Tibetan
ས་པ་ཁོར་ཡུག །ཅེས་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཡང་། རྩེ་གཅིག་དུས་སུ་ཨ་འཐས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས། སྤྲོས་བྲལ་དུས་སུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས། རོ་གཅིག་དུས་སུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས། སྒོམ་མེད་དུས་སུ་གཞི་མེད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མཁྱེན་པའོ། །ཞེས་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་རྒྱུ་འབྲས་འཆར་ཚུལ་རྣམས་བཤད་དོ། །དོན་འདི་ལ་ཁ་ཅིག །སེམས་ངོ་མཐོང་ནས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་མི་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ས་བོན་མི་ཐེབས་ (༦༨༩)པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དག་སྣང་ཡང་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། སེམས་ངོ་འཕྲོད་པའི་ཐ་སྙད་སྒོམ་རྩེ་གཅིག་ལ་ཡོད་ཀྱང་དེར་ཞེན་འཛིན་མ་དག་པས་དེར་ཨ་འཐས་ཀྱི་ལས་སོག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཇི་ལྟ་བའི་སེམས་ངོ་མཐོང་བ་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པ་ལ་བཤད་ཀྱང་། དེར་བྲལ་ཐོབ་དང་རེས་འཇོག་ཡོད་པས་དེར་ཡང་ལས་རང་རྒྱུད་ལ་སོག་པའི་གནས་སྐབས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། རོ་གཅིག་གི་རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་ལའང་ཨ་འཐས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡད་ཡུད་སྐྱེ་བར་བཤད་པས་དེ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་ལས་སོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཇི་སྲིད་སེམས་ལ་འཛིན་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལས་སོག་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། ཇི་སྲིད་འཛིན་པའི་རྟོད་ཕུར་མ་ཕྱིན་བར། །དེ་སྲིད་རྣམ་རྟོག་ཡོད་པས་ལས་སོག་པས། །མ་ཡེངས་དྲན་པའི་བྱ་ར་བསྟེན་པ་ལེགས། །ཞེས་གསུངས་ (༦༩༠)པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཕྲ་རགས་དང་ཚུལ་མཚུངས་པའི་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་སོག་ལ། དེ་ཡང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མར་མ་རྟོགས་ཀྱི་བར་དུ་ཞེན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་སམ་ཨ་འཐས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་དང་། དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་དེ་མཐར་མ་ཕྱིན་གྱི་བར་དུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་སམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་དེ། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ས་མཚམས་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་ཤིང་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མ་རྟོགས་ཀྱི་བར་དུ་ཞེན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་ལ། ཆོས་ཉིད་བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་ཀྱང་གོམས་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་གྱི་བར་དུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད། ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བས་ཆོས་སྐུ་མ་རྟོགས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུ་འབྲས་ཡོ་ལ། ཆོས་སྐུ་རྟོགས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་བྱ་བའི་མིང་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཁ་གཅིག་འདི་སྙ
Chinese
萨巴科域：这是四种瑜伽的证悟差别的解说。还有，一心瑜伽时，积集习气的因果；离戏瑜伽时，如幻的因果；一味瑜伽时，如虚空的因果；无修瑜伽时，了知无基依缘而生。这是四种瑜伽的因果显现方式的解说。对于这个意义，有些人说：见到心性后，不会产生业的因果，比如虚空不会播种一样。这种说法似乎有道理，但其实非常不合理。虽然“心性相符”的说法在“一心”的禅修中有，但因为在那里执着不净，所以会积集习气的业。虽然“如实见到心性”是在“离戏”的证悟中说的，但在那里有“离”和“得”，以及“轮流安住”，因此在那里也有业在自续上积集的情况。即使获得了“一味”的证悟，据说也会产生习气的迷乱显现，因为产生了这些，所以也会积集业。因此，只要心中有执着，就会积集业。《宝鬘论》中说： “只要对蕴有执， 彼时即有我执生， 有我执故亦有业， 从业复生诸有中。” 杰·岗波巴也说：“未断执着之根橛， 尔时有念积诸业， 故当恒常不放逸， 守护正念极重要。” 就像这样，心的执着有粗细，相应的业也会那样积集。而且，在没有将一切显现都证悟为如幻之前，会有执着的因果，也就是积集习气的因果。即使证悟了，但在没有达到究竟之前，也会有唯有显现的因果，也就是如幻的因果。杰·岗波巴说：“因果有无的分界线是：在没有证悟法性之义，没有将显现证悟为如幻之前，会有执着的因果。证悟了法性真义，将显现证悟为如幻，但在没有达到纯熟之前，会有唯有显现的因果。总而言之，在没有证悟法身之前，会有因果。证悟法身之后，就没有因果这个名称了。” 有些人这样认为：
English
