Tibetan
།འོ་ན་རྗེ་རྒྱ་རས་དང་རྒོད་ཚང་པས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་དག་གིས་སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཞིག་ལ་དགོངས་ཏེ། དེར་སྟོང་འཛིན་སོགས་ཉམས་མྱོང་གི་ཞེན་འཛིན་ཐམས་ཅད་དག་ནས་ཟུང་འཇུག་རོ་མཉམ་གྱི་རྟོགས་པ་འཆར་བས་དེ་ནི་རོ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་ (༧༤༨)དགོས་ལ། དེང་སང་རྣམ་གཞག་འཆད་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཆུང་འབྲིང་མཐོང་ལམ་དུ་བཞག་ན་ནི་དེའི་ཉམས་མྱོང་དང་ས་ཚོད་འགྲིག་དཀའ་བར་སེམ་མོ། །འདིར་ཁ་ཅིག །རྩེ་གཅིག་དང་ནི་སྤྲོས་བྲལ་དང་། །རོ་གཅིག་དང་ནི་སྒོམ་མེད་བཞི། །རྩེ་གཅིག་མཐོང་ལམ་སྤྲོས་བྲལ་ནི། །ས་བདུན་པར་ཡིན་རོ་གཅིག་ནི། །དག་པའི་ས་གསུམ་སྒོམ་མེད་ནི། །སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་ལ་ལ་ཟེར། །ཞེས་སོགས་སྨྲས་པའི་མཐར། མདོ་རྒྱུད་ཀུན་དང་འགལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་འགོག་ཀྱང་གྲགས་ཆེ་བའི་གྲུབ་བརྒྱུད་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་མ་མཐོང་ལ། གལ་ཏེ་ཡོད་སྲིད་ནའང་རྣལ་འབྱོར་བཞི་ལ་རྣམ་པ་མང་བས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཞི་དེ་ལྟར་ཆོས་མཐུན་དུ་སྦྱར་བ་ལ་མདོ་རྒྱུད་ཀུན་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་དེ་ལྟར་སྦྱར་མི་རུང་བར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་ཚུལ་ཡང་དེང་སང་གི་ཐ་སྙད་ལ་མི་མཛེས་ (༧༤༩)ཏེ། མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག །ཚེ་འདིར་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་པ་ལ། །ཡོན་ཏན་ཤི་ནས་འབྱུང་བ་ནི། །བླུན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྫུན་རིབ་ཡིན། །ཞེས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ལས་དང་པོའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཚེ་འདི་ལ་མ་ཐོབ་ན། ཕྱི་མ་འབྱུང་བར་བཤད་པ་བླུན་པོའི་རྫུན་རིབ་ཡིན་ཞེས་འཆད་པ་ནི། མ་ངེས་བཞིན་དུ་སྨྲ་འདོད་པ་ཙམ་དུ་སྣང་སྟེ། མཐོང་ལམ་ཐོབ་མ་ཐག་ཏུ་ཚེ་མ་འཕོས་པར་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་ཕལ་ཆེར་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་དུ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའང་ཚེ་ཕྱི་མ་སོགས་ལ་ཐོབ་པར་བཤད་པ་ལས་ཚེ་འདི་ཉིད་དུ་ཐོབ་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དཔེར་ན་བུད་མེད་ཀྱི་རྟེན་ལ་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ལྟ་བུའང་ཚེ་མ་འཕོས་པར་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་དུ་ལུས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ (༧༥༠)དང་། མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ལས་དང་པོའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བཤད་ཚོད་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་སྟོན་དགོས་ན་རྒྱ་བོད་ཀྱི་པན་གྲུབ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས། སྟོན་པའི་འཁོར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལའང་མཐོང་ལམ་སོགས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པ་མ་བྱུང་བར་སྨྲ་དགོས་པས་དེ་ལྟར་སྐབས་སུ་མི་བབ་པའི་ཕྱིར་
Chinese
那么，如果认为这与热惹（藏文：རྒྱ་རས་）和郭仓巴（藏文：རྒོད་ཚང་པ་）所说的一致，那是因为他们意指达到究竟的离戏（藏文：སྤྲོས་བྲལ་）之境。在那里，空执等所有经验上的执着都已净化，生起双运（藏文：ཟུང་འཇུག་）味一（藏文：རོ་མཉམ་）的证悟，因此必须将其安立为一味（藏文：རོ་གཅིག་）(748)。如果现在将解释名相的离戏小、中等放在见道上，我认为很难与那里的经验和地道的程度相符。这里有些人说：‘一心与离戏，一味与无修四者，一心是见道，离戏是七地，一味是清净的三地，无修是佛’。这样说完之后，最终会与所有经续相违。这样阻断虽然广为人知，但我没有看到著名的传承上师们以这种方式宣说。即使可能存在，由于四瑜伽有很多种，因此将证悟空性的四瑜伽如此与法相合，也没有与所有经续相违的过失，因为所有经续中并没有说不能如此结合。表达方式也不符合现在的术语(749)，因为并非所有经续都是如此。又有些人说：‘此生证得见道者，功德死后才出现，是愚人的谎言。’这样解释说，如果证得见道后，最初的十二百功德没有在此生获得，那么说在来世出现是愚人的谎言。这似乎只是想随意说话，因为没有说证得见道后立即，在没有转世的情况下就能获得那些功德。而且，大多数情况下，其出生的特点是转轮王的出生，这也说明是在来世等获得，而不是说在此生获得。例如，在女性的身体上证得见道，也不会在没有转世的情况下，身体转变为转轮王(750)。如果必须完全展示证得见道后最初功德的所有解释，那么更不用说藏汉的班智达和成就者们了，甚至连导师眷属中的菩萨们，也必须说没有获得见道等的地位，因此那样做是不合时宜的。
