅུ་གཅིག་མཐར་ཕྱིན་ལམ། །ཞེས་སྔོན་འགྲོ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཚོགས་གསོག་སྒྲིབ་སྦྱོང་རྣམས་ཚོགས་ལམ། རྩེ་གཅིག་སྦྱོར་ལམ། སྤྲོས་བྲལ་མཐོང་ལམ། ཟུང་འཇུག་གི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་རོ་གཅིག་རྣམས་སྒོམ་ལམ། སྒོམ་མེད་ (༧༤༥)ཆུང་འབྲིང་ས་དགུ་པ་དང་བཅུ་པ། ཆེན་པོ་བཅུ་གཅིག་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་དང་སྦྱོར་བར་བཞེད། རྗེ་རྒོད་ཚ
Chinese
是唯一确定的。因为从自性的角度来说，法性是不可分割的，所以认为不应该计算胜义谛道次第的顺序。如《入中论释》中说：“那是因为识的自性，不能从自己的自性方面进行区分。就像虚空，智者们不能说出鸟的踪迹，也无法看见。同样，诸佛之子（743）也无法说出一切，又怎么能平等呢？”又如《释论义明》中说：“因为所说之见道的现证之物与不相异的事物为对境，所以见道和修道没有成为他体的，因此修道的体相是不成立的。”这与从自性方面来说没有差别的说法相符。然而，如果因为修习禅定而疑惑如何行进地道，那么为了愚昧者的缘故，应该计算体相乘的地道和四种禅瑜伽的地和道。是这样认为的。如何计算呢？就是那部论典中说：“证悟增上的生起，是见道极喜地。对那样的证悟，串习就是修道。无修而至究竟道。”如是所说的直接显示，无二或双运的证悟生起，是见（744）道和初地。对此进行串习是修道，从二地到十地之间。无修是究竟道和佛地。虽然没有直接结合于离戏而进行解说，但似乎认为离戏是见道和初地。如果那样，那么一心专注就是加行道，以暗示的方式抛出。嘉惹巴说：“地等对于道来说虽然没有必要，然而如果宣说，就想要这样。献曼扎是资粮道。生起体验是加行道。离戏是见道。生起证悟是修道。味道唯一是八地。无修是十一地究竟道。”如是从前行开始，积累资粮、净除罪障等是资粮道。一心专注是加行道。离戏是见道。从生起双运的证悟开始，味道唯一等是修道。无修（745）中小是九地和十地，大的是十一地究竟道和合道。热译师
English
is the only certainty. Because from the perspective of self-nature, the nature of Dharma is indivisible, it is believed that the order of the ultimate truth path should not be calculated. As it is said in the commentary on the *Madhyamakāvatāra*: "That is because the nature of consciousness cannot be distinguished from its own nature. Just like space, wise people cannot speak of the traces of birds, nor can they be seen. Similarly, the sons of the Buddhas (743) cannot speak of everything, so how can they be equal?" Moreover, as it is said in the *Meaningful Explanation of the Commentary*: "Because the object of the direct realization of the path of seeing, which has been spoken of, is not different from things, the path of seeing and the path of meditation have not become other entities, therefore the characteristics of the path of meditation are not established." This is in accordance with the statement that there is no difference from the perspective of self-nature. However, if one doubts how to proceed on the grounds and paths through the practice of meditation, then for the sake of the ignorant, the grounds and paths of the characteristic vehicle and the four meditation yogas should be calculated according to the measure of the grounds and paths. This is what is believed. How to calculate it? It is said in that very treatise: "The arising of increasing realization is the path of seeing, the land of great joy. To become familiar with that very realization is the path of meditation. The path of ultimate completion is without meditation." As the direct teaching states, the arising of non-duality or union realization is the (744) path of seeing and the first ground. Becoming familiar with this is the path of meditation, from the second to the tenth ground. Non-meditation is the path of ultimate completion and the ground of Buddhahood. Although there is no direct explanation of combining it with freedom from elaboration, it seems that freedom from elaboration is considered to be the path of seeing and the first ground. If that is the case, then single-pointed concentration is the path of preparation, thrown out by implication. Jarepa said: "Although grounds and so on are not necessary for the path, if they are taught, one would like it to be like this. Offering mandalas is the path of accumulation. The arising of experience is the path of joining. Freedom from