Sapa Khor-yu: This explains the differences in realization of the four yogas. Furthermore, in the yoga of one-pointedness, there is the cause and effect of accumulating habits; in the yoga of simplicity, there is the cause and effect like illusion; in the yoga of one taste, there is the cause and effect like the sky; in the yoga of no meditation, there is the knowledge of groundlessness and dependent origination. This explains the ways in which the cause and effect of the four yogas manifest. Regarding this meaning, some say: After seeing the nature of mind, the cause and effect of karma does not arise, just as seeds cannot be sown in the sky. This statement seems plausible, but it is actually very unreasonable. Although the term "meeting the nature of mind" exists in the meditation of one-pointedness, because there is impure clinging there, the karma of accumulating habits is accumulated there. Although "seeing the nature of mind as it is" is explained in the realization of simplicity, because there is "separation" and "attainment" and "alternating abidance" there, there are also situations where karma accumulates on one's own continuum. Even when the realization of one taste is attained, it is said that the confused appearance of habits arises, and because these arise, karma is also accumulated. Therefore, as long as there is clinging in the mind, karma will be accumulated. The Ratnavali states: "As long as there is clinging to the aggregates, at that time there is the arising of self-grasping. Because there is self-grasping, there is also karma. From karma, there is rebirth in various existences." Je Gampopa also said: "Until the root peg of clinging is severed, at that time there are thoughts that accumulate karma. Therefore, it is excellent to constantly and without distraction maintain the guard of mindfulness." In this way, the clinging of the mind has subtle and coarse aspects, and karma is accumulated accordingly. Moreover, until all appearances are realized as illusion, there is the cause and effect of clinging, that is, the cause and effect of accumulating habits. Even if it is realized, but until it is brought to completion, there is the cause and effect of mere appearance, that is, the cause and effect like illusion. Je Gampopa said: "The dividing line between the existence and non-existence of cause and effect is: until the meaning of the nature of reality is realized and appearances are not realized as illusion, there is the cause and effect of clinging. When the true meaning of the nature of reality is realized and appearances are realized as illusion, but until familiarity is brought to completion, there is the cause and effect of mere appearance. In short, until the Dharmakaya is realized, there is cause and effect. After the Dharmakaya is realized, there is no name for cause and effect." Some think like this:
Tibetan
མ་དུ། འཕགས་པས་ན་དང་འཆི་བ་དང་། །རྒ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྩད་ནས་སྤོང་། །ཞེས་བཤད་པས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ནས་འཕགས་པ་ཡིན་ལ། དེས་གསར་དུ་ (༦༩༡)ལས་སོག་པ་མི་རིགས་སྙམ་ན། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བ་དང་སྤངས་པའི་རྣམ་དབྱེ་ལ་རྨོངས་པ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་ལ་གོམས་ན་དངོས་འཛིན་རགས་པ་འཇིག་པས་ཨ་འཐས་ཀྱི་ལས་མི་སོག་ཀྱང་། བག་ཆགས་མ་སངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལས་ཕྲ་མོ་སོག་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པས་ནི། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གང་ཚེ་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་ལས། །དེ་བྱེད་ཉིད་ཀྱང་ཆགས་སྐྱེ་ན། །དེ་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་བྱེད་ལ། །ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པ། །དེས་ན་དེ་མཐོང་བ་ན་དེ། །སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་ཉམས་ཆུང་ཉིད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་གིས་རྟོགས་པ་འཆར་ཚུལ་དང་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་མཐུན་མོང་གི་རྣམ་གཞག་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གསུམ་པ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་སོ་སོའི་རྣམ་དབྱེ་ཕྱེ་ནས་བཤད་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་བཞི་ལ་སོ་སོར་དབྱེ་བ་བྱུང་ཚུལ་དང་། དབྱེ་བ་དེ་ (༦༩༢)ཉིད་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། རྣལ་འབྱོར་བཞི་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་བཅུ་གཉིས་སུ་མཛད་པ་ནི། དེང་སང་གི་རྗེ་དྭགས་པོའི་གསུང་འབུམ་ན་མི་འབྱུང་ཡང་ཞལ་རྒྱུན་ལ་ཡོད་པར་མངོན་ཏེ། རྗེ་སྒོམ་ཚུལ་ལ་གནང་བའི་ཞལ་གདམས་སུ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་སོ་སོ་ལ་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཕྱེ་བ་ཞིག་འབྱུང་བ་དང་། རྗེ་ཕག་མོ་གྲུ་པས་སོ་སོར་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་དུ་འབྱེད་པར་མཛད་པས་སོ། །དེ་དག་ལས་རིམ་པས་བརྒྱུད་དེ་རྗེ་རྒྱ་རས་སློབ་བརྒྱུད་དང་བཅས་པ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་གྲགས་ཆེ་ལ། རྗེ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེའི་སློབ་བརྒྱུད་རྣམས་དང་། ཁྱད་པར་རྗེ་མཁའ་སྤྱོད་པས་རྣལ་འབྱོར་བཅུ་གཉིས་དང་དེ་ལའང་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཉེར་བཞིར་འབྱེད་པར་མཛད་པས། དེང་སང་སྒྲུབ་བརྒྱུད་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཤིང་། དགེ་སྦྱོར་གྱི་ཉམས་རྟོགས་མཐོ་དམན་དང་དབྱེ་འབྱེད་ལ་ཤིན་ཏུ་སྐབས་སུ་བབ་ལ་ངོ་མཚར་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལའང་རྗེ་ཕག་མོ་གྲུ་པས་རྣལ་འབྱོར་བཅུ་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཚུལ་ (༦༩༣)འདི་ཉིད་གྲགས་ཆེ་བར་སྣང་བས་དེའི་ཚུལ་ནི། རྩེ་གཅིག་ཆུང་ངུ་སེམས་བདེ་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་དང་། འབྲིང་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་དང་། ཆེན་པོ་དེའི་ཉམས་འཁོར་ཡུག་ཏུ་སོང་བ་དང་། སྤྲོས་བྲལ་ཆུང་ངུ་རང་སེམས
Chinese
再者，圣者已彻底断除疾病、死亡和衰老的痛苦。如是说，是证悟空性而成圣者。若有人因此认为新近（691）成为索巴民族，那是对断除痛苦和已断除痛苦的区别感到迷惑。如果习惯了空性，粗大的实执就会消失，因此不会造作极重的业。但在习气未清净之前，仍然会造作如幻般的细微业。如《入行论》所说：『空性习气纯熟故，能断实物之习气，若谓一切皆是无，此亦后时当断除。』又说：『设若从幻化女身，亦能生起贪恋心，彼即于能知法者，未断烦恼习气者。是故见彼当知彼，空性习气极微弱。』就像这样。以上讲述了证悟生起的方式以及四种瑜伽共同的特点。 接下来，第三部分是分别阐述四种瑜伽各自的差别。其中分为四种瑜伽产生差别的缘由和阐述差别（692）本身两部分。第一部分是：将四种瑜伽分别开来而分为十二种，虽然如今的达波仁波切的著作中没有出现，但在口头传承中似乎存在。在给予果仓巴的口头教诲中，有将四种瑜伽分别分为上、中、下三种的说法。帕摩竹巴也分别将它们分为小、中、大三种。这些逐渐传承下来，在嘉热及其弟子中非常著名。荣炯多吉的弟子们，特别是空行者将瑜伽分为十二种，并且根据体验和证悟的差别分为二十四种。因此，如今噶举派非常出名，并且对于修行体验和证悟的高低以及区分非常有帮助，令人惊叹。其中，帕摩竹巴将瑜伽分为十二种的方式（693）似乎更为著名，其方式是：拙朴瑜伽的小是见到心安住于明性的自性；中等是对该禅定获得自在；大是该体验遍及周围；离戏瑜伽的小是自心。
English
Furthermore, the noble ones have completely abandoned the suffering of illness, death, and old age. As it is said, one becomes a noble one by realizing emptiness. If someone therefore thinks that one has newly (691) become a Sopa ethnicity, that is because they are confused about the distinction between abandoning suffering and having abandoned suffering. If one is accustomed to emptiness, the gross clinging to reality will disappear, so one will not create extremely heavy karma. But until the habitual tendencies are not purified, one will still create subtle karma like illusions. As it says in the Bodhicharyavatara: 'Because of familiarity with the habit of emptiness, the habit of reality will be abandoned, and if it is said that everything is nothing, this will also be abandoned later.' It also says: 'Even from an illusory woman, attachment can arise, that is, for the knower of phenomena, who has not abandoned the habitual tendencies of afflictions. Therefore, seeing that, one should know that, the habit of emptiness is very weak.' Like this. The above explained the way in which realization arises and the common characteristics of the four yogas. Next, the third part is to explain the differences of each of the four yogas separately. Among them are divided into the reasons for the differences in the four yogas and the explanation of the differences (692) themselves. The first part is: dividing the four yogas separately into twelve types, although it does not appear in the writings of Dakpo Rinpoche nowadays, it seems to exist in the oral tradition. In the oral teachings given to Gomtsul, there is a saying that the four yogas are divided into superior, medium, and inferior. Phagmo Drupa also divides them into small, medium, and large respectively. These have been gradually passed down, and are very famous among Gya Re and his disciples. The disciples of Rangjung Dorje, especially the Khachöpa, divided the yogas into twelve types, and further divided them into twenty-four types according to the differences in experience and realization. Therefore, the Kagyu lineage is very famous nowadays, and it is very helpful for the level of practice experience and realization and distinction, which is amazing. Among them, the way in which Phagmo Drupa divides the yogas into twelve types (693) seems to be more famous, and the way is: the small of one-pointedness is seeing the nature of mind abiding in clarity; the medium is gaining freedom over that samadhi; the large is that experience pervading the surroundings; the small of simplicity is one's own mind.