English
Now, if it is thought that this agrees with what Jey Gya Ray and Götsangpa said, it is because they intended it to be the ultimate state of freedom from elaboration (Tibetan: སྤྲོས་བྲལ་). There, all clinging to experiences such as clinging to emptiness are purified, and the realization of union and equality of taste (Tibetan: ཟུང་འཇུག་རོ་མཉམ་) arises, so it must be established as one taste (Tibetan: རོ་གཅིག་) (748). If we now place the small and medium freedom from elaboration, which explains the categories, on the path of seeing, I think it will be difficult to match its experience and level. Here, some say: 'One-pointedness, freedom from elaboration, one taste, and no meditation, four. One-pointedness is the path of seeing, freedom from elaboration is the seventh ground, one taste is the three pure grounds, no meditation is the Buddha,' some say. After saying such things, it will ultimately contradict all sutras and tantras. Although this is a well-known prohibition, I have not seen the famous lineage masters say it in this way. Even if it may exist, since there are many kinds of four yogas, there is no fault in combining the four yogas that realize emptiness in this way in accordance with the Dharma, because it is not said in all sutras and tantras that it is not permissible to combine them in this way. The way of expressing it is also not beautiful in today's terminology (749), because not all sutras and tantras are like that. Again, some say: 'For those who generate the path of seeing in this life, the qualities that arise after death are the lies of fools.' They explain that if the first twelve hundred qualities from attaining the path of seeing are not obtained in this life, then saying that they will appear in the next life is the lie of fools. This seems to be just wanting to speak arbitrarily, because it is not said that immediately after attaining the path of seeing, those qualities are obtained without transmigrating. Moreover, the characteristic of its birth is mostly said to be birth as a universal monarch, which also explains that it is obtained in the next life, etc., and not that it is obtained in this life. For example, even if one attains the path of seeing in a female body, the body does not transform into a universal monarch without transmigrating (750). If all the explanations of the initial qualities from attaining the path of seeing must be shown manifestly, then what need is there to mention the Indian and Tibetan pandits and siddhas? Even the bodhisattvas in the retinue of the Teacher must be said not to have attained the grounds of the path of seeing, etc., so it is not appropriate in that case.