elaboration is the path of seeing. The arising of realization is the path of meditation. The single taste is the eighth ground. Non-meditation is the eleventh ground, the path of ultimate completion." Thus, starting from the preliminaries, accumulating merit, purifying obscurations, etc., are the path of accumulation. Single-pointed concentration is the path of joining. Freedom from elaboration is the path of seeing. Starting from the arising of the realization of union, the single taste and so on are the path of meditation. Non-meditation (745) small and medium are the ninth and tenth grounds, and the great is the eleventh ground, the path of ultimate completion and the path of union. Rewo Tsi
Tibetan
ང་བ་ནི། ཚོགས་བསག་པ་སོགས་ཚོགས་ལམ་དང་ལས་དང་པོ་བའི་ས། རྩེ་གཅིག་སྦྱོར་ལམ་དང་མོས་སྤྱོད་ཀྱིས། སྤྲོས་བྲལ་མཐོང་ལམ་དང་ས་དང་པོ། རོ་གཅིག་ས་གཉིས་པ་ནས་ས་བདུན་པའི་བར་དང་སྒོམ་མེད་ཆུང་འབྲིང་ས་ལྷག་མ་གསུམ་སྟེ་དེ་རྣམས་སྒོམ་ལམ། སྒོམ་མེད་ཆེན་པོ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བཞེད། འགའ་ཞིག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་གསུམ་བཅུ་གཉིས་ལ་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཉེར་བཞིར་ཕྱེ་ནས། ཉམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བཅུ་གཉིས་སྦྱོར་ལམ་བཞི་དང་། རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་གཅིག་གསུམ་ས་དང་པོ་གསུམ། སྤྲོས་བྲལ་གསུམ་བཞི་པ་ལྔ་པ་དྲུག་པ། རོ་གཅིག་གསུམ་བདུན་པ་བརྒྱད་པ་དགུ་པ། སྒོམ་མེད་གསུམ་ས་བཅུ་པ་ནས་བཅུ་གཉིས་པའི་བར་དུ་སྦྱོར་བར་བཞད་པ་ཡང་སྣང་ངོ་། བདག་ནི་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སྟེ། མཚན་ (༧༤༦)ཉིད་ཐེག་པར་བཤད་པའི་ལམ་རིམ་ཅན་དུ་བགྲོད་པ་སྣང་ཚུལ་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དང་། འདིར་སྒོམ་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མའི་ལམ་གཅིག་ཆོད་དུ་བགྲོད་པ་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་གཉིས་མཐར་ཐུག་ཏུ་གཅིག་དགོས་ཀྱང་། གནས་སྐབས་སུ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་མི་མཐུན་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱིས་འཚང་རྒྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། འདིར་རྟེན་འབྲེལ་འཛོམ་ན་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་སྐྱེ་བ་མང་པོ་མི་ཐོགས་པར་བཞེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་ལམ་ཕལ་པ་ལའང་གཞུང་ལམ་དང་གསེང་ལམ་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ས་ཚོད་ལམ་ཚོད་རགས་པ་ཙམ་སྦྱར་ན། དང་པོར་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྩེ་གཅིག་གསུམ་ཚོགས་ལམ་དང་ལས་དང་པོ་པའི་ས། སྤྲོས་བྲལ་གསུམ་སྦྱོར་ལམ་དང་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས། རོ་གཅིག་གསུམ་དང་སྒོམ་མེད་ཆུང་འབྲིང་རྣམས་མཐོང་སྒོམ་གྱི་ལམ་དང་ས་དང་པོ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱིས། སྒོམ་མེད་ (༧༤༧)ཆེན་པོ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བཞག་ན་ལེགས་པར་མངོན་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་དང་རོ་གཅིག་ཆུང་ངུའི་བར་དང་། རོ་གཅིག་ཆེན་པོ་དང་སྒོམ་མེད་ཆུང་ངུའི་བར་མཚམས་ལ་དབྱེ་བ་དཀའ་མོད་ཀྱང་། རྣལ་འབྱོར་བཅུ་གཉིས་པོའི་རིམ་པ་དེང་སང་འཆད་པ་དང་སྒོ་བསྟུན་ན། སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་རོ་མཉམ་ཟུང་འཇུག་གི་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཅུང་ཟད་མེད་ལ། དེ་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཇི་བཞིན་པ་མི་རྟོགས་པས་སྤྲོས་བྲལ་མཐོང་ལམ་དང་ས་དང་པོར་བཞག་ན་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བར་སེམ་པས་སླར་ཡང་མཁྱེན་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་དཔྱད་པར་མཛོད་ཅིག
Chinese
