Tibetan
་དང་མི་སྟོང་རོ་གཅིག་དབྱེར་མེད་སྟོང་། །རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་རོ་གཅིག་མཉམ་རྗེས་མེད། །སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་རོ་གཅིག་དག་པའི་ངང་། །སྤྲོས་དང་སྤྲོས་བྲལ་རོ་གཅིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཞེས་དང་ (༧༡༨)འདི་དང་ཚུལ་མཐུན་པར་རྗེ་ཞང་གིས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །ཁ་ཅིག་སྤྱིར་བསྟན་གྱི་རོ་གཅིག་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་སྐབས་འདིའི་རོ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་རོ་གཅིག་གི་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་སྨྲ་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཆུང་འབྲིང་ཡང་རོ་གཅིག་གི་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྨྲ་དགོས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། སྟོང་ཕྱོགས་ལ་བདེ་ཞིང་སྣང་ཕྱོགས་ལ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བ་ཡོད་པར་བཤད་པས་ཇི་ལྟ་བའི་ཟུང་འཇུག་གི་རྟོགས་པ་མེད་ལ། རོ་གཅིག་གཤའ་མ་རྟོགས་ནས་སྣང་བ་གྲྭ་མ་ཆག་ཟུར་མ་ཉམས་པ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འཆར་བར་བཤད་པས། དེས་ན་གཉིས་ཆོས་དུ་མ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་རོ་གཅིག་པ་སྐབས་འདིའི་རོ་གཅིག་གི་དོན་དུ་བྱས་ན་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རོ་གཅིག་པའང་གསུམ་སྟེ། (༧༡༩)འཁོར་འདས་སོགས་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟུང་འཇུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཀྱང་། དེར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་འཛིན་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཁྲིས་ཡོད་པ་རོ་གཅིག་ཆུང་ངུ། དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་དག་ནས། བཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཕྱིར་མ་ལུས། དེར་འཛིན་པའི་སེམས་ནང་དུ་མ་ལུས་པར་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་ལམ་མེ་བ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་རོ་གཅིག་འབྲིང་པོ། དེ་ལྟར་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཤིང་རོ་གཅིག་གི་རྟོགས་པ་དེ་དུ་མའི་སྣང་བ་ཤར་པས་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མའི་ངང་དུ་ཞི་བ་རོ་གཅིག་ཆེན་པོའོ། །རོ་གཅིག་མཐར་ཕྱིན་མ་ཕྱིན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི། སྣང་བ་གང་ཤར་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་སྤང་བླང་མེད་པར་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མ་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དུ་རང་ངོ་ཤེས་ན་རོ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་། མཉམ་ཉིད་དུ་འདྲེས་རྒྱུ་དང་འདྲེས་པའི་མྱོང་ཚོར་དང་ངེས་ཤེས་ (༧༢༠)ཀྱི་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་འདུག་ཀྱང་དེ་རོ་གཅིག་གི་ཉམས་ཡིན་པས་ངོ་བོ་མ་མཐོང་། སྣང་བ་ལ་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མ་དེ་ཀའི་རང་རྩལ་དུ་འཆར་ན་རོ་གཅིག་གི་རྩལ་རྫོགས། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཁྲིས་དང་མ་བྲལ་བས་རོ་གཅིག་དུ་མར་མི་འཆར་
Chinese
空与非空一味无别空，证与未证一味无等后，修与不修一味清净中，有与无有离一味法界。如是，(718)与此理合者，杰香亦曾如是说。然有说，如总示之一味，一切法之自性于空性一味，不应说是此处之一味。若如是，则应说如是之瑜伽为一味瑜伽。若如是说，则有无之小中亦应说为一味瑜伽，因理由相同故。又，于有无之时，虽有一切法于空性中证悟，然说于空性方面安乐，于显现方面稍不适，故无如所有之双运证悟。既证悟真正之一味，则说显现不损丝毫，显空双运而显现。故，若将二法诸多双运为一味，则应作是处一味之义。如是之一味亦有三：(719)轮回涅槃等二者所摄之一切法，虽于双运大印之自性中证悟为一味，然于彼有体验及执持之定解之痕迹，为一味小。诸多体验为一味之定解之执着已净除，所执持之境之显现无余，于彼执持之心亦无余，显现与心无别朗然显现，为一味中。如是诸多证悟为一味，且一味之证悟彼诸多之显现生起，故显有诸法于平等本然之中寂灭，为一味大。一味究竟与未究竟之差别者：显现何者生起，皆无破立与取舍，于平等本然无境自明中自识，则见一味之自性。虽有少许于平等中混合之因与混合之体验及定解(720)之执着，然彼为一味之体验，故未见自性。于显现中，凡所生起一切皆显现为平等本然彼之自力，则一味之功用圆满。因未离破立之对治之痕迹，故一味不显现为诸多。
English
Emptiness and non-emptiness are one taste, indistinguishable emptiness. Realization and non-realization are one taste, without equal aftermath. Meditation and non-meditation are one taste, in the state of purity. Elaborations and non-elaborations are one taste, the realm of Dharma. Thus, (718) in accordance with this, Je Zhang also said. However, some say that, like the generally shown one taste, the nature of all dharmas being one taste in emptiness, it is not appropriate to say that this is the one taste in this context. If so, then such yoga should be called the yoga of one taste. If that is said, then the small and medium of non-elaboration should also be called the yoga of one taste, because the reason is the same. Moreover, at the time of non-elaboration, although there is realization of all dharmas in emptiness, it is said that there is comfort in the emptiness aspect and some discomfort in the appearance aspect, so there