Tibetan
དང་། ས་བཅུ་པའི་མདོར་ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་དེ་ཕལ་ཆེར་ཕྱི་མ་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། དེ་ཡང་ཁྱིམ་སྤངས་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ནགས་སུ་གནས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་དང་། ཕལ་ཆེར་ཞེས་གསུངས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ངེས་པར་བསྟན་པ་སོགས་ལ་རྣམ་དཔྱོད་མ་ཞུགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། ས་བཅུ་པའི་མདོ་བླུན་པོའི་རྫུན་རིག་ཏུ་འཕངས་པ་ཡང་ནོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དགའ་ཞིག་ཏུ། ཁྱུང་གི་ཕྲུ་གུ་སྒོང་རྒྱ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་དཔེས། རང་སེམས་ཆོས་ (༧༥༡)སྐུར་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་རྟོགས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚེ་འདིར་མི་འབྱུང་བ་ལུས་རྒྱ་སོགས་རྒྱ་གསུམ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་གནད་ཡིན་པ་དང་། འཆི་བའི་ཚེ་འོད་གསལ་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་སྒྱུ་ལུས་ལོངས་སྐུར་ལྡང་བ་སོགས་འཆད་པ་ལ། ཁ་ཅིག །ཉི་མ་དེ་རིང་ཤར་བ་ལ་འོད་ཟེར་ནང་པར་འབྱུང་བ་མཚར་ཞེས་མི་རིགས་པར་སྨྲ་བའང་གཏན་མི་འཐད་དེ། སྔགས་ལམ་ནས་འཆི་བ་ཆོས་སྐུ་དང་བར་དོ་ལོངས་སྐུར་འགྱུར་ཚུལ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱད་དུ་བསད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། གསང་འདུས་ལྷ་མོ་བཞིས་ཞུས་ལས། གང་ཚེ་ལས་ཀྱི་ལུས་ཞིག་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་རང་མཐུ་ཡིས། །དེ་འདྲའི་ལུས་སུ་དེ་འགྱུར་ཏེ། །གང་གིས་གཡོ་དང་མི་གཡོ་ཁྱབ། །ནམ་མཁའ་མཉམ་པ་ཉིད་འདྲ་བར། །དེ་ནི་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། སཾ་ཊིར། གང་ཚེ་ལས་ཀྱི་ལུས་བཅོམ་པ། །དེ་ལྟར་ལྷ་རུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའང་མི་རིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འདི་དག་ལ་དགོངས་ནས་རྗེ་ཞང་གིས། (༧༥༢)གཉིས་མེད་རྟོགས་མ་ཐག་ཉིད་དུ། །སྡུག་བསྔལ་སངས་པར་མ་གྱུར་ཅིང་། །ཡོན་ཏན་ནུས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱང་། །མཐོང་ལམ་མིན་ཞེས་སུ་ཞིག་སྨོད། །ནང་པར་ཉི་མ་ཤར་མ་ཐག །ཆབ་རོམ་ཞུ་བར་མ་ནུས་ཤིང་། །ས་རྡོ་དྲོས་པར་མ་གྱུར་ཀྱང་། །ཉི་མ་མིན་ཞེས་སུ་ཞིག་སྨོད། །ཅེས་གསུངས་པ་དོན་ལ་གནས་ཏེ། དེའང་དཔེར་ན། ཚེས་གཅིག་གི་ཟླ་བ་ཆ་ཤས་མ་རྫོགས་ཀྱང་ཟླ་བ་ཡིན་པ་དང་། བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་མིའི་རྩལ་མ་རྫོགས་ཀྱང་མི་ཡིན་པ་དང་། སེང་གེའི་ཕྲུ་གུ་རྩལ་མ་རྫོགས་ཀྱང་སེང་གེ་ཡིན་དགོས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་རྗེ་རྒྱ་རས་ཀྱིས། ཉན་ཐོས་རྒྱན་ཅན་རྒྱན་མེད་གཉིས། །བྱང་སེམས་གྲགས་ཅན་གྲགས་མེད་གཉིས། །སྔགས་ལ་གསང་སྤྱོད་ཚོགས་སྤྱོད་གཉིས། །ཡོན་ཏན་བཤད་ཚོད་བསྟན་ཐུབ་གཉིས། །ས་ལམ་ཡོན་ཏན་དགོངས་ཅན་མ། །སྒོམ་ཆེན་སྦྱངས་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་གི
Chinese
并且，《十地经》中说，获得初地的人，大多会转世为转轮圣王，而且如果舍弃家庭出家，住在森林里，就能获得一百种禅定等等的十二个百种功德。因为说了“大多”，所以显示并非全部都是确定的，等等，因为看起来没有进行辨析，而且把《十地经》抛向愚人的谎言之境，也会变成过失。又，在《噶吉》中，以金翅鸟的幼鸟没有破壳为例，即使彻底证悟自心是法身（藏文：ཆོས་སྐུ།），今生也不会出现佛的功德，这是因为没有脱离身体之壳等等的三种束缚的关键。以及，在讲解死亡时光明显现，幻身转为报身等等时，有些人说：“太阳今天升起，而光芒明天才出现，真是奇怪”，这种说法完全不合理。因为这样一来，从密咒道所说的死亡转为法身和中阴转为报身的方式，全部都会被贬低。在《秘密集会四女请问经》中说：“当业之身坏灭时，那时以其自身之力，转变成那样的身体，以其遍及动与不动。如同虚空平等性，要知道其安住于此。”以及，《桑扎》中说：“何时摧毁业之身，那时即成天神。”等等，这些说法也会变得不合理。考虑到这些意义，杰香（藏文：རྗེ་ཞང་།）说：“证悟二取无二的当下，痛苦并未平息，功德能力也未产生，但谁会说这不是见道？如同第二天太阳升起，冰雹无法融化，土地石头也未变暖，但谁会说这不是太阳？”这些话语切中要害。例如，初一的月亮即使不圆满也是月亮，小孩子即使不具备人的能力也是人，狮子的幼崽即使不具备能力也必须是狮子一样。对此，杰嘉热（藏文：རྗེ་རྒྱ་རས་ཀྱིས།）说：“声闻有装饰和无装饰两种，菩萨有名声和无名声两种，密咒有秘密行和会众行两种，功德有说和能示现两种，地道功德有有想法和无想法的，大修行者有勤奋力量大和小之分。”