关于我，积聚资粮等属于资粮道和最初行者的地。一心属于加行道和胜解行地。离戏属于见道和第一地。一味属于第二地到第七地之间，以及无修小中属于剩余三地，这些都是修道。无修大圆满属于究竟道和佛地。有些地方将四瑜伽分为三十二，以经验和证悟的差别分为二十四。经验的十二瑜伽，加行道四种；证悟的十二瑜伽，一心三种属于第一地三种；离戏三种属于第四、第五、第六地；一味三种属于第七、第八、第九地；无修三种属于第十地到第十二地之间，这样结合也有说法。我认为，名相（746）宗所说的渐道，是以显现功德的差别来区分的。而这里，禅修本然俱生道的顿悟，是以自性的体性来区分的，二者最终必须归于一。但暂时来说，形式上有所不同。名相宗认为需要三大阿僧祇劫才能成佛，而这里认为如果因缘具足，成佛不需要经历很多世，这是二者的差别。例如，普通道路也有高速公路和小路的不同。然而，如果粗略地结合地和道的尺度，从最初进入道开始，一心三种属于资粮道和最初行者的地。离戏三种属于加行道和胜解行地。一味三种和无修小中属于见修道和第一地到第十地之间。无修（747）大圆满属于究竟道和佛地，这样安立似乎更好。虽然离戏大和一味小的之间，以及一味大和无修小的之间，界限难以区分。但如果按照现在讲授的十二瑜伽的顺序来看，在离戏大的时候，还没有丝毫品尝等味双运的证悟。没有这个，就无法如实证悟法性的意义。因此，如果将离戏放在见道和第一地，感觉有些不安，所以再次请有智慧的人们进行思考。
English
As for me, accumulating merit and so on belongs to the path of accumulation and the ground of the first practitioner. One-pointedness belongs to the path of joining and the ground of adhimukti. Freedom from elaboration belongs to the path of seeing and the first ground. One taste belongs to the second ground up to the seventh ground, and the small and medium non-meditation belong to the remaining three grounds, all of which are the path of meditation. Great non-meditation belongs to the ultimate path and the ground of Buddhahood. In some places, the four yogas are divided into thirty-two, and further divided into twenty-four based on the difference between experience and realization. The twelve yogas of experience, the four of the path of joining; the twelve yogas of realization, the three of one-pointedness belong to the three of the first ground; the three of freedom from elaboration belong to the fourth, fifth, and sixth grounds; the three of one taste belong to the seventh, eighth, and ninth grounds; the three of non-meditation belong to the tenth to twelfth grounds, and it is also said that they are combined in this way. I think that the gradual path taught in the characteristic (746) vehicle is distinguished by the qualities of appearance. Here, the sudden realization of the path of innate co-emergence of meditation is distinguished by the nature of its essence, and the two must ultimately become one. But temporarily, the forms are different. The characteristic vehicle believes that it takes three countless kalpas to attain Buddhahood, while here it is believed that if the conditions are complete, attaining Buddhahood does not require many lifetimes, which is the difference between the two. For example, even ordinary roads have different forms of highways and small roads. However, if we roughly combine the measure of the grounds and paths, from the beginning of entering the path, the three of one-pointedness belong to the path of accumulation and the ground of the first practitioner. The three of freedom from elaboration belong to the path of joining and the ground of adhimukti. The three of one taste and the small and medium non-meditation belong to the path of seeing and meditation and the first to tenth grounds. Great non-meditation (747) belongs to the ultimate path and the ground of Buddhahood, and it seems better to establish it in this way. Although the boundary between great freedom from elaboration and small one taste, and between great one taste and small non-meditation, is difficult to distinguish. But if we follow the order of the twelve yogas taught today, at the time of great freedom from elaboration, there is not even a slight realization of tasting equanimity and union. Without this, one cannot realize the meaning of dharmata as it is. Therefore, if freedom from elaboration is placed on the path of seeing and the first ground, I feel a little uneasy, so I ask the wise ones to consider it again.