Tibetan
མེས་སྙམ་དུ་བསམ། ལར་རོ་གཅིག་སྐྱེས་ནས་རྟོག་པ་ལ་མི་འཇིགས་ཡོན་ཏན་ལ་མི་དགའ་སྐྱོན་གྱིས་ཁ་བྲིད་ཅང་མི་ནུས་པ་ཡིན། སླར་ལ་ཕྲག་དོག་ཆེ་ཉོན་མོངས་མང་རྣམ་རྟོག་རགས་ཟུར་མགོ་རྣོ་དགའ་མི་དགའ་འདུག་ན་བདུད་སེམས་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དགེ་སྦྱོར་ལ་རེམ་པར་བྱ། ལར་སྒོམ་དང་མི་མཐུན་པ་ཐམས་ཅད་བདུད་རང་དུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་ (༧༢༦)གསུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་རྗེ་སྒམ་པོ་པས། དུ་མ་རོ་གཅིག་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དུས་སུ་གོ་ཡུལ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་དང་མ་འདྲེས་པར་ནང་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གལ་ཆེ། ཞེས་རོ་གཅིག་གི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཤུགས་འདོན་པར་གསུངས་པ་དང་། རྗེ་རྒྱ་རས་ཀྱིས། རོ་གཅིག་རྣལ་འབྱོར་ནོན་ཙམ་ན། །འགྲོ་དོན་ས་བོན་འདི་རུ་གདབ། །རང་ལ་བརྩི་རྒྱུ་མི་བདོག་ཀྱང་། །མི་བདེན་བཞིན་དུ་རྟེན་འབྲེལ་བསྒྲིག །ཅེས་གཞན་ཕན་གྱི་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདེབས་ཤིང་རྟེན་འབྲེལ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་བསྒྲིག་པར་བཤད་པ་དང་། རྗེ་ཡང་དགོན་པས། སྒོ་ལྔ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་བ་འགག་མེད་ཀྱི་གདངས། །ཡུལ་འཛིན་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གཤིས། །སྣང་ཞེན་མ་འགག་ཀྱང་ལོག་པ་རང་བབས་ཀྱི་སྒོམ། །སྟོང་སྣང་བློ་བྲལ་དུ་འཆར་བ་རང་འགྲོས་ཀྱི་ལམ། །སྣང་བ་ལ་སྐྱོན་དུ་མ་བལྟ་འཛིན་པ་ཐོང་དང་། །སྒོམ་རོ་གཅིག་གི་ཀླུང་དུ་ཕེབས་པ་ཞིག་འོང་གི །ཞེས་སྣང་བ་ལ་ཅི་འཆར་ཅིར་སྣང་ཡང་འཛིན་ (༧༢༧)པ་གཏོང་བར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྐྱངས་པས་ཉམས་མྱོང་གི་དྲི་མ་དག །ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལུགས་འདྲེས་ནས། མཉམ་རྗེས་དང་དྲན་ཡེངས་མེད་པའི་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་འཆར་རོ། །བཞི་པ་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ། སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ། ཉམས་མྱོང་འཆར་ཚུལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོང་ཐབས་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། སྒོམ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ལ་སྤྱིར་བསྟན་ཙམ་དུ་བསྒོམ་བྱའི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པའམ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་གྱིས་སྒོམ་མེད་དུ་བཞག་པ་ནི། དུས་འཁོར་དང་གསང་འདུས་ལས། དངོས་པོ་མེད་པས་སྒོམ་པ་མེད། །བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྒོམ་པ་མིན། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དངོས་མེད་པས། །སྒོམ་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་སྒོམ་མེད་དུ་བཞག་པ་ནི། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། ཀྱེ་མ་རང་བཞིན་བྲལ་བའི་དེ་ཉིད་སྒོམ་དུ་ཡོང་མ་ཟེར། །གལ་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ་དང་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་རྟོགས་ན། ། (༧༢༨)གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤངས་ནས། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཁ་ཅིག །ཚུལ་དེ་གཉིས་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དོན་དུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། སྔ་མ་ལྟར་ན། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡན་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རོ་གཅིག་གི་སྐབས་ཀྱང་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རོ་གཅིག་གི་སྐབས་སུ་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཡང་དག་ཅིང་མཉམ་རྗེས་དང་དྲན་མ་དྲན་མེད་པར་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས་སྒོམ་གྱི་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བས་སྒོམ་མེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཤ་ཝ་རས། རྟོགས་པ་ཅན་ལ་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁས་ནམ་མཁའ་དམིགས་སུ་མེད། །དེ་ལྟར་སྟོང་པས་སྟོང་པ་སྒོམ་དུ་མེད། །གཉིས་མེད་ཤེས་པ་ཆུ་དང་འོ་མ་ལྟར། །སྣ་ཚོགས་རོ་གཅིག་བདེ་ཆེན་རྒྱུན་ཆད་མེད། །ཅེས་དང་། རྗེ་ཞང་གིས། སྒོམ་མེད་རྣལ་འབྱོར་ཤར་དུས་སུ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་རྟེན་དང་བྲལ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་བསྒོམ་ (༧༢༩)རྒྱུ་མེད། །སྒོམ་མཁན་མི་འདུག་ཕྱལ་པར་སོང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྒོམ་མེད་ལའང་གསུམ་སྟེ། དྲན་པས་བཟུང་མ་དགོས་ཆེད་དུ་མཉམ་པར་བཞག་མི་དགོས་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་ཤར་བས་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་ཅིང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཉམས་མྱོང་གི་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ཀྱི་བར་སྒོམ་མེད་ཆུང་ངུ་། དེ་ལྟ་བུའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་ཏེ་ཉིན་མཚན་ཐམས་ཅད་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་འཁོར་ཡུག་ཏུ་སོང་བས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རང་ས་ཟིན་ཅིང་། རྗེས་སྣང་དུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཕྲ་མོ་རང་གསལ་དུ་འཆར་བ་སྒོམ་མེད་འབྲིང་པོ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཕྲ་མོ་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་སུ་གྱུར་ནས་འོད་གསལ་གཉིས་འདྲེས་ཤིང་དེའི་ཀློང་འབྱམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྒོམ་མེད་ཆེན་པོའོ། །དེ་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་མ་ཕྱིན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི། སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེ་ལ་དྲན་རྒྱུའམ་གོམས་པར་བྱ་རྒྱུ་མེད་པར་ཉམས་མྱོང་དག་ན་སྒོམ་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་། དེ་ལ་ད་དུང་གོམས་པར་བྱ་རྒྱུའམ་གསལ་དུ་འགྲོ་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་འདུག་ཀྱང་ངོ་བོ་མ་མཐོང་། རྟོགས་པ་དེ་ལ་གཉིས་སྣང་ (༧༣༠)ཕྲ་མོའང་དག་ཅིང་སེམས་ངོ་མ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་གཏན་མེད་པར་དུས་ཀུན་ཏུ་ཡེ་ཤེས་དང་དབྱེར་མེད་ན་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྩལ་རྫོགས། གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་དང་མ་བྲལ་ཞིང་མི་རྟོག་ངོ་མ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཅུང་ཟད་ཅི་འདུག་ཀྱ
Chinese
这样想。总的来说，一旦生起“唯一味”，就不会畏惧分别念，不会喜欢功德，不会被过失所诱惑。如果生起强烈的嫉妒、众多的烦恼、粗大的分别念、狡猾的念头、喜欢和不喜欢，那就是魔已入心，所以要认识到这一点，努力行善。总的来说，所有与禅修不一致的，都要认识到那就是魔。这是（726页）所说的。另外，冈波巴大师说：“在多和唯一味的瑜伽中，重要的是不要与一般的经验混淆，而要在内心体验。” 强调了唯一味的证悟。嘉惹巴大师说：“一旦体验唯一味瑜伽，就在此播下利益众生的种子。即使自己没有什么可执着的，也要如实地安排缘起。” 意思是说要发起广大的利他愿望，安排所有好的缘起。扬衮巴大师说：“五根门在对境上显现，是无间断的声响。从无执着处生起，是无生之自性。虽然显现和执着没有停止，但返回是自然而然的禅修。空性和显现无分别地显现，是自然而然的道路。不要把显现看作过失，放下执着，就会进入唯一味的境界。” 意思是说，无论显现什么，出现什么，都要放下执着。（727页）这些也都要了解。这样修持，就能消除经验的污垢，道路的证悟和自性的实相融合，生起无有能修所修和无有散乱的无修证悟。第四，无修瑜伽。分为无修的分类、经验的显现方式、以及修持方法三种。第一，关于无修的意义，一般只是粗略地说，不执着所修之事物，或者以无自性的意义来安立为无修。如《时轮金刚》和《密集金刚》中所说：“无事物故无修持，所修之物非修持，如是事物与非物，修持无有可缘处。” 就像这样。以能修和所修二者不二的意义来安立为无修。如大婆罗门说：“唉呀！不要说修持那远离自性的实相。如果认识到能修和所修二者，（728页）就会执
English
Think like that. In general, once the "one taste" arises, one will not fear conceptual thoughts, will not like merits, and will not be seduced by faults. If strong jealousy, many afflictions, coarse conceptual thoughts, cunning thoughts, liking and disliking arise, then the demon has entered the mind, so one must recognize this and strive to do good. In general, all that is inconsistent with meditation should be recognized as the demon itself. This is what is said on (page 726). Furthermore, Gampopa said, "In the yoga of many and one taste, it is important to experience it inwardly without mixing it with the general appearance of objects." He emphasized the realization of one taste. Jiaraba said, "Once the yoga of one taste is experienced, plant the seeds of benefiting beings here. Even if you have nothing to cling to, arrange the interdependent connections as they are." This means to generate vast aspirations for the benefit of others and to arrange all good interdependent connections. Yang Gonpa said, "The five sense doors appearing on the objects are uninterrupted sounds. Arising from non-attachment is the nature of non-arising. Although appearance and clinging do not cease, returning is the natural meditation. The appearance of emptiness and appearance without separation is the natural path. Do not see appearance as a fault, let go of clinging, and you will enter the realm of one taste." This means that whatever appears, whatever arises, let go of clinging. (Page 727) These should also be understood. By practicing in this way, the stains of experience will be removed, the realization of the path and the reality of self-nature will merge, and the realization of no-meditation, without meditator and object of meditation, and without distraction, will arise. Fourth, the yoga of no-meditation. It is divided into three parts: the classification of no-meditation, the way experiences arise, and the methods of practicing it. First, regarding the