English
Furthermore, in the *Ten Bhumi Sutra*, it is said that those who attain the first bhumi mostly take rebirth as a Chakravartin king, and if they renounce their home, become ordained, and dwell in the forest, they will attain twelve hundred qualities, including a hundred samadhis. Because it is said "mostly," it shows that not all are certain, etc., because it seems that discernment has not been applied, and throwing the *Ten Bhumi Sutra* into the realm of a fool's lies would also become a fault. Also, in *Ga Zhik*, using the example of a Garuda chick not yet hatched from its egg, even if one thoroughly realizes that one's own mind is the Dharmakaya (chos sku), the qualities of a Buddha will not appear in this life, because the key is that one has not been liberated from the three bonds, such as the shell of the body. And, when explaining that at the time of death, clear light manifests and the illusory body arises as the Sambhogakaya, etc., some say, "It is strange that the sun rises today, but the rays appear tomorrow," which is completely unreasonable. Because in that case, all the ways in which death transforms into Dharmakaya and the bardo transforms into Sambhogakaya, as taught in the Mantrayana path, would be demeaned. In the *Guhyasamaja Four Goddesses Question Sutra*, it says, "When the body of karma is destroyed, at that time, by its own power, it transforms into such a body, with which it pervades movement and non-movement. Like the equality of space, know that it abides therein." And, in the *Samhita*, it says, "When the body of karma is destroyed, in that way, one becomes a deity." etc., these statements would also become unreasonable. Considering these meanings, Je Zhang said, "The very moment one realizes the non-duality of the two graspers, suffering is not pacified, and qualities and abilities are not produced, but who would say that this is not the path of seeing? Just as when the sun rises the next day, the hail cannot melt, and the earth and stones do not warm up, but who would say that this is not the sun?" These words are to the point. For example, the moon on the first day, even if it is not full, is still the moon, a small child, even if it does not have the full abilities of a human, is still a human, and a lion cub, even if it does not have the full abilities, must be a lion. To this, Je Gyare said, "There are two kinds of Shravakas, adorned and unadorned, two kinds of Bodhisattvas, famous and unknown, two kinds of Mantras, secret practice and assembly practice, two kinds of qualities, those that are spoken of and those that can be shown, the qualities of the bhumis and paths, those with and without ideas, and great meditators with great and small diligence and strength."