is no realization of such union as it is. Having realized the genuine one taste, it is said that appearances arise as the union of appearance and emptiness, without any damage or loss. Therefore, if the many unions of the two dharmas are made into one taste, it is appropriate to make it the meaning of one taste in this context. Such a one taste is also threefold: (719) Although all dharmas included in the two, such as samsara and nirvana, are realized as one taste in the nature of the union of the great seal, there is still a trace of experience and clinging to the definite understanding, which is the small one taste. From the purification of the clinging of the definite understanding that many experiences are one taste, the appearance of the object of grasping is completely gone, and the mind that grasps it is also completely gone, so that the non-duality of appearance and mind is clearly manifested, which is the medium one taste. Thus, many are realized as one taste, and that realization of one taste arises as the appearance of many, so that all appearances and existences are pacified in the state of equality, which is the great one taste. The distinction between the ultimate and non-ultimate one taste is: Whatever appearance arises, without any affirmation or negation, acceptance or rejection, if one recognizes oneself in the self-illuminating equality without object, then one sees the nature of one taste. Although there is a slight clinging to the cause of mixing in equality and the experience and definite understanding of mixing (720), it is the experience of one taste, so the nature is not seen. In appearance, if everything that arises manifests as the self-power of that very equality, then the function of one taste is complete. Because it is not separated from the trace of the antidote of affirmation and negation, one taste does not appear as many.
Tibetan
ན་རྩལ་མ་རྫོགས། སྣང་བ་དང་སེམས་སོགས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་འཛིན་པ་དག་ནས་ཚོགས་དྲུག་གི་འཆར་སྒོ་ལ་འཆིང་གྲོལ་གྱི་རེ་དོགས་མེད་པར་གང་ཤར་གྱིས་ཆོག་ན་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་དུ་ཤར། ཚོགས་དྲུག་གི་འཆར་སྒོ་རྣམས་ངོ་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པས་ཐོབ་དགོས་པའམ་གྲོལ་དགོས་ན་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་དུ་མ་ཤར། ལུས་སྣང་སེམས་གསུམ་ཡང་དག་པར་འདྲེས་ནས་སྤྲུལ་བསྒྱུར་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཐོབ་ན་རོ་གཅིག་གི་ཡོན་ཏན་སྐྱེས། རོ་གཅིག་གི་རྟོགས་པ་ཙམ་སྐྱེས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་སད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་རྐྱེན་ཞན་པས་གྲུབ་རྟགས་མ་ཐོན་ན་ཡོན་ཏན་མ་ (༧༢༡)སྐྱེས། སྟོང་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤར་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གསལ་བར་རྟོགས་ནས་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་འཆར་སྒོས་འཁོར་འདས་ཀྱི་གྱེས་སོ་བྱེད་པར་ཤེས་ཤིང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མཁས་ན་ཀུན་རྫོབ་ལ་རང་བྱན་ཚུད། རྒྱུ་འབྲས་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་མ་སངས་པས་སྟོང་ཉིད་དུ་མའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མ་ཤར་ན་ཀུན་རྫོབ་ལ་རང་བྱན་མ་ཚུད། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེར་ཤར་བས་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་རྩོལ་མེད་དུ་འཆར་ཞིང་གཞན་དོན་གྱི་གཏེར་ཁ་བྱེ་ན་གཟུགས་སྐུའི་ས་བོན་ཐེབས། རྟོགས་པའི་རྩལ་སྙིང་རྗེར་མ་ཐོན་པས་སྙིང་རྗེ་སོགས་ཐབས་ཀྱི་ཆ་དམན་ཞིང་གཞན་དོན་མི་འགྲུབ་ན་གཟུགས་སྐུའི་ས་བོན་མ་ཐེབས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རོ་གཅིག་ཆུང་ངུའི་དུས། ཐམས་ཅད་གཉུག་མའི་ངོ་བོར་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་ཉམས་མྱོང་དང་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡོད་ལ། རྗེས་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡུལ་རྐྱེན་དྲག་པོས་དཀྲུགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་དགེ་སྦྱོར་ (༧༢༢)དུ་མི་བདེ་བ་འོང་། རང་གར་ཡང་གཟུང་འཛིན་ཨ་འཐས་ཀྱི་སྣང་བ་དུ་མ་རེ་འབྱུང་། དེའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་ནའང་འཁྲུལ་པ་དང་འཛིན་པ་དུ་མ་རེ་འོང་། རེས་ལུས་སྣང་སེམས་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཉམས་ཀྱང་སྐྱེ། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རྩི་འཇོག་དང་མོས་གུས་དང་སྙིང་རྗེ་ཆུང་ངུ་འགྲོ་བ་སྲིད་གསུང་ངོ་། །རོ་གཅིག་འབྲིང་གི་དུས། རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་དང་མྱོང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་གཉིས་འཛིན་གྲོལ། སྣང་བ་དང་སེམས་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་ཆོད། རྗེས་ཤེས་དང་རྨི་ལམ་ཡང་སྔར་བས་འཁྲུལ་པ་ཆུང་ཞིང་ཨ་འཐས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡང་ཆེར་མི་འོང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་གདུལ་བྱ་ལ་ཕན་གནོད་ཀྱི་ནུས་པ་འབྱུང་བར་བཤད་དོ། །རོ་གཅིག་ཆེན་པོའི་དུས། མཉམ་ཉིད་གཉུག་མ་མ་འགགས་པའི་རྩལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ལ་བདེན་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད
Chinese
如果力量没有圆满，从显现和心等，对境和有境二者显现的执着中，如果对六识的生起没有束缚解脱的希望和恐惧，任其显现，那么分别念就会显现为禅修。如果六识的生起需要通过认识的忆念来获得或解脱，那么分别念就不会显现为禅修。如果身、显现、心三者完全融合，获得化身等神通，那么就会产生一体的功德。即使只产生一体的证悟，但由于启发功德的助缘薄弱，没有出现成就的征相，那么功德就不会（721）产生。如果空性显现为因果，清楚地认识到因果的缘起，并且知道智慧刹那间的生起能够区分轮回和涅槃，并且精通因果，那么就通达世俗谛。如果因为对因果愚昧的无明没有消除，空性没有显现为多样的因果，那么就没有通达世俗谛。如果空性显现为慈悲，普遍的慈悲自然而然地生起，并且开启了利他之宝藏，那么就播下了色身的种子。如果证悟的力量没有转化为慈悲，慈悲等方便的部分薄弱，并且不能成办利他之事，那么就没有播下色身的种子。第二部分是：在小的一味时期，虽然认识到一切事物都是本初的自性，但仍然存在对它的经验和定解的执着。在后得的阶段，由于外境的强烈扰动，六识的显现会带来修行（722）上的不适。自然而然地也会产生许多能取所取的执着显现。这些习气也会导致在梦中出现许多错乱和执着。有时也会产生身、显现、心三者无别的体验。然而，仍然会对因果给予重视和敬意，并且对众生怀有微小的慈悲。在中等的一味时期，能证所证和能体验所体验的二取执着得以解脱。执着显现和心的根本被切断。后得和梦境也比以前减少了错乱，并且不再产生强烈的执着。据说会对外部的所化众生产生利益和损害的能力。在大的的一味时期，本初的平等性不间断地显现为各种各样的力量，而与实执分离的无二的证悟本身
English
If the strength is not complete, from the appearances and mind, etc., from the clinging to the appearance of the two, object and subject, if there is no hope or fear of bondage and liberation for the arising of the six consciousnesses, and it is allowed to arise as it may, then conceptual thought will arise as meditation. If the arising of the six consciousnesses needs to be obtained or liberated through the memory of recognition, then conceptual thought will not arise as meditation. If the three, body, appearance, and mind, are completely integrated and one obtains siddhis such as manifestations, then the qualities of one taste will arise. Even if only the realization of one taste arises, but because the conditions for awakening qualities are weak and the signs of accomplishment do not appear, then qualities will not (721) arise. If emptiness arises as cause and effect, and one clearly recognizes the interdependence of cause and effect, and knows that the arising of momentary wisdom can distinguish between samsara and nirvana, and is skilled in cause and effect, then one is accomplished in relative truth. If, because the ignorance of being deluded about cause and effect has not been cleared, emptiness does not arise as the cause and effect of many, then one is not accomplished in relative truth. If emptiness arises as compassion, universal compassion arises effortlessly, and the treasure of benefiting others is opened, then the seed of the form body is planted. If the power of realization does not turn into compassion, the part of compassion and other methods is weak, and one cannot accomplish the benefit of others, then the seed of the form body is not planted. The second part is: During the small one taste period, although one recognizes that all things are the nature of the primordial, there is still clinging to its experience and certainty. In the post-meditation stage, due to the strong disturbance of external objects, the appearance of the six consciousnesses will bring discomfort to practice (722). Naturally, many appearances of grasping and being grasped will also arise. These habits will also cause many confusions and clingings to arise in dreams. Sometimes, the experience of the inseparability of body, appearance, and mind will also arise. However, one still gives importance and respect to cause and effect, and has small compassion for beings. During the medium one taste period, the clinging to the two, object of realization and subject of realization, and object of experience and subject of experience, is liberated. The root of clinging to appearance and mind is cut off. Post-meditation and dreams also have less confusion than before, and strong clinging no longer arises. It is said that the ability to benefit and harm external disciples will arise. During the great one taste period, the primordial equanimity continuously arises as various powers, and the non-dual realization itself, which is free from clinging to reality