meaning of no-meditation, it is generally said that no-meditation is established by not clinging to the object of meditation, or by the meaning of no self-nature. As it is said in the Kalachakra and Guhyasamaja, "Because there is no object, there is no meditation. The object of meditation is not meditation. Thus, because there is object and non-object, there is no object of meditation." Like that. No-meditation is established by the meaning of the inseparability of the meditator and the object of meditation. As the Great Brahmin said, "Alas! Do not say to meditate on that reality that is devoid of self-nature. If you recognize the meditator and the object of meditation, (page 728) you will cling
Chinese
就像“以吝啬之心舍弃菩提心”所说的那样。基于这个原因，有些人认为这两种方式不应被视为无修瑜伽的意义。如果像前者那样，离戏瑜伽会变成无修瑜伽；如果像后者那样，即使在味道相同的时候也会变成无修瑜伽。那么，应该怎样理解呢？在味道相同的时候，存在着细微的所修和能修之念，但它已经完全变成了对真如、平等性、忆念与非忆念的证悟，从而脱离了修行的造作，因此被称为无修。如夏瓦拉所说：对于证悟者来说，没有所修和能修。就像虚空不会特别指向虚空一样。同样，空性也不会修持空性。无二智慧如水与奶混合，各种味道融为一体，大乐持续不断。如杰祥所说：当无修瑜伽生起时，觉性的本质脱离了依赖。瑜伽士没有需要修持的，修行者不在，已经消失了。就像这样。这样的无修也有三种：不需要以忆念来保持，不需要特意安住，一切显现都作为修行而生起，没有所修和能修的区分，直到生起如幻觉般的体验执着，这是小无修。脱离了这样的执着，日日夜夜都沉浸在无修的证悟中，从而获得了任运自成的本位，并且在后得中，细微的识蕴显现为自明，这是中无修。当细微的识蕴也转化为智慧，光明与空性融合，并且完全融入其广阔的境界时，这是大无修。这两种无修是否达到究竟的区别在于：对于无修的证悟，如果没有任何需要忆念或习惯的，那么就在体验中看到了无修的本质。如果仍然有一些需要习惯或变得清晰的，那么就没有看到本质。对于证悟，如果细微的二取也清净，并且完全没有不认识心性的部分，始终与智慧无别，那么就圆满了无修的功用。如果没有脱离细微的二取，并且仍然有一些不认识非概念的部分
English
It is as stated, "Abandoning the mind of enlightenment with a miserly mind." Based on this reason, some argue that these two methods should not be considered as the meaning of non-meditation yoga. If it is like the former, then the yoga of freedom from elaboration will become non-meditation yoga; and if it is like the latter, even in the state of one taste, it will become non-meditation yoga. So, how should it be understood? In the state of one taste, there is a subtle mind of what is to be meditated upon and the meditator, but it has completely transformed into the realization of suchness, equanimity, and remembrance and non-remembrance, thus being free from the effort of meditation, it is called non-meditation. As Shawa Ripa said: For the realized one, there is no object of meditation and no meditator. Just as the sky does not specifically point to the sky. Likewise, emptiness does not meditate on emptiness. Non-dual wisdom is like water and milk mixed together, various tastes become one, and great bliss is continuous. As Je Zhang said: When non-meditation yoga arises, the essence of awareness is free from support. The yogi has nothing to meditate on. The meditator is gone, vanished. It is like that. Such non-meditation also has three types: Without needing to be held by mindfulness, without needing to be deliberately placed in equanimity, all appearances arise as meditation, without the distinction of what is to be meditated upon and the meditator, and until a slight clinging to illusory-like experiences arises, this is small non-meditation. Having abandoned such clinging, day and night all go into the cycle of the realization of non-meditation, thereby attaining the self-established ground of spontaneous accomplishment, and in the subsequent appearance, the subtle aspect of consciousness appears as self-luminous, this is medium non-meditation. When that subtle aspect of consciousness also transforms into wisdom, luminosity and emptiness merge, and it becomes solely immersed in its vast expanse, this is great non-meditation. The distinction between whether these two are perfected or not is: For the realization of non-meditation, if there is nothing to remember or habituate, then the essence of non-meditation is seen in the experience. If there is still something to habituate or become clear, then the essence is not seen. For the realization, if even subtle dualistic appearances are purified, and there is absolutely no part of not knowing the nature of the mind, and it is always inseparable from wisdom, then the potential of non-meditation is perfected. If one has not separated from subtle dualistic appearances, and there is still some part of not knowing non